Sangam Lit

In this episode, we perceive the ecstasy of a man in love, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 208, penned by Paranar. The verse is situated amidst the flower-filled spaces of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’ and relays historical references many.

யாம இரவின் நெடுங் கடை நின்று,
தேம் முதிர் சிமையக் குன்றம் பாடும்
நுண் கோல் அகவுநர் வேண்டின், வெண் கோட்டு
அண்ணல் யானை ஈயும் வண் மகிழ்
வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன்,
அளி இயல் வாழ்க்கைப் பாழிப் பறந்தலை,
இழை அணி யானை இயல் தேர் மிஞிலியொடு
நண்பகல் உற்ற செருவில் புண் கூர்ந்து,
ஒள் வாள் மயங்கு அமர் வீழ்ந்தென, ‘புள் ஒருங்கு
அம் கண் விசும்பின் விளங்கு ஞாயிற்று
ஒண் கதிர் தெறாமை, சிறகரின் கோலி,
நிழல் செய்து உழறல் காணேன், யான்’ எனப்
படுகளம் காண்டல்செல்லான், சினம் சிறந்து,
உரு வினை நன்னன், அருளான், கரப்ப,
பெரு விதுப்புற்ற பல் வேள் மகளிர்
குரூஉப் பூம் பைந் தார் அருக்கிய பூசல்,
வசை விடக் கடக்கும் வயங்கு பெருந் தானை
அகுதை கிளைதந்தாங்கு, மிகு பெயல்
உப்புச் சிறை நில்லா வெள்ளம் போல,
நாணு வரை நில்லாக் காமம் நண்ணி,
நல்கினள், வாழியர், வந்தே ஓரி
பல் பழப் பலவின் பயம் கெழு கொல்லிக்
கார் மலர் கடுப்ப நாறும்,
ஏர் நுண், ஓதி மாஅயோளே!

In this trip to this domain, we hardly get to see the mountains, for

In this episode, we perceive the wonder in a mother’s heart, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 207, penned by Madurai Ezhuthaalan Senthampoothanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse portrays the formidable nature of this domain.

அணங்குடை முந்நீர் பரந்த செறுவின்
உணங்கு திறம் பெயர்ந்த வெண் கல் அமிழ்தம்
குட புல மருங்கின் உய்ம்மார், புள் ஓர்த்துப்
படை அமைத்து எழுந்த பெருஞ் செய் ஆடவர்
நிரைப் பரப் பொறைய நரைப் புறக் கழுதைக்
குறைக் குளம்பு உதைத்த கல் பிறழ் இயவின்,
வெஞ் சுரம் போழ்ந்த, அஞ்சுவரு கவலை,
மிஞிறு ஆர் கடாஅம் கரந்து விடு கவுள,
வெயில் தின வருந்திய, நீடு மருப்பு ஒருத்தல்
பிணர் அழி பெருங் கை புரண்ட கூவல்
தெண் கண் உவரிக் குறைக் குட முகவை,
அறனிலாளன் தோண்ட, வெய்து உயிர்த்து,
பிறைநுதல் வியர்ப்ப, உண்டனள்கொல்லோ
தேம் கலந்து அளைஇய தீம் பால் ஏந்திக்
கூழை உளர்ந்து மோழைமை கூறவும்,
மறுத்த சொல்லள் ஆகி,
வெறுத்த உள்ளமொடு உண்ணாதோளே?

In this trip to the drylands, we get to hear mother say these words, at a time when her daughter had eloped away with the man:

“In fields that spread near divine seas, flourishes that elixir of white salt with a well-dried texture. Gathering these and intending to take it to regions in the west, biding their time for the right bird o

In this episode, we listen to the distress of a lady, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 206, penned by Madurai Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated amidst scenes of wandering buffaloes in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and etches the emotions of a jilted woman.

என் எனப்படும்கொல் தோழி! நல் மகிழ்ப்
பேடிப் பெண் கொண்டு ஆடுகை கடுப்ப,
நகுவரப் பணைத்த திரி மருப்பு எருமை
மயிர்க் கவின் கொண்ட மாத் தோல் இரும் புறம்,
சிறு தொழில் மகாஅர் ஏறி, சேணோர்க்குத்
துறுகல் மந்தியின் தோன்றும் ஊரன்,
மாரி ஈங்கை மாத் தளிர் அன்ன
அம் மா மேனி, ஆய்இழை மகளிர்
ஆரம் தாங்கிய அலர்முலை ஆகத்து
ஆராக் காதலொடு தார் இடை குழைய,
முழவு முகம் புலரா விழவுடை வியல் நகர்,
வதுவை மேவலன் ஆகலின், அது புலந்து,
அடுபோர் வேளிர் வீரை முன்துறை,
நெடு வெள் உப்பின் நிரம்பாக் குப்பை,
பெரு பெயற்கு உருகியாஅங்கு,
திருந்துஇழை நெகிழ்ந்தன தட மென் தோளே?

It’s all about the players in this trip to the farmlands, as we listen to these words said by the lady to a female dancer, who had come as a messenger from the man, seeking entry into the lady’s house, after the man had left seeking the company of courtesans:

“Akin to hand gestures of a trans-feminine dancer, shaped with nuance, are the thick, curving horns of a buffalo. Cli

In this episode, we listen to a dual expression of sadness and hope, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 205, penned by Nakirar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse portrays the prosperity of a renowned Sangam-era town.

உயிர் கலந்து ஒன்றிய தொன்று படு நட்பின்
செயிர் தீர் நெஞ்சமொடு செறிந்தோர் போல,
‘தையல்! நின் வயின் பிரியலம் யாம்’ எனப்
பொய் வல் உள்ளமொடு புரிவு உணக் கூறி,
துணிவு இல் கொள்கையர் ஆகி, இனியே
நோய் மலி வருத்தமொடு நுதல் பசப்புபூர,
நாம் அழ, துறந்தனர் ஆயினும், தாமே
வாய்மொழி நிலைஇய சேண் விளங்கு நல் இசை
வளம் கெழு கோசர் விளங்கு படை நூறி,
நிலம் கொள வெஃகிய பொலம் பூண் கிள்ளி,
பூ விரி நெடுங் கழி நாப்பண், பெரும் பெயர்க்
காவிரிப் படப்பைப் பட்டினத்தன்ன
செழு நகர் நல் விருந்து அயர்மார், ஏமுற
விழு நிதி எளிதினின் எய்துகதில்ல
மழை கால் அற்சிரத்து மால் இருள் நீங்கி,
நீடுஅமை நிவந்த நிழல் படு சிலம்பில்,
கடாஅ யானைக் கவுள் மருங்கு உறழ
ஆம் ஊர்பு இழிதரு காமர் சென்னி,
புலி உரி வரி அதள் கடுப்ப, கலி சிறந்து,
நாட் பூ வேங்கை நறு மலர் உதிர,
மேக்கு எழு பெருஞ் சினை ஏறி, கணக் கலை
கூப்பிடூஉ உகளும் குன்றகச் சிறு நெறிக்
கல் பிறங்கு ஆர் இடை விலங்கிய
சொல் பெயர் தேஎத்த சுரன் இறந்தோரே.

In this trip to the drylands, we get to travel t

In this episode, we observe the yearning to be back home, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 204, penned by Madurai Kaamakani Nappaalathanaar. The verse is situated amidst the buzzing bees of the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape’ and relays the emotions at the end of a mission.

உலகு உடன் நிழற்றிய தொலையா வெண்குடை,
கடல் போல் தானை, கலிமா, வழுதி
வென்று அமர் உழந்த வியன் பெரும் பாசறைச்
சென்று, வினை முடித்தனம்ஆயின், இன்றே
கார்ப் பெயற்கு எதிரிய காண்தகு புறவில்,
கணம் கொள் வண்டின் அம் சிறைத் தொழுதி
மணம் கமழ் முல்லை மாலை ஆர்ப்ப,
உதுக்காண் வந்தன்று பொழுதே; வல் விரைந்து,
செல்க, பாக! நின் நல் வினை நெடுந் தேர்
வெண்ணெல் அரிநர் மடி வாய்த் தண்ணுமை
பல் மலர்ப் பொய்கைப் படு புள் ஓப்பும்
காய் நெல் படப்பை வாணன் சிறுகுடித்
தண்டலை கமழும் கூந்தல்,
ஒண் தொடி மடந்தை தோள் இணை பெறவே.

