کاپوچینو : Kapochino

سفر با بلیتِ صادر نشده
آینده‌ای که از دور برایت چیده‌اند، یا حسی که از نزدیک رهایت نمی‌کند؟
یک بلیت صادر شده؛ دیگری هنوز معطلِ یک کلیک است.
نه رفتن بی‌حسرت است، نه ماندن بی‌هزینه.
چمدان باز است، ساعت از نیمه‌شب گذشته و صفحه‌ی گوشی روشن می‌شود.
نوری که در تاریکی می‌تابد، می‌تواند الهامی باشد که همه‌چیز را عوض کند...

🎵 بارنگ بند: من بی تو هیچ
🎵 داماهی: دیوانه

Journey with an Unissued Ticket
A future designed for you from afar, or a feeling that refuses to let you go up close?
One ticket is issued; the other is still waiting for a single click.
Leaving is not without regret, nor is staying without a cost.
The suitcase lies open, midnight has passed, and the screen suddenly lights up.
A glow in the dark that could be the inspiration to change everything...

🎵 Barang Band: Man Bi To Hich
🎵 Damahi: Divaneh

خدا، خالقانش و سایه‌اش...
سال‌ها انسان‌ها، رنج‌ها، شکست‌ها و رفت‌وآمدهایشان را شمردم.
همه را به رقم بدل کردم و از هیچ‌کدام نترسیدم؛
چون هیچ‌کس شماره‌ی مرا نمی‌دانست.
من ایمان نیاوردم؛ تسلیم شدم تا به خدا برسم و زمانی که دفتر حساب بسته شد از او بپرسم:
چه کسی پاسخِ عددهای گم‌شده را می‌دهد؟

🔞 هشدار محتوا: خشونت عریان، خودکشی و مضامین فرقه‌ای

🎵 اسکیند: جیم جونز
🎵 جانی کش و مریلین منسون: خدا تو را سرنگون می‌کند

God, His Creators, and His Shadow
For years, I counted people, their sorrows, their failures, and their comings and goings.
I turned them all into numbers, and I feared none of them;
because no one knew my number.
I did not believe. I surrendered so that I could reach God, and when the ledger was closed, ask Him:
Who answers for the missing numbers?

🔞 Content Warning: Graphic Violence, Suicide, and Cult Themes

🎵 Skynd: Jim Jones
🎵 Johnny Cash and Marilyn Manson: God's Gonna Cut You Down

بعضی آدمند، بعضی شبیه آدم…
هر خانه یک نفر دارد که هیچکس نمیبیندش؛ گاهی کنار پنجره مینشیند و با تاریکی نگاه میکند.
برای آنکه فراموش نکنم، خودم را صدا میزنم.
فقط دیگر مطمئن نیستم هنوز آدمم یا چیز دیگری…

🎵 هادی پاکزاد: زیر اقیانوس

Some Are Human, Some Just Look Like It...
Every house keeps one person nobody ever sees. Sometimes he sits by the window, watching the dark.
I call my own name, just so I don't forget it.
I'm just no longer sure I'm still a person, or something else…

🎵 Hadi Pakzad: Underneath The Ocean

در بدترین جایی که می‌توانستم باشم گیر افتاده بودم؛ درست همین‌جا، درون ذهن خودم…
شب بود و ریل و باران روی شیشه. قطار می‌رفت و قلب‌ها هنوز سوار بودند.
در کوپه‌ای نیمه‌تاریک، سکوتی نشسته بود که وزن داشت؛ سکوتی که حرف نمی‌زد، اما نفس می‌کشید.
مسیر انگار تا ابد ادامه داشت. عقربه‌ها عجله داشتند. ایستگاه نزدیک می‌شد.
و من هنوز نمی‌دانستم چطور باید از یک آدم پیاده شوم...

🎵 محسن چاووشی: قطار
🎵 رضا یزدانی: قطاری رو به دریا

I was trapped in the worst possible place; right here, inside my own mind…
It was night, with the tracks and the rain against the glass. The train kept moving, and the hearts were still on board.
In a dimly lit compartment, a silence had settled, a silence that carried weight; a silence that didn't speak, yet breathed.
The journey felt as though it would last forever. The clock hands were in a rush. The station was drawing near.
And I still didn't know how to step off from a person...

🎵 Mohsen Chavoshi: Ghatar
🎵 Reza Yazdani: Train to the Sea

هیولاها... نیازی به طلسم ندارن...
اشتباه از جایی شروع شد که فکر می‌کردم شنیدن بی‌هزینه‌ست. فقط سر تکان دادم تا هذیان‌هایش تمام شود و برود، اما ناگهان فهمیدم خودم هم به قعر بازی کشیده شده‌ام. جنونی که خیال می‌کردم مرده، هنوز در سایه‌ها نفس می‌کشید؛ و لبخندِ محوی از دل سیاهی پیدا شد... درست جایی که نباید.

🎵 کاکو بند: سقوط
🎵 دارکوب بند: خون بس

Monsters... don't need a curse...
The mistake began when I assumed listening cost nothing. I only nodded along so his mad ravings would end, and he’d leave, only to realise I had been dragged into the abyss of his game. An obsession I thought was long dead was still breathing in the shadows, and a faint smile appeared from the heart of the blackness... right where it never belonged.

🎵 Kako Band: Fall
🎵 Darkoob Band: Khoon Bas

کدام‌مان زودتر تمام می‌شویم؟ کاپوچینو... داستان‌ها... یا من؟
هر فنجان کاپوچینو فقط هفده دقیقه زنده می‌ماند؛ درست به اندازه‌ی روایت یک داستان.
شما که می‌مانید؛ اما آدم اگر قرار است بگذارد و برود، حداقل باید چند عیب جدی از خودش جا بگذارد؛ نه یک سلیقه‌ی موسیقی بی‌نقص و فنجانی با رد رژ لب قرمز...

🎵 رستاک حلاج: نسکافه
🎵 رضا یزدانی: فقط یه کمی چای واسه من بریز
🎵 هنگامه قاضیانی: هرگز نمی گویم نرو

Which of us runs out first? The cappuccino... the stories... or me?
A cup of cappuccino only lives for seventeen minutes, just enough time to share a story.
You are staying, I know. But if someone is bound to leave, they should at least leave a few flaws behind, not a flawless taste in music and a cup with a trace of red lipstick...

🎵 Rastaak Hallaj: Nescafé
🎵 Reza Yazdani: Faghat YekKami Chai Vase Man beriz
🎵 Hengameh Ghaziani: Hargez Nemiguyam Naro