Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

هر روز، یک سوال، یک گفتگو.

ساعت ۷ صبح.

ما را در اینستاگرام دنبال کنید:

دیلی مود:

https://www.instagram.com/dailymood.podcast

حسین نصیری:

https://www.instagram.com/nasiri.hossein

یاسمین غفاری:

https://www.instagram.com/yasminghaffari.psych

کوزی کرنر:

https://www.instagram.com/cozycornershow

کوزی کرنر با حسین نصیری را از اینجا بشنوید:

https://castbox.fm/vc/6106634

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

هر روز، یک سوال، یک گفتگو.

ساعت ۷ صبح.

ما را در اینستاگرام دنبال کنید:

دیلی مود:

https://www.instagram.com/dailymood.podcast

حسین نصیری:

https://www.instagram.com/nasiri.hossein

یاسمین غفاری:

https://www.instagram.com/yasminghaffari.psych

کوزی کرنر:

https://www.instagram.com/cozycornershow

کوزی کرنر با حسین نصیری را از اینجا بشنوید:

https://castbox.fm/vc/6106634

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

منتظر محصول جدید کوزی کرنر باشید؛

یک پادکست روان‌شناسی گفتگومحور روزانه که قراره از شنبه ۱۱ مهر ساعت ۷:۰۰ صبح منتشر بشه.

از همین الان می‌تونید کانال اون رو در پلت‌فرم‌های زیر سابسکرایب کنید:

کست‌باکس:

https://castbox.fm/vc/7432914

اپل‌پادکستز:

https://podcasts.apple.com/us/podcast//id6817664115

اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/show/1P96qqxtg96Rp1scoLec6n

هر روز، یک سوال، یک گفتگو.

ساعت ۷ صبح.

ما را در اینستاگرام دنبال کنید:

دیلی مود:

https://www.instagram.com/dailymood.podcast

حسین نصیری:

https://www.instagram.com/nasiri.hossein

یاسمین غفاری:

https://www.instagram.com/yasminghaffari.psych

کوزی کرنر:

https://www.instagram.com/cozycornershow

کوزی کرنر با حسین نصیری را از اینجا بشنوید:

https://castbox.fm/vc/6106634

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «فرشاد نگهدار»، مدیرعامل «ویما»، هم‌بنیان‌گذار «خانه‌ی محتوای کجا» و تهیه‌کننده و هم‌میزبان پادکست «کارکسب»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

فرشاد کارش را از دل صنعت ساخت‌وساز شروع کرد: برنامه‌ریزی و کنترل پروژه در باغ کتاب تهران، حضور در ابرپروژه‌هایی مثل فاز دوازده عسلویه و بعد سال‌ها کار روی فرآیندها و توسعه‌ی سازمانی در ویما. در کارگاه‌های دورافتاده‌ای که اینترنت درست کار نمی‌کرد، آی‌پادی پر از پادکست‌های دانلودشده همراهش بود؛ هدفون که روی گوشش می‌رفت، از کارگاه جدا می‌شد و می‌نشست وسط گفت‌وگو.

«کارکسب» از کنار هم نشستن سه دلبستگی متولد شد: عشق به کسب‌وکار، علاقه به مدیوم پادکست و میل به ساختن شبکه‌ای از مدیران و بنیان‌گذاران که بتوانند گره کار هم را باز کنند. جرقه‌اش را اولین مواجهه با پادکست فارسی زد؛ فرشاد با شنیدن «چنل بی» به قول خودش زیر و رو شد و از خودش پرسید چطور چنین محتوایی را تا آن روز ندیده است.

کارکسب روی کاغذ قرار بود فقط یک «تفریح تخصصی» باشد، اما فرشاد از روز اول مثل یک کسب‌وکار با آن رفتار کرد. به تیمش حقوق داد، اولین ارائه‌ی عمرش را در جلسه‌ی هیئت‌مدیره‌ی ویما انجام داد تا اتاق کنفرانس شرکت را برای ضبط بگیرد و دعوت‌نامه‌هایی طراحی کرد که مهمان با دیدن‌شان به جای «بروم یا نه» فکر کند «چه بپوشم». اپیزود اول را دور ریخت، از کامنت‌های تند درباره‌ی میزبانی‌اش یاد گرفت و پادکستی که فکر می‌کرد نهایتاً هفت‌هشت هزار شنونده پیدا کند، به نزدیک شصت هزار شنونده رسید.

اما مسیر همیشه رو به بالا نبود. دوره‌ای از فرسودگی و فاصله گرفتن از ویما، با معاشرت‌های بی‌دغدغه با آرش برهمند گره خورد و «هشتگ بازنشستگی» را به دنیا آورد؛ پادکستی درباره‌ی آدم‌هایی که هویت حرفه‌ای‌شان را بازتعریف می‌کنند. اولین «هشتگ بازنشسته» خود فرشاد بود و از دل همین دو پادکست، «خانه‌ی محتوای کجا» شکل گرفت.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی فرشاد، همین بازگشت است. کسی که روزی از ویما فاصله گرفته بود، در همان دوران برنامه‌ای برای آینده‌ی شرکت نوشت، آن را به هیئت‌مدیره ارائه داد و جوابی شنید که انتظارش را نداشت: اگر می‌توانی اجرایش کنی، بیا و مدیرعامل شو. حالا او شرکتی پنجاه‌وسه‌ساله را از سخت‌ترین سالی عبور می‌دهد که در این پانزده سال به خود دیده، و می‌گوید اگر به عقب برگردد، باز همین راه را انتخاب می‌کند.