In addition to visiting the fragrant forests, we also take a detour to visit a famous Sangam town, as we listen to the man say these words to his charioteer, after completing his mission of war:

“Having a flawless, white royal umbrella that renders shade to the world entire, a sea-like army, and proud horses, the Pandya King has won the war with determined efforts, and we have completed our mission in this wide a

In this episode, we perceive the angst and yearning in a mother’s voice, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 203, penned by Kabilar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse resonates with the wishes throbbing in a sorrowful heart.

‘உவக்குநள்ஆயினும், உடலுநள்ஆயினும்,
யாய் அறிந்து உணர்க’ என்னார், தீ வாய்
அலர் வினை மேவல் அம்பற் பெண்டிர்,
‘இன்னள் இனையள், நின் மகள்’ என, பல் நாள்
எனக்கு வந்து உரைப்பவும், தனக்கு உரைப்பு அறியேன்,
‘நாணுவள் இவள்’ என, நனி கரந்து உறையும்
யான் இவ் வறு மனை ஒழிய, தானே,
‘அன்னை அறியின், இவண் உறை வாழ்க்கை
எனக்கு எளிது ஆகல் இல்’ என, கழற் கால்
மின் ஒளிர் நெடு வேல் இளையோன் முன்னுற,
பல் மலை அருஞ் சுரம் போகிய தனக்கு, யான்
அன்னேன் அன்மை நன் வாயாக,
மான் அதர் மயங்கிய மலைமுதல் சிறு நெறி
வெய்து இடையுறாஅது எய்தி, முன்னர்ப்
புல்லென் மா மலைப் புலம்பு கொள் சீறூர்,
செல் விருந்து ஆற்றி, துச்சில் இருத்த,
நுனை குழைத்து அலமரும் நொச்சி
மனை கெழு பெண்டு யான் ஆகுகமன்னே!

Plenty of talking in this trip to the drylands, as we get to hear the lady’s mother say these words, at the juncture of her daughter’s elopement with the man:

“Without thinking, ‘Whether she’s going to be happy about it or whether she’s going to be angry about it, le

In this episode, we perceive an attempt at persuasion, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 202, penned by Aavoor Moolankizhaar Kannanaar. The verse is situated amidst the flowering trees of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’ and sketches striking similes using the colours of nature.

வயங்கு வெள் அருவிய குன்றத்துக் கவாஅன்,
கயந் தலை மடப் பிடி இனன் ஏமார்ப்ப,
புலிப் பகை வென்ற புண் கூர் யானை
கல்லகச் சிலம்பில் கை எடுத்து உயிர்ப்பின்,
நல் இணர் வேங்கை நறு வீ கொல்லன்
குருகு ஊது மிதி உலைப் பிதிர்வின் பொங்கி,
சிறு பல் மின்மினி போல, பல உடன்
மணி நிற இரும் புதல் தாவும் நாட!
யாமே அன்றியும் உளர்கொல் பானாள்,
உத்தி அரவின் பைத் தலை துமிய,
உர உரும் உரறும் உட்கு வரு நனந்தலை,
தவிர்வு இல் உள்ளமொடு எஃகு துணையாக,
கனை இருள் பரந்த கல் அதர்ச் சிறு நெறி
தேராது வரூஉம் நின்வயின்
ஆர் அஞர் அரு படர் நீந்துவோரே?

In this trip to the mountains, dynamic images await us as we listen to the confidante say these words to the man, when the man is about to part away after a nightly tryst with the lady:

“In the mountain slopes, filled with radiant white cascades, after winning over the enmity of a tiger and making its herd proud, a male elephant, covered in wounds, lies along with its soft-heade

In this episode, we listen to words of assurance, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 201, penned by Maamoolanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse reveals aspects of Pandya and Chozha kingdoms.

அம்ம, வாழி தோழி! ‘பொன்னின்
அவிர் எழில் நுடங்கும் அணி கிளர் ஓடை
வினை நவில் யானை விறற் போர்ப் பாண்டியன்
புகழ் மலி சிறப்பின் கொற்கை முன்துறை,
அவிர்கதிர் முத்தமொடு வலம்புரி சொரிந்து,
தழை அணிப் பொலிந்த கோடு ஏந்து அல்குல்
பழையர் மகளிர் பனித் துறைப் பரவ,
பகலோன் மறைந்த அந்தி ஆர் இடை,
உரு கெழு பெருங் கடல் உவவுக் கிளர்ந்தாங்கு,
அலரும் மன்று பட்டன்றே; அன்னையும்
பொருந்தாக் கண்ணள், வெய்ய உயிர்க்கும்’ என்று
எவன் கையற்றனை, இகுளை? சோழர்
வெண்ணெல் வைப்பின் நல் நாடு பெறினும்,
ஆண்டு அமைந்து உறைநர்அல்லர் முனாஅது
வான் புகு தலைய குன்றத்துக் கவாஅன்,
பெருங் கை எண்கின் பேழ்வாய் ஏற்றை
இருள் துணிந்தன்ன குவவு மயிர்க் குருளைத்
தோல் முலைப் பிணவொடு திளைக்கும்
வேனில் நீடிய சுரன் இறந்தோரே.

In this trip to the drylands, we take a detour to the Pandya and Chozha country, as we listen to the confidante say these words to the lady, when the man continues to remain parted away, having left to earn wealth to claim the lady’s hand in marriage:

“Listen my friend,

In this episode, we perceive the communication of a nuanced message as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 200, penned by Ulochchanaar. The verse is situated amidst the shining sands of the ‘Neythal’ or ‘Coastal landscape’ and conveys an awaited news.

நிலாவின் இலங்கு மணல் மலி மறுகில்,
புலால் அம் சேரி, புல் வேய் குரம்பை,
ஊர் என உணராச் சிறுமையொடு, நீர் உடுத்து,
இன்னா உறையுட்டுஆயினும், இன்பம்
ஒரு நாள் உறைந்திசினோர்க்கும், வழி நாள்,
தம் பதி மறக்கும் பண்பின் எம் பதி
வந்தனை சென்மோ வளை மேய் பரப்ப!
பொம்மற் படு திரை கம்மென உடைதரும்
மரன் ஓங்கு ஒரு சிறை பல பாராட்டி,
எல்லை எம்மொடு கழிப்பி, எல் உற,
நல் தேர் பூட்டலும் உரியீர்; அற்றன்று,
சேந்தனிர் செல்குவிர்ஆயின், யாமும்
எம் வரை அளவையின் பெட்குவம்;
நும் ஒப்பதுவோ? உரைத்திசின் எமக்கே.

Pleasant scenes of the seashore greet us in this trip, as we listen to the confidante say these words to the man, who had relayed his interest in trysting with the lady through the confidante:

“Having streets filled with abundant sands that shine like the moon, our beautiful little hamlet, surrounded by water, wafting with the scent of flesh, and having huts, thatched with grass, may have a smallness that does not make it fit to be called a town. Th

In this episode, we listen to a clear decision made after moments of deliberation, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 199, penned by Kallaadanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse portrays the dreariness and dangers in this domain.

கரை பாய் வெண் திரை கடுப்ப, பல உடன்,
நிரை கால் ஒற்றலின், கல் சேர்பு உதிரும்
வரை சேர் மராஅத்து ஊழ் மலர் பெயல் செத்து,
உயங்கல் யானை நீர் நசைக்கு அலமர,
சிலம்பி வலந்த வறுஞ் சினை வற்றல்
அலங்கல் உலவை அரி நிழல் அசைஇ,
திரங்குமரல் கவ்விய கையறு தொகுநிலை,
அரம் தின் ஊசித் திரள் நுதி அன்ன,
திண் நிலை எயிற்ற செந்நாய் எடுத்தலின்,
வளி முனைப் பூளையின் ஒய்யென்று அலறிய
கெடுமான் இன நிரை தரீஇய, கலையே
கதிர் மாய் மாலை ஆண் குரல் விளிக்கும்
கடல் போல் கானம் பிற்பட, ‘பிறர் போல்
செல்வேம்ஆயின், எம் செலவு நன்று’ என்னும்
ஆசை உள்ளம் அசைவின்று துரப்ப,
நீ செலற்கு உரியை நெஞ்சே! வேய் போல்
தடையின மன்னும், தண்ணிய, திரண்ட,
பெருந் தோள் அரிவை ஒழிய, குடாஅது,
இரும் பொன் வாகைப் பெருந்துறைச் செருவில்,
பொலம் பூண் நன்னன் பொருது களத்து ஒழிய,
வலம் படு கொற்றம் தந்த வாய் வாள்,
களங்காய்க் கண்ணி நார் முடிச் சேரல்
இழந்த நாடு தந்தன்ன
வளம் பெரிது பெறினும், வாரலென் யானே.

We encounter man

In this episode, we listen to words of passion, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 198, penned by Paranar. The verse is situated amidst the soaring peaks of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’ and echoes the beating heart of man in love.

கூறுவம்கொல்லோ? கூறலம்கொல்?’ எனக்
கரந்த காமம் கைந்நிறுக்கல்லாது,
நயந்து நாம் விட்ட நல் மொழி நம்பி,
அரை நாள் யாமத்து விழு மழை கரந்து
கார் விரை கமழும் கூந்தல், தூ வினை
நுண் நூல் ஆகம் பொருந்தினள், வெற்பின்
இள மழை சூழ்ந்த மட மயில் போல,
வண்டு வழிப் படர, தண் மலர் வேய்ந்து,
வில் வகுப்புற்ற நல் வாங்கு குடைச் சூல்
அம் சிலம்பு ஒடுக்கி அஞ்சினள் வந்து,
துஞ்சு ஊர் யாமத்து முயங்கினள், பெயர்வோள்,
ஆன்ற கற்பின் சான்ற பெரியள்,
அம் மா அரிவையோ அல்லள்; தெனாஅது
ஆஅய் நல் நாட்டு அணங்குடைச் சிலம்பில்,
கவிரம் பெயரிய உரு கெழு கவாஅன்,
ஏர் மலர் நிறை சுனை உறையும்
சூர்மகள்மாதோ என்னும் என் நெஞ்சே!

This trip to the highlands is all about reverence, and we get to hear the man say these words, after a tryst by night with his lady:

“The hidden love within me, about which I was deliberating, ‘Should I tell? Should I not?’ failed to heed my shackles, and so, I sent good words to her with much desire. Trusting in these words, in the midnight hour,

In this episode, we listen to words of consolation, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 197, penned by Maamoolanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse etches the domain with a heartwarming simile.

மா மலர் வண்ணம் இழந்த கண்ணும்,
பூ நெகிழ் அணையின் சாஅய தோளும்,
நன்னர் மாக்கள் விழைவனர் ஆய்ந்த
தொல் நலம் இழந்த துயரமொடு, என்னதூஉம்
இனையல் வாழி, தோழி! முனை எழ
முன்னுவர் ஓட்டிய முரண் மிகு திருவின்,
மறம் மிகு தானை, கண்ணன் எழினி
தேம் முது குன்றம் இறந்தனர் ஆயினும்,
நீடலர் யாழ, நின் நிரை வளை நெகிழ
தோள் தாழ்பு இருளிய குவை இருங் கூந்தல்
மடவோள் தழீஇய விறலோன் மார்பில்
புன் தலைப் புதல்வன் ஊர்பு இழிந்தாங்கு,
கடுஞ்சூல் மடப் பிடி தழீஇய வெண் கோட்டு
இனம்சால் வேழம், கன்று ஊர்பு இழிதர,
பள்ளி கொள்ளும் பனிச் சுரம் நீந்தி,
ஒள் இணர்க் கொன்றை ஓங்கு மலை அத்தம்
வினை வலியுறூஉம் நெஞ்சமொடு
இனையர் ஆகி, நப் பிரிந்திசினோரே.

In this trip to this domain, we get to hear the confidante say these words to the lady, at a time when the man remains parted away, having left in search of wealth:

“Your eyes, akin to dark flowers, have lost their hue; Akin to a pillow that has lost its plumpness, your arms have thinned; The beauty of yours, celebrated by your good friends

In this episode, we perceive a woman’s anger, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 196, penned by Paranar. The verse is situated amidst the uproarious streets of the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and contrasts the nature of men and women.

நெடுங் கொடி நுடங்கும் நறவு மலி பாக்கத்து,
நாள் துறைப்பட்ட மோட்டு இரு வராஅல்
துடிக்கண் கொழுங் குறை நொடுத்து, உண்டு ஆடி,
வேட்டம் மறந்து, துஞ்சும் கொழுநர்க்குப் பாட்டி
ஆம்பல் அகல் இலை, அமலை வெஞ் சோறு
தீம் புளிப் பிரம்பின் திரள்கனி பெய்து,
விடியல் வைகறை இடூஉம் ஊர!
தொடுகலம் குறுக வாரல் தந்தை
கண் கவின் அழித்ததன் தப்பல், தெறுவர,
ஒன்றுமொழிக் கோசர்க் கொன்று, முரண் போகிய,
கடுந் தேர்த் திதியன் அழுந்தை கொடுங் குழை
அன்னிமிஞிலியின் இயலும்
நின் நலத் தகுவியை முயங்கிய மார்பே.

In this quick, little trip to this domain, we see interesting sights and get to hear the lady say these words to the man, when he returns home after being with the courtesan:

“In those streets, fluttering with tall flags and brimming with fragrant toddy, after selling the drum-eye-like, fatty pieces of the murrel fish ,with huge bellies, caught during the day at the shore, they drink and dance, and then forgetting the next day’s hunt, the men sleep on. For these husband

In this episode, we listen to a mother’s yearning words, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 195, penned by Kayamanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse reveals the questions that arise in a Sangam mother’s heart at the moment of her daughter’s elopement.

”அருஞ் சுரம் இறந்த என் பெருந் தோட் குறுமகள்
திருந்துவேல் விடலையொடு வரும்” என, தாயே,
புனை மாண் இஞ்சி பூவல் ஊட்டி,
மனை மணல் அடுத்து, மாலை நாற்றி,
உவந்து, இனிது அயரும் என்ப; யானும்,
மான் பிணை நோக்கின் மட நல்லாளை
ஈன்ற நட்பிற்கு அருளான் ஆயினும்,
இன் நகை முறுவல் ஏழையைப் பல் நாள்,
கூந்தல் வாரி, நுசுப்பு இவர்ந்து, ஓம்பிய
நலம் புனை உதவியும் உடையன்மன்னே;
அஃது அறிகிற்பினோ நன்றுமன் தில்ல;
அறுவை தோயும் ஒரு பெருங் குடுமி,
சிறு பை நாற்றிய பல் தலைக் கொடுங் கோல்,
ஆகுவது அறியும் முதுவாய் வேல!
கூறுகமாதோ, நின் கழங்கின் திட்பம்;
மாறா வருபனி கலுழும் கங்குலில்,
ஆனாது துயரும் எம் கண் இனிது படீஇயர்,
எம் மனை முந்துறத் தருமோ?
தன் மனை உய்க்குமோ? யாது அவன் குறிப்பே?

It’s more about the dunes of the mind in this trip to the drylands, as we listen to the lady’s mother say these words, at a time when the lady has left with the man, seeing no other way to sustain her love relationship:

“They say

In this episode, we perceive the arrival of a particular season, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 194, penned by Idaikkaadanaar. The verse is situated amidst the millet fields of the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape’ and echoes the disappointment in a person’s heart.

பேர் உறை தலைஇய பெரும் புலர் வைகறை,
ஏர் இடம் படுத்த இரு மறுப் பூழிப்
புறம் மாறு பெற்ற பூவல் ஈரத்து,
ஊன் கிழித்தன்ன செஞ் சுவல் நெடுஞ் சால்,
வித்திய மருங்கின் விதை பல நாறி,
இரலை நல் மானினம் பரந்தவைபோல்,
கோடுடைத் தலைக்குடை சூடிய வினைஞர்,
கறங்கு பறைச் சீரின் இரங்க வாங்கி,
களை கால் கழீஇய பெரும் புன வரகின்
கவைக் கதிர் இரும் புறம் கதூஉ உண்ட,
குடுமி நெற்றி, நெடு மாத் தோகை
காமர் கலவம் பரப்பி, ஏமுறக்
கொல்லை உழவர் கூழ் நிழல் ஒழித்த
வல் இலைக் குருந்தின் வாங்குசினை இருந்து,
கிளி கடி மகளிரின் விளி படப் பயிரும்
கார்மன் இதுவால் தோழி! ”போர் மிகக்
கொடுஞ்சி நெடுந் தேர் பூண்ட, கடும் பரி,
விரிஉளை, நல் மான் கடைஇ
வருதும்” என்று அவர் தெளித்த போழ்தே.