در این گفت‌وگو فرشاد از پشت‌صحنه‌ی این مسیر می‌گوید؛ از منتوری که گفت ایده‌ی شبکه‌سازی‌اش نمی‌گیرد، از لحظه‌ی هیجان‌انگیز زدن اولین دکمه‌ی پابلیش، از اینکه چرا باور دارد پادکست فارسی فقط وقتی صنعت می‌شود که برای کسب‌وکارها آورده‌ی واقعی داشته باشد و نه صرفاً حمایت، و از اینکه چرا حالا تصمیم گرفته از پشت میکروفون کارکسب کنار برود و در نقش تهیه‌کننده بماند.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه فرشاد نگهدار باشید تا از نگاه کسب‌وکاری به پادکست، شبکه‌سازی از طریق گفت‌وگو، بازتعریف هویت حرفه‌ای، مدیریت در دوران بحران و آینده‌ی اقتصاد پادکست فارسی گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «فرشاد نگهدار» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت دهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کر

خانم «مژده محمدی»، بازیگر تئاتر، استندآپ‌کمدین و صدای «مژدگانی» در پادکست «رختکن بازنده‌ها»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

مژده سال‌ها پشت صحنه بود: هنرهای تجسمی خواند، در دانشگاه آموزش تدوین سینما گرفت و در آژانس‌های تبلیغاتی تدوینگر و موشن‌کار شد. برای این‌که پول گوینده ندهد، صدای خودش را روی ویدئوها گذاشت و از همین‌جا گویندگی تبلیغ و تلفن گویا به کارش اضافه شد. در کنار همه‌ی این‌ها، گاهی در کافه‌ها استندآپ کمدی اجرا می‌کرد.

«مژدگانی» روی کاغذ قرار بود فقط یک صدای بی‌نام باشد؛ خانمی با لحن اعلام پرواز در فرودگاه که تبلیغ‌ها را بخواند و برود. ایده‌ی اولیه‌اش از بهزاد عمرانی بود، اسمش را سیاوش صفاریان‌پور گذاشت و تپق‌های اپیزود اول، که همه واقعی بودند، نقطه‌ی تولد شخصیتی شد که امروز خیلی‌ها «رختکن بازنده‌ها» را به خاطرش دنبال می‌کنند.

مژدگانی بر اساس بازخورد مخاطب و اعتماد تیم آهسته‌آهسته بی‌پرواتر شد؛ از مهمان سؤال می‌پرسد، با سیاوش صفاریان‌پور کل‌کل می‌کند و برای خودش خرده‌روایت‌هایی دارد. به قول مژده، بخش بزرگی از این‌ها هرگز نوشته نشده و بداهه است. مژدگانی همان چیزهایی است که در درون مژده بوده؛ فقط ضربدر ده.

اما وقتی نوبت به صحنه‌ی تئاتر رسید، چالش برعکس شد. مژده در نمایش «نیمه تاریک ماه» باید جلوی مخاطبانی می‌ایستاد که برای مژدگانی آمده بودند و او را با نام خودش نمی‌شناختند. شب‌ها فکرش این بود که چطور مژدگانی را از دل «کارلوتا» بیرون بکشد؛ و جالب این‌که اولین اجرای نمایش، درست روز تولدش بود.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی مژده، رؤیای کودکی‌اش است. دختری که در هفت‌هشت‌سالگی جلوی دوربین خاموش پدرش مجری‌بازی درمی‌آورد، دلش می‌خواست خواننده شود، بعد بازیگر؛ و بعد زندگی او را به راه دیگری برد. حالا یک شخصیت پادکستی، بعد از سال‌ها، دوباره او را به همان آرزو رسانده است.

در این گفت‌وگو مژده از پشت‌صحنه‌ی این مسیر می‌گوید؛ از ترسش از دیده شدن، از شبی که در اجرای استندآپ کسی نخندید، از تفاوت اضطراب و هیجان، و از این‌که چرا نمی‌خواهد مژدگانی را به جای دیگری ببرد.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه مژده محمدی باشید تا از طراحی شخصیت پشت میکروفن، مرز میان خود واقعی و کاراکتر، بداهه در پادکست، تفاوت استندآپ و تئاتر و تأثیر دیده شدن بر زندگی شخصی گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «مژده محمدی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت دهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، آپارات، فیلیمو، فیدیبو، کست‌باکس و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «خشایار نور»، پادکستر، تولیدکننده‌ی پادکست «بایوکست» و یکی از سازندگان پادکست «لوموس»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

خشایار نور هم‌زمان دو جور کار کردن را تجربه می‌کند. در بایوکست تنها می‌نشیند و زندگی یک آدم را از اول تا آخر روایت می‌کند، و در لوموس با جمعی از دوستانش دور یک میز می‌نشیند و فصل به فصل دنیای هری پاتر را باز می‌کند. یکی تمرین تنهایی و تحقیق است و آن یکی تمرین گفت‌وگو و لذت جمعی.