We return to the forests and take in images of farming, as we listen to the lady say these words to her confidante, when the man continues to remain parted away, having left her for a mission of war:

“In this morning hour that has dispelled the deep da

In this episode, we listen to the declaration of a decision, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 193, penned by Madurai Maruthan Ilanaakanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse contrasts the two paths that looms ahead in the mind’s eye.

கான் உயர் மருங்கில் கவலை அல்லது
வானம் வேண்டா வில் ஏர் உழவர்
பெரு நாள் வேட்டம், கிளை எழ வாய்த்த,
பொரு களத்து ஒழிந்த குருதிச் செவ் வாய்,
பொறித்த போலும் வால் நிற எருத்தின்,
அணிந்த போலும் செஞ் செவி எருவை;
குறும் பொறை எழுந்த நெடுந் தாள் யாஅத்து
அருங் கவட்டு உயர்சினைப் பிள்ளை ஊட்ட,
விரைந்து வாய் வழுக்கிய கொழுங் கண் ஊன் தடி
கொல் பசி முது நரி வல்சி ஆகும்
சுரன் நமக்கு எளியமன்னே; நல் மனைப்
பல் மாண் தங்கிய சாயல், இன் மொழி,
முருந்து ஏர் முறுவல், இளையோள்
பெருந் தோள் இன் துயில் கைவிடுகலனே.

In this trip to the drylands, we get to see striking images and listen to the man say these words to his heart, as it nudges him to leave the lady and go in search of wealth:

“Seeking only isolated paths amidst highland scrub jungles, those farmers, who plough with a bow and look not to the skies, join together with their band and hunt down a huge bounty. From those spaces which has seen their attack, drinking up the flowing blood, ris

In this episode, we perceive words of hidden persuasion, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 192, penned by Pothumpil Kizhaan Venkannanaar. The verse is situated amidst the lush millet fields of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’ and presents intriguing images of wild life from this domain.

மதி இருப்பன்ன மாசு அறு சுடர் நுதல்
பொன் நேர் வண்ணம் கொண்டன்று; அன்னோ!
யாங்கு ஆகுவள்கொல் தானே? விசும்பின்
எய்யா வரி வில் அன்ன பைந் தார்,
செவ் வாய் சிறு கிளி சிதைய வாங்கி,
பொறை மெலிந்திட்ட புன் புறப் பெருங் குரல்
வளை சிறை வாரணம் கிளையொடு கவர,
ஏனலும் இறங்குபொறை உயிர்த்தன; பானாள்
நீ வந்து அளிக்குவை எனினே மால் வரை
மை படு விடரகம் துழைஇ, ஒய்யென
அருவி தந்த அரவு உமிழ் திரு மணி
பெரு வரைச் சிறுகுடி மறுகு விளக்குறுத்தலின்,
இரவும் இழந்தனள்; அளியள் உரவுப் பெயல்
உரும் இறை கொண்ட உயர்சிமைப்
பெரு மலைநாட! நின் மலர்ந்த மார்பே.

In this vibrant trip to the mountains, we get to hear the confidante say these words to the man when he arrives for a tryst with the lady:

“Akin to the shining moon, is her flawless, glowing forehead, and now it has taken on a golden hue. Alas! What will become of her? Having a fresh band, akin to the sky’s striped bow that launches not arrows, and a red beak, t

In this episode, we perceive a decision in the making, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 191, penned by Orodakathu Kantharathanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse relays a sense of protection and care.

அத்தப் பாதிரித் துய்த் தலைப் புது வீ
எரி இதழ் அலரியொடு இடை பட விரைஇ,
வெண்தோட்டு தொடுத்த வண்டு படு கண்ணி,
தோல் புதை சிரற்று அடி, கோலுடை உமணர்
ஊர் கண்டன்ன ஆரம் வாங்கி,
அருஞ் சுரம் இவர்ந்த அசைவு இல் நோன் தாள்
திருந்து பகட்டு இயம்பும் கொடு மணி, புரிந்து அவர்
மடி விடு வீளையொடு, கடிது எதிர் ஓடி,
ஓமை அம் பெருங் காட்டு வரூஉம் வம்பலர்க்கு
ஏமம் செப்பும் என்றூழ் நீள் இடை,
அரும் பொருள் நசைஇ, பிரிந்து உறை வல்லி,
சென்று, வினை எண்ணுதிஆயின், நன்றும்,
உரைத்திசின் வாழி என் நெஞ்சே! ”நிரை முகை
முல்லை அருந்தும் மெல்லிய ஆகி,
அறல் என விரிந்த உறல் இன் சாயல்
ஒலி இருங் கூந்தல் தேறும்” என,
வலிய கூறவும் வல்லையோ, மற்றே?

We perceive some interesting sights in this trip to the drylands, as we listen to the man, say these words to his heart, at a time when his heart is nudging him to part away from the lady, and go in search of wealth:

“Bee-swarming garlands, woven with new, coarse-haired trumpet flowers from the drylands, in the hue of fire, interspers

In this episode, we perceive a curious way of revealing something, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 190, penned by Ulochchanaar. The verse is situated amidst the playful waves of the ‘Neythal’ or ‘Coastal landscape’ and narrates a non-incident.

திரை உழந்து அசைஇய நிரைவளை ஆயமொடு
உப்பின் குப்பை ஏறி, எல் பட,
வரு திமில் எண்ணும் துறைவனொடு, ஊரே
ஒரு தன் கொடுமையின் அலர் பாடும்மே;
அலமரல் மழைக் கண் அமர்ந்து நோக்காள்;
அலையல் வாழி! வேண்டு, அன்னை! உயர்சிமைப்
பொதும்பில், புன்னைச் சினை சேர்பு இருந்த
வம்ப நாரை இரிய, ஒரு நாள்,
பொங்கு வரல் ஊதையொடு புணரி அலைப்பவும்,
உழைக்கடல் வழங்கலும் உரியன்; அதன்தலை
இருங் கழிப் புகாஅர் பொருந்தத் தாக்கி
வயச் சுறா எறிந்தென, வலவன் அழிப்ப,
எழில் பயம் குன்றிய சிறை அழி தொழில
நிரைமணிப் புரவி விரைநடை தவிர,
இழுமென் கானல் விழு மணல் அசைஇ,
ஆய்ந்த பரியன் வந்து, இவண்
மான்ற மாலைச் சேர்ந்தன்றோ இலனே!

In this trip to the restoring seashore, we get to hear the confidante say these words to the lady’s foster mother:

“Tired out from playing in the waves along with playmates, wearing neat rows of bangles, climbing upon the salty sand heaps, as the day ends, young maiden would count approaching ships in the shores of the lord. This town of ours, owi

In this episode, we listen to a mother’s words of angst, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 189, penned by Kayamanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse echoes the immeasurable pain in losing something precious.

பசும் பழப் பலவின் கானம் வெம்பி,
விசும்பு கண் அழிய, வேனில் நீடி,
கயம் கண் அற்ற கல் ஓங்கு வைப்பின்
நாறு உயிர் மடப் பிடி தழைஇ, வேறு நாட்டு
விழவுப் படர் மள்ளரின் முழவு எடுத்து உயரி,
களிறு அதர்ப்படுத்த கல் உயர் கவாஅன்
வெவ் வரை அத்தம் சுட்டி, பையென,
வயலை அம் பிணையல் வார்ந்த கவர்வுற,
திதலை அல்குல் குறுமகள் அவனொடு
சென்று பிறள் ஆகிய அளவை, என்றும்
படர் மலி எவ்வமொடு மாதிரம் துழைஇ,
மனை மருண்டு இருந்த என்னினும், நனை மகிழ்
நன்னராளர் கூடு கொள் இன் இயம்
தேர் ஊர் தெருவில் ததும்பும்
ஊர் இழந்தன்று, தன் வீழ்வு உறு பொருளே.

In this trip to the drylands, we get to hear a mother say these words, at a time when her daughter had left their home and eloped away with the man:

“The forest, which used to have fresh fruits, hanging from the jackfruit tree, is parched dry. With nothing to cover the skies, the summer sun scorches. In those stony spaces, where the ponds have lost their cover of water, a male elephant embraces its sighing, naive mate, and walk

In this episode, we perceive a curious technique of persuading another, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 188, penned by Veerai Veliyan Thithanaar. The verse is situated amidst the blooming Kino trees of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain Landscape’ and hides a throbbing heart amidst the drum beats of thunder.

பெருங் கடல் முகந்த இருங் கிளைக் கொண்மூ!
இருண்டு உயர் விசும்பின் வலன் ஏர்பு வளைஇ,
போர்ப்பு உறு முரசின் இரங்கி, முறை புரிந்து
அறன் நெறி பிழையாத் திறன் அறி மன்னர்
அருஞ் சமத்து எதிர்ந்த பெருஞ் செய் ஆடவர்
கழித்து எறி வாளின், நளிப்பன விளங்கும்
மின்னுடைக் கருவியை ஆகி, நாளும்
கொன்னே செய்தியோ, அரவம்? பொன் என
மலர்ந்த வேங்கை மலி தொடர் அடைச்சி,
பொலிந்த ஆயமொடு காண்தக இயலி,
தழலை வாங்கியும், தட்டை ஓப்பியும்,
அழல் ஏர் செயலை அம் தழை அசைஇயும்,
குறமகள் காக்கும் ஏனல்
புறமும் தருதியோ? வாழிய, மழையே!

A sound and light show awaits us in this quick trip to the mountains, as we listen to the confidante say these words to a rain cloud, when the man listens nearby, as he pretends not to notice him:

“O rain cloud, after gathering from the great seas along with a huge group of your kin, you climb on the right and envelop the dark, high sky. Then, resounding, akin to a war drum covered in

In this episode, we listen to a lady’s lament, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 187, penned by Maamoolanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse presents a stack of similes to sketch this landscape.

தோள் புலம்பு அகலத் துஞ்சி, நம்மொடு
நாள் பல நீடிய கரந்து உறை புணர்ச்சி
நாண் உடைமையின் நீங்கி, சேய் நாட்டு
அரும் பொருள் வலித்த நெஞ்சமொடு ஏகி,
நம் உயர்வு உள்ளினர் காதலர் கறுத்தோர்
தெம் முனை சிதைத்த, கடும் பரிப் புரவி,
வார் கழற் பொலிந்த வன்கண் மழவர்
பூந் தொடை விழவின் தலை நாள் அன்ன,
தரு மணல் ஞெமிரிய திரு நகர் முற்றம்
புலம்புறும்கொல்லோ தோழி! சேண் ஓங்கு
அலந்தலை ஞெமையத்து ஆள் இல் ஆங்கண்,
கல் சேர்பு இருந்த சில் குடிப் பாக்கத்து,
எல் விருந்து அயர, ஏமத்து அல்கி,
மனை உறை கோழி அணல் தாழ்பு அன்ன
கவை ஒண் தளிர கருங்கால் யாஅத்து
வேனில் வெற்பின் கானம் காய,
முனை எழுந்து ஓடிய கெடு நாட்டு ஆர் இடை,
பனை வெளிறு அருந்து பைங் கண் யானை
ஒண் சுடர் முதிரா இளங் கதிர் அமையத்து,
கண்படு பாயல் கை ஒடுங்கு அசை நிலை
வாள் வாய்ச் சுறவின் பனித் துறை நீந்தி,
நாள் வேட்டு எழுந்த நயன் இல் பரதவர்
வைகு கடல் அம்பியின் தோன்றும்
மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே?

In this long and winding path through the drylands domain, we get to hear the lady say these w

In this episode, we listen to the distressed response to an accusation, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 186, penned by Paranar. The verse is situated amidst the lush lotus-filled ponds of the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and portrays the beauty and wealth of an ancient town.

வானம் வேண்டா வறன்இல் வாழ்க்கை
நோன் ஞாண் வினைஞர் கோள் அறிந்து ஈர்க்கும்
மீன் முதிர் இலஞ்சிக் கலித்த தாமரை
நீர்மிசை நிவந்த நெடுந் தாள் அகல் இலை
இருங் கயம் துளங்க, கால் உறுதொறும்
பெருங் களிற்றுச் செவியின் அலைக்கும் ஊரனொடு
எழுந்த கௌவையோ பெரிதே; நட்பே,
கொழுங் கோல் வேழத்துப் புணை துணையாகப்
புனல் ஆடு கேண்மை அனைத்தே; அவனே,
ஒண் தொடி மகளிர் பண்டை யாழ் பாட,
ஈர்ந் தண் முழவின் எறிகுணில் விதிர்ப்ப,
தண் நறுஞ் சாந்தம் கமழும் தோள் மணந்து,
இன்னும் பிறள் வயினானே; மனையோள்
எம்மொடு புலக்கும் என்ப; வென் வேல்,
மாரி அம்பின், மழைத்தோற் பழையன்
காவிரி வைப்பின் போஒர் அன்ன, என்
செறிவளை உடைத்தலோ இலெனே; உரிதினின்
யாம் தன் பகையேம்அல்லேம்; சேர்ந்தோர்
திரு நுதல் பசப்ப நீங்கும்
கொழுநனும் சாலும், தன் உடன் உறை பகையே.

We go on a trip full of twists and turns as we listen to the words of a courtesan, said in the earshot of the lady’s friends, conveying a pointed message about the man to the lady

In this episode, we perceive surprise about the act of parting away, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 185, penned by Paalai Paadiya Perunkadunko. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse etches the sweltering nature of this domain.

எல் வளை ஞெகிழச் சாஅய், ஆயிழை
நல் எழிற் பணைத் தோள் இருங் கவின் அழிய,
பெருங் கையற்ற நெஞ்சமொடு நத் துறந்து,
இரும்பின் இன் உயிர் உடையோர் போல,
வலித்து வல்லினர், காதலர்; வாடல்
ஒலி கழை நிவந்த நெல்லுடை நெடு வெதிர்
கலி கொள் மள்ளர் வில் விசையின் உடைய,
பைது அற வெம்பிய கல் பொரு பரப்பின்
வேனில் அத்தத்து ஆங்கண், வான் உலந்து
அருவி ஆன்ற உயர்சிமை மருங்கில்,
பெரு விழா விளக்கம் போல, பல உடன்
இலை இல மலர்ந்த இலவமொடு
நிலை உயர் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே.

A deep dive into the dreariness of this domain, as we listen to the lady say these words to her confidante, when the man has parted from her to go in search of wealth:

“Making shining bangles to slip away, bamboo-like, beautiful arms, clad in well-etched jewels to lose their great beauty, leaving behind an utterly helpless heart, he has left, akin to a person, whose sweet life is made of iron! He has strength to be so, that lover of mine, the one who parted away, crossing those high mountains to tr

In this episode, we listen to joyous words of welcome, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 184, penned by Madurai Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated amidst the falling flowers of the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape’ and relays emotions that arise at the juncture of a homecoming.

கடவுட் கற்பொடு குடிக்கு விளக்கு ஆகிய
புதல்வற் பயந்த புகழ் மிகு சிறப்பின்
நன்னராட்டிக்கு அன்றியும், எனக்கும்
இனிது ஆகின்றால்; சிறக்க, நின் ஆயுள்!
அருந் தொழில் முடித்த செம்மல் உள்ளமொடு
சுரும்பு இமிர் மலர கானம் பிற்பட,
வெண் பிடவு அவிழ்ந்த வீ கமழ் புறவில்
குண்டைக் கோட்ட குறு முள் கள்ளிப்
புன் தலை புதைத்த கொழுங் கொடி முல்லை
ஆர் கழல் புதுப் பூ உயிர்ப்பின் நீக்கி,
தெள் அறல் பருகிய திரிமருப்பு எழிற் கலை
புள்ளி அம் பிணையொடு வதியும் ஆங்கண்,
கோடுடைக் கையர், துளர் எறி வினைஞர்,
அரியல் ஆர்கையர், விளைமகிழ் தூங்க,
செல்கதிர் மழுகிய உருவ ஞாயிற்றுச்
செக்கர் வானம் சென்ற பொழுதில்,
கற் பால் அருவியின் ஒலிக்கும் நல் தேர்த்
தார் மணி பல உடன் இயம்ப
சீர் மிகு குருசில்! நீ வந்து நின்றதுவே.

A glimpse of many, different elements of the lush forest in this trip, as we listen to the confidante say these words to the man, when he returns home after completing his mission:

“Not only to t

In this episode, we perceive the anguish of a parted heart, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 183, penned by Karuvoor Kalingaththaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse echoes the emotional response to words of consolation.

‘குவளை உண்கண் கலுழவும், திருந்திழைத்
திதலை அல்குல் அவ் வரி வாடவும்,
அத்தம் ஆர் அழுவம் நத் துறந்து அருளார்
சென்று சேண் இடையர் ஆயினும், நன்றும்
நீடலர்” என்றி தோழி! பாடு ஆன்று
பனித் துறைப் பெருங் கடல் இறந்து, நீர் பருகி,
குவவுத் திரை அருந்து கொள்ளைய குடக்கு ஏர்பு,
வயவுப் பிடி இனத்தின் வயின்வயின் தோன்றி,
இருங் கிளைக் கொண்மூ ஒருங்குடன் துவன்றி,
காலை வந்தன்றால் காரே மாலைக்
குளிர் கொள் பிடவின் கூர் முகை அலரி
வண்டு வாய் திறக்கும் தண்டா நாற்றம்
கூதிர் அற்சிரத்து ஊதை தூற்ற,
பனி அலைக் கலங்கிய நெஞ்சமொடு
வருந்துவம் அல்லமோ, பிரிந்திசினோர் திறத்தே?

In this trip to the drylands, it’s more about the weather rather than the land, as we listen to the lady say these words to the confidante, when the man continues to remain parted away, having left in search of wealth:

“‘Making your blue-lily-like, kohl-streaked eyes to brim with tears, the beautiful lines on your spotted loins, adorned with well-etched ornaments, to fade, he parted

In this episode, we listen to a hidden message of persuasion, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 182, penned by Kabilar. The verse is situated amidst a scene of leaping monkeys and showering trees, in the ‘Kurinji’ or ‘Mountain Landscape’ and relays the consequences of a person’s present actions.

பூங் கண் வேங்கைப் பொன் இணர் மிலைந்து,
வாங்கு அமை நோன் சிலை எருத்தத்து இரீஇ,
தீம் பழப் பலவின் சுளை விளை தேறல்
வீளை அம்பின் இளையரொடு மாந்தி,
ஓட்டு இயல் பிழையா வய நாய் பிற்பட,
வேட்டம் போகிய குறவன் காட்ட
குளவித் தண் புதல் குருதியொடு துயல் வர,
முளவுமாத் தொலைச்சும் குன்ற நாட!

அரவு எறி உருமோடு ஒன்றிக் கால் வீழ்த்து
உரவு மழை பொழிந்த பானாட் கங்குல்,
தனியை வந்த ஆறு நினைந்து, அல்கலும்,
பனியொடு கலுழும் இவள் கண்ணே; அதனால்,
கடும் பகல் வருதல் வேண்டும் தெய்ய
அதிர் குரல் முது கலை கறி முறி முனைஇ,
உயர்சிமை நெடுங் கோட்டு உகள, உக்க
கமழ் இதழ் அலரி தாஅய் வேலன்
வெறி அயர் வியன் களம் கடுக்கும்
பெரு வரை நண்ணிய சாரலானே.

In this illustrative trip to this vibrant domain, we get to hear the confidante say these words to the man, who arrives for a nightly tryst with the lady:

“Wearing golden clusters of the Kino tree, blooming in the picturesque place, placing a curving, sturd

In this episode, we perceive the resolution of a dilemma, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 181, penned by Paranar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse links a battlefield and a place of prominence in the ancient world.

துன் அருங் கானமும் துணிதல் ஆற்றாய்,
பின் நின்று பெயரச் சூழ்ந்தனைஆயின்,
என் நிலை உரைமோ நெஞ்சே! ஒன்னார்
ஓம்பு அரண் கடந்த வீங்கு பெருந் தானை
அடு போர் மிஞிலி செரு வேல் கடைஇ,
முருகு உறழ் முன்பொடு பொருது களம் சிவப்ப,
ஆஅய் எயினன் வீழ்ந்தென, ஞாயிற்று
ஒண் கதிர் உருப்பம் புதைய ஓராங்கு
வம்பப் புள்ளின் கம்பலைப் பெருந் தோடு
விசும்பிடை தூர ஆடி, மொசிந்து உடன்

பூ விரி அகன் துறைக் கணை விசைக் கடு நீர்க்
காவிரிப் பேர் யாற்று அயிர் கொண்டு ஈண்டி,
எக்கர் இட்ட குப்பை வெண் மணல்
வைப்பின் யாணர் வளம் கெழு வேந்தர்
ஞாலம் நாறும் நலம் கெழு நல் இசை,
நான் மறை முது நூல் முக்கட் செல்வன்,
ஆலமுற்றம் கவின் பெறத் தைஇய
பொய்கை சூழ்ந்த பொழில் மனை மகளிர்
கைசெய் பாவைத் துறைக்கண் இறுக்கும்
மகர நெற்றி வான் தோய் புரிசைச்
சிகரம் தோன்றாச் சேண் உயர் நல் இல்
புகாஅர் நல் நாட்டதுவே பகாஅர்
பண்டம் நாறும் வண்டு அடர் ஐம்பால்,
பணைத் தகைத் தடைஇய காண்பு இன் மென் தோள்,
அணங்குசால் அரிவை இருந்த
மணம் கமழ் மறுகின் மணற் பெருங் குன்றே.

In this episode, we perceive the communication of a hidden message, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 180, penned by Karuvoor Kannampaalanaar. The verse is situated amidst the sand dunes and flower orchards of the ‘Neythal’ or ‘Coastal landscape’ and narrates an incident and its consequences.

நகை நனி உடைத்தால் தோழி! தகை மிக
கோதை ஆயமொடு குவவு மணல் ஏறி,
வீ ததை கானல் வண்டல் அயர,
கதழ் பரித் திண் தேர் கடைஇ வந்து,
தண் கயத்து அமன்ற ஒண் பூங் குவளை
அரும்பு அலைத்து இயற்றிய சுரும்பு ஆர் கண்ணி
பின்னுப் புறம் தாழக் கொன்னே சூட்டி,
நல் வரல் இள முலை நோக்கி, நெடிது நினைந்து,
நில்லாது பெயர்ந்தனன், ஒருவன்; அதற்கே
புலவு நாறு இருங் கழி துழைஇ, பல உடன்
புள் இறை கொண்ட முள்ளுடை நெடுந் தோட்டுத்
தாழை மணந்து ஞாழலொடு கெழீஇ,
படப்பை நின்ற முடத் தாட் புன்னைப்
பொன் நேர் நுண் தாது நோக்கி,
என்னும் நோக்கும், இவ் அழுங்கல் ஊரே.

In this little trip to the seashore, we get to hear the lady say these words to her confidante, pretending not to notice the man listening nearby, but making sure he’s in earshot:

“It makes me laugh out aloud, my friend! Along with my esteemed playmates, clad in garlands, I had climbed on a sand dune, and then was relaxing by building sand houses in that flower-fill

In this episode, we listen to a pointed question put to another, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 179, penned by Koadimangalathu Vaathuli Narchenthanaar, Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse etches the dreariness of this domain.

விண் தோய் சிமைய விறல் வரைக் கவாஅன்,
வெண்தேர் ஓடும் கடம் காய் மருங்கில்,
துனை எரி பரந்த துன் அரும் வியன் காட்டு,
சிறு கண் யானை நெடுங் கை நீட்டி
வான் வாய் திறந்தும் வண் புனல் பெறாஅது,
கான் புலந்து கழியும் கண் அகன் பரப்பின்
விடு வாய்ச் செங் கணைக் கொடு வில் ஆடவர்
நல் நிலை பொறித்த கல் நிலை அதர,
அரம்பு கொள் பூசல் களையுநர்க் காணாச்
சுரம் செல விரும்பினிர்ஆயின் இன் நகை,
முருந்து எனத் திரண்ட முள் எயிற்றுத் துவர் வாய்,
குவளை நாள் மலர் புரையும் உண்கண், இம்
மதி ஏர் வாள் நுதல் புலம்ப,
பதி பெயர்ந்து உறைதல் ஒல்லுமோ, நுமக்கே?

In this trip to the drylands, we get to hear the confidante say these words to the man, when he conveys his intention to part away from the lady and go in search of wealth:

“Adjoining those majestic mountains with sky-soaring peaks, in the scorched, stony spaces, filled with mirages, running away from the wide and formidable scrub jungle, where fire spreads rapidly, a small-eyed elephant extends its long arm

In this episode, we perceive the trust and confidence in the actions of another, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 178, penned by Paranar. The verse is situated amidst the gushing springs of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’ and etches a day in the life of a wild boar.

வயிரத்தன்ன வை ஏந்து மருப்பின்,
வெதிர் வேர் அன்ன பரூஉ மயிர்ப் பன்றி
பறைக் கண் அன்ன நிறைச் சுனை பருகி,
நீலத்தன்ன அகல் இலைச் சேம்பின்
பிண்டம் அன்ன கொழுங் கிழங்கு மாந்தி,
பிடி மடிந்தன்ன கல் மிசை ஊழ் இழிபு,
யாறு சேர்ந்தன்ன ஊறு நீர்ப் படாஅர்ப்
பைம் புதல் நளி சினைக் குருகு இருந்தன்ன,
வண் பிணி அவிழ்ந்த வெண் கூதாளத்து
அலங்கு குலை அலரி தீண்டி, தாது உக,
பொன் உரை கட்டளை கடுப்பக் காண்வர,
கிளை அமல் சிறு தினை விளை குரல் மேய்ந்து,
கண் இனிது படுக்கும் நல் மலை நாடனொடு
உணர்ந்தனை புணர்ந்த நீயும், நின் தோட்
பணைக் கவின் அழியாது துணைப் புணர்ந்து, என்றும்,
தவல் இல் உலகத்து உறைஇயரோ தோழி
”எல்லையும் இரவும் என்னாது, கல்லெனக்
கொண்டல் வான் மழை பொழிந்த வைகறைத்
தண் பனி அற்சிரம் தமியோர்க்கு அரிது” என,
கனவினும் பிரிவு அறியலனே; அதன்தலை
முன் தான் கண்ட ஞான்றினும்
பின் பெரிது அளிக்கும், தன் பண்பினானே.

In this illuminating trip to the mountains, we get to hear the confidante say these words to t

In this episode, we listen to words of consolation rendered to allay anxiety, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 177, penned by Seyaloor Ilampon Saaththan Kotranaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse portrays the victory of a king and the beauty of a lady.

தொல் நலம் சிதையச் சாஅய், அல்கலும்,
“இன்னும் வாரார்; இனி எவன் செய்கு?” எனப்
பெரும் புலம்புறுதல் ஓம்புமதி சிறு கண்
இரும் பிடித் தடக் கை மான, நெய் அருந்து
ஒருங்கு பிணித்து இயன்ற நெறி கொள் ஐம்பால்
தேம் கமழ் வெறி மலர் பெய்ம்மார், காண்பின்
கழை அமல் சிலம்பின் வழை தலை வாடக்
கதிர் கதம் கற்ற ஏ கல் நெறியிடை,
பைங் கொடிப் பாகற் செங் கனி நசைஇ,
கான மஞ்ஞைக் கமஞ்சூல் மாப் பெடை
அயிர் யாற்று அடைகரை வயிரின் நரலும்
காடு இறந்து அகன்றோர் நீடினர் ஆயினும்,
வல்லே வருவர்போலும் வெண் வேல்
இலை நிறம் பெயர ஓச்சி, மாற்றோர்
மலை மருள் யானை மண்டுஅமர் ஒழித்த
கழற் கால் பண்ணன் காவிரி வடவயின்
நிழற் கயம் தழீஇய நெடுங் கால் மாவின்
தளிர் ஏர் ஆகம் தகை பெற முகைந்த
அணங்குடை வன முலைத் தாஅய நின்
சுணங்கிடை வரித்த தொய்யிலை நினைந்தே.

In this trip to the drylands, we get to hear the confidante say these words to the lady, when the man continues to remain parted away, having left in search of wealth:

“Ruining

In this episode, we listen to a pointed refusal to a request, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 176, penned by Marutham Paadiya Ilankadunko. The verse is situated amidst the flourishing fields of the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and presents a precise portrait of the other woman.

கடல் கண்டன்ன கண் அகன் பரப்பின்
நிலம் பக வீழ்ந்த வேர் முதிர் கிழங்கின்
கழை கண்டன்ன தூம்புடைத் திரள் கால்,
களிற்றுச் செவி அன்ன பாசடை மருங்கில்,
கழு நிவந்தன்ன கொழு முகை இடை இடை
முறுவல் முகத்தின் பல் மலர் தயங்க,
பூத்த தாமரைப் புள் இமிழ் பழனத்து,
வேப்பு நனை அன்ன நெடுங் கண் நீர்ஞெண்டு
இரை தேர் வெண் குருகு அஞ்சி, அயலது
ஒலித்த பகன்றை இருஞ் சேற்று அள்ளல்,
திதலையின் வரிப்ப ஓடி, விரைந்து தன்
நீர் மலி மண் அளைச் செறியும் ஊர!

மனை நகு வயலை மரன் இவர் கொழுங் கொடி
அரி மலர் ஆம்பலொடு ஆர்தழை தைஇ,
விழவு ஆடு மகளிரொடு தழூஉ அணிப் பொலிந்து,
மலர் ஏர் உண்கண் மாண் இழை முன்கைக்
குறுந் தொடி துடக்கிய நெடுந் தொடர் விடுத்தது
உடன்றனள் போலும், நின் காதலி? எம் போல்
புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வற் பயந்து,
நெல்லுடை நெடு நகர் நின் இன்று உறைய,
என்ன கடத்தளோ, மற்றே? தன் முகத்து
எழுது எழில் சிதைய அழுதனள் ஏங்கி,
வடித்தென உருத்த தித்திப் பல் ஊழ்
நொடித்தெனச் சிவந்த மெல் விரல் திருகுபு,

In this episode, we listen to the lament of a lady, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 175, penned by Alamperi Saaththanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse portrays the victory of a historic king and the glory of a supernatural entity.

வீங்கு விளிம்பு உரீஇய விசை அமை நோன் சிலை
வாங்கு தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர்
விடுதொறும் விளிக்கும் வெவ் வாய் வாளி
ஆறு செல் வம்பலர் உயிர் செலப் பெயர்ப்பின்,
பாறு கிளை பயிர்ந்து படுமுடை கவரும்
வெஞ் சுரம் இறந்த காதலர் நெஞ்சு உணர
அரிய வஞ்சினம் சொல்லியும், பல் மாண்
தெரி வளை முன்கை பற்றியும், ”வினைமுடித்து
வருதும்” என்றனர் அன்றே தோழி!
கால் இயல் நெடுந் தேர்க் கை வண் செழியன்
ஆலங்கானத்து அமர் கடந்து உயர்த்த
வேலினும் பல் ஊழ் மின்னி, முரசு என
மா இரு விசும்பில் கடி இடி பயிற்றி,
நேர் கதிர் நிரைத்த நேமிஅம் செல்வன்
போர் அடங்கு அகலம் பொருந்திய தார்போல்,
திருவில் தேஎத்துக் குலைஇ, உரு கெழு
மண் பயம் பூப்பப் பாஅய்,
தண் பெயல் எழிலி தாழ்ந்த போழ்தே?

In this trip to the drylands, amidst the whizzing of arrows, we get to hear the lady say these words to her confidante, when the man continues to remain parted away, after leaving in search of wealth:

“Grazing the edge of the broad shoulder, lies the sturdy bow. Whe

In this episode, we observe the anxious rumination in a man’s mind, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 174, penned by Madurai Alakkar Gnaazhaar Makanaar Mallanaar. The verse is situated amidst the pouring clouds and blooming jasmines of the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and expresses the love and yearning in the hearts of those separated by circumstances.

”இரு பெரு வேந்தர் மாறு கொள் வியன் களத்து,
ஒரு படை கொண்டு, வருபடை பெயர்க்கும்
செல்வம் உடையோர்க்கு நின்றன்று விறல்” என
பூக் கோள் ஏய தண்ணுமை விலக்கிச்
செல்வேம்ஆதல் அறியாள், முல்லை
நேர் கால் முது கொடி குழைப்ப, நீர் சொரிந்து,
காலை வானத்துக் கடுங் குரற் கொண்மூ
முழங்குதொறும் கையற்று, ஒடுங்கி, நப் புலந்து,
பழங்கண் கொண்ட பசலை மேனியள்,
யாங்கு ஆகுவள்கொல் தானே வேங்கை
ஊழுறு நறு வீ கடுப்பக் கேழ் கொள,
ஆகத்து அரும்பிய மாசு அறு சுணங்கினள்,
நல் மணல் வியலிடை நடந்த
சில் மெல் ஒதுக்கின் மாஅயோளே?

This fragrant trip through the rain-soaked forests takes us in the presence of the man, as he says these words to his heart, when he remains in a battle camp:

“Declaring, ‘Those who possess the wealth of courage to scatter the enemy army with one’s own in the midst of a wide spreading field, where two great kings are waging war against e

In this episode, we perceive words of consolation, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 173, penned by Mulliyoor Pothiyaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse highlights the wealth and glory of a Sangam king’s domain.

‘அறம் தலைப்பிரியாது ஒழுகலும், சிறந்த
கேளிர் கேடு பல ஊன்றலும், நாளும்
வருந்தா உள்ளமொடு இருந்தோர்க்கு இல்’ எனச்
செய்வினை புரிந்த நெஞ்சினர், ‘நறு நுதல்
மை ஈர் ஓதி! அரும் படர் உழத்தல்
சில் நாள் தாங்கல்வேண்டும்’ என்று, நின்
நல் மாண் எல் வளை திருத்தினர்ஆயின்,
வருவர் வாழி, தோழி! பல புரி
வார் கயிற்று ஒழுகை நோன் சுவற் கொளீஇ,
பகடு துறை ஏற்றத்து உமண் விளி வெரீஇ,
உழைமான் அம் பிணை இனன் இரிந்து ஓட,
காடு கவின் அழிய உரைஇ, கோடை
நின்று தின விளிந்த, அம் பணை, நெடு வேய்க்
கண் விடத் தெறிக்கும் மண்ணா முத்தம்
கழங்கு உறழ் தோன்றல, பழங் குழித் தாஅம்
இன் களி நறவின் இயல் தேர் நன்னன்
விண் பொரு நெடு வரைக் கவாஅன்
பொன் படு மருங்கின் மலை இறந்தோரே.

In this trip to the drylands in the mountains, we get to hear the confidante say these words to the lady, at a time when the man continues to remain parted away:

“Deciding, ‘Living a life without swerving away from justice and bearing the many burdens of one’s honourable kith and kin, are both imp

In this episode, we perceive an attempt at changing a person’s behaviour, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 172, penned by Madurai Paalaasiriyar Nappaalanaar. The verse is situated amidst the roaring cascades and resounding slopes of the ‘Kurinji’ or ‘Mountain Landscape’ and paints vivid images of life in this domain.

வாரணம் உரறும் நீர் திகழ் சிலம்பில்
பிரசமொடு விரைஇய வயங்கு வெள் அருவி
இன் இசை இமிழ் இயம் கடுப்ப, இம்மெனக்
கல் முகை விடர்அகம் சிலம்ப, வீழும்
காம்பு தலைமணந்த ஓங்கு மலைச் சாரல்;
இரும்பு வடித்தன்ன கருங் கைக் கானவன்
விரி மலர் மராஅம் பொருந்தி, கோல் தெரிந்து,
வரி நுதல் யானை அரு நிறத்து அழுத்தி,
இகல் அடு முன்பின் வெண் கோடு கொண்டு, தன்
புல் வேய் குரம்பை புலர ஊன்றி,
முன்றில் நீடிய முழவு உறழ் பலவில்,
பிழி மகிழ் உவகையன், கிளையொடு கலி சிறந்து,
சாந்த ஞெகிழியின் ஊன் புழுக்கு அயரும்
குன்ற நாட! நீ அன்பிலை ஆகுதல்
அறியேன் யான்; அஃது அறிந்தனென்ஆயின்
அணி இழை, உண்கண், ஆய் இதழ்க் குறுமகள்
மணி ஏர் மாண் நலம் சிதைய,
பொன் நேர் பசலை பாவின்றுமன்னே!

In this action-packed trip to the mountains, we get to hear the confidante say these words to the man, after bringing over the lady for a tryst with him:

“In the water-filled mountains, elephants trumpet; shi

In this episode, we observe an attempt at allaying anxiety, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 171, penned by Kallaadanaar. Set in the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse sketches vivid elements of life and wildlife in this domain.

”நுதலும் நுண் பசப்பு இவரும்; தோளும்
அகல் மலை இறும்பின் ஆய்ந்து கொண்டு அறுத்த
பணை எழில் அழிய வாடும்; நாளும்
நினைவல்மாது அவர் பண்பு” என்று ஓவாது
இனையல் வாழி, தோழி! புணர்வர்
இலங்கு கோல் ஆய் தொடி நெகிழ, பொருள் புரிந்து
அலந்தலை ஞெமையத்து அதர் அடைந்திருந்த
மால் வரைச் சீறூர் மருள் பல் மாக்கள்
கோள் வல் ஏற்றை ஓசை ஓர்மார்,
திருத்திக் கொண்ட அம்பினர், நோன் சிலை
எருத்தத்து இரீஇ, இடம் தொறும் படர்தலின்,
கீழ்ப்படு தாரம் உண்ணா, மேற் சினைப்
பழம் போற் சேற்ற தீம் புழல் உணீஇய,
கருங் கோட்டு இருப்பை ஊரும்
பெருங் கை எண்கின் சுரன் இறந்தோரே!

In this trip to the drylands, there’s much to see even as we hear the confidante say these words to the lady, as the man, who had left in search of wealth, continues to remain parted away:

“Saying ‘Let intricate spots of pallor spread on the forehead; Let arms, which are akin to well-selected bamboos in the wide mountain forests, lose their beauty and become ruined; Still, I shall not stop thinking of his n

In this episode, we perceive an attempt to enlist a unique messenger, as portrayed in Sangam Literary work, Aganaanooru 170, penned by Madurai Kallitru Kadaiyathan Vennaakanaar. The verse is situated amidst the silent backwaters of the ‘Neythal’ or ‘Coastal landscape’ and etches exquisite scenes of life in this domain.

கானலும் கழறாது; கழியும் கூறாது;
தேன் இமிர் நறு மலர்ப் புன்னையும் மொழியாது;
ஒரு நின் அல்லது பிறிது யாதும் இலனே;
இருங் கழி மலர்ந்த கண் போல் நெய்தல்
கமழ் இதழ் நாற்றம் அமிழ்து என நசைஇ,
தண் தாது ஊதிய வண்டினம் களி சிறந்து,
பறைஇ தளரும் துறைவனை, நீயே,
சொல்லல் வேண்டுமால் அலவ! பல்கால்
கைதைஅம் படுசினை எவ்வமொடு அசாஅம்
கடற் சிறு காக்கை காமர் பெடையொடு
கோட்டுமீன் வழங்கும் வேட்டம் மடி பரப்பின்
வெள் இறாக் கனவும் நள்ளென் யாமத்து
நின் உறு விழுமம் களைந்தோள்
தன் உறு விழுமம் நீந்துமோ! எனவே.

In this trip to the shore, we get to see the lady saying these words to an intriguing little denizen of the domain:

“The seashore grove will not exhort him; The backwaters will not explain to him; The bee-buzzing fragrant laurel wood tree will not expound either; Other than you, I have no one, O crab! Desiring the wafting scent from the petals of the blue lotus, blooming like eyes in the dark

In this episode, we listen to a man’s worry about his beloved, as depicted in Sangam Literary work, Aganaanooru 169, penned by Thondi Aamoor Saathanaar. Set amidst the arid spaces of the ‘Paalai’ or ‘Drylands landscape’, the verse sketches the consequences of parting in a visual manner.

மரம் தலை கரிந்து நிலம் பயம் வாட,
அலங்குகதிர் வேய்ந்த அழல் திகழ் நனந்தலை,
புலி தொலைத்து உண்ட பெருங் களிற்று ஒழி ஊன்
கலி கெழு மறவர் காழ்க் கோத்து ஒழிந்ததை,
ஞெலி கோற் சிறு தீ மாட்டி, ஒலி திரைக்
கடல் விளை அமிழ்தின் கணம் சால் உமணர்
சுனை கொள் தீம் நீர்ச் சோற்று உலைக் கூட்டும்
சுரம் பல கடந்த நம் வயின் படர்ந்து நனி
பசலை பாய்ந்த மேனியள், நெடிது நினைந்து,
செல் கதிர் மழுகிய புலம்பு கொள் மாலை
மெல் விரல் சேர்த்திய நுதலள், மல்கிக்
கயல் உமிழ் நீரின் கண் பனி வார,
பெருந் தோள் நெகிழ்ந்த செல்லலொடு
வருந்துமால், அளியள், திருந்திழைதானே!

A trip to the drylands filled with striking events, where we get to hear the man say these words to his heart, in the middle of his journey to seek wealth:

“Scorching treetops and ruining the land’s fertility, the hot sun spreads its swaying rays in those wide open spaces, where the carcass of a huge elephant that a tiger has attacked, fed on and abandoned, is carried by uproario