مسیرش از جایی شروع شد که هیچ‌کس آن را مسیر حساب نمی‌کرد. از نوجوانی درگیر هری پاتر شد، انگلیسی را با مقایسه کردن خبرهای ماگل‌نت و لیکی کالدرون یاد گرفت، اولین دوست‌های غیرایرانی‌اش را در فروم‌ها پیدا کرد و همان‌جا هم برای اولین بار کلمه‌ی پادکست را شنید، با پاترکست و ماگل‌کست. جواب خانه و مدرسه به همه‌ی این‌ها یک جمله بود: این نان و آب برایت نمی‌شود. جمله‌ای که خودش امروز این‌طور جوابش را می‌دهد: از آن مهندسی صنایعی که گرفتم کمتر پول درآوردم تا از هری پاتر.

آرزوی برنامه‌سازی را از بچگی داشت و ده پانزده سال کنار گذاشته بودش، چون رسیدن به آن جایگاه از یک راه بیشتر نمی‌گذشت. تا اپیزود «برادران منندز» چنل‌بی که تکانش داد. بعد از آن یک نوت در گوشی‌اش ساخت با ده پانزده موضوع که هنوز هم روی گوشی‌اش هست. 

اولین تجربه‌اش «پشت هجده» بود در جام جهانی ۲۰۱۸، منتشرشده در یک ربات تلگرامی، که نه بازخوردی گرفت و نه خودش را راضی کرد. بعد بایوکست آمد با این منطق ساده که آدم‌های مشهور هر کدام یک جامعه‌ی هواداری دارند، و اولین بار که اپلیکیشن پادکست را باز کرد و کلمه‌ی هری پاتر را سرچ کرد، لوموس از دل همان سرچ بیرون آمد.

بخش کم‌گفته‌شده‌ی داستان اما اقتصاد پروژه‌های فندوم یا هواداری است. خشایار و دوستانش تقریباً همه‌ی راه‌ها را امتحان کرده‌اند، از مرچندایز تا رویداد، و چیزی که بیشتر از همه جواب داده اکران‌های جمعی بوده؛ فیلم‌هایی که خیلی‌ها قبلاً دیده بودند ولی برای دیدن دوباره‌شان روی پرده و کنار هم آمدند، آن‌قدر که مجبور شدند اکران‌های چندباره بگذارند و باز سالن بزرگ‌تر پیدا نکردند.

حرف خشایار این است که این فضا در زبان فارسی تقریباً خالی مانده و تعجب می‌کند چرا کسی سراغش نمی‌رود.

و بخش دیگر گفت‌وگو جایی است که او و حسین سر یک موضوع به توافق نمی‌رسند. خشایار ادمین گروهی چهارصد پانصد نفره از پادکسترهاست و هر بار که بحث تشکیلات و صنف و چهارچوب مطرح شده، مخالفت دیده است. نگرانی‌اش را هم پنهان نمی‌کند: هر نهادی، چه از بالا و چه از دل خودمان، ممکن است برای تازه‌واردها ورود را سخت کند، و خودش کسی است که اگر آن روزها ورود سخت بود شاید اصلاً وارد نمی‌شد. 

حسین از آن طرف می‌گوید بدون کار جمعی، پادکست فارسی تک‌صداهای ضعیف باقی می‌ماند. جایی که هر دو به آن می‌رسند تجربه‌ی کست‌باکس است؛ تصمیمی جمعی که روزی برد برد بود و امروز ضررش را همه می‌بینند.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه خشایار نور باشید تا از مخاطب بودن تا تولیدکننده شدن، از اقتصاد محتوای هواداری، از مانیتایز کردن فندوم، از این‌که چرا پادکست فارسی هنوز صنعت نشده و از آینده‌ای که او به جای رشد بیشتر، تأثیرگذاری بیشتر را از آن می‌خواهد گفت‌وگو کنیم.

و جواب دو سؤال همیشگی کوزی کرنر را هم از او بشنوید؛ از کسی که اولین اپیزودش را با ترس و اشک ضبط کرد و امروز می‌

تیم «ناشتا»، جمعی نه‌نفره از سازندگان پادکست خبری روزانه‌ای به همین نام، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛ کیارش، ساینا، سید، چکاوک، مهدی، سارا، رضا، فریناز و رسول.

ناشتا از جایی شروع شد که معمولاً پروژه‌ها در آن تمام می‌شوند: از یک اکیپ دوستی. نه نفر که از سال نود و هشت با هم سفر و مهمانی رفته بودند و حالا دنبال بهانه‌ای بودند برای یک کار مشترک. اول حرف از خریدن زمین در شمال بود، بعد قرار شد پادکست بزنند.

چیزی که این جمع را از هزار جمع مشابه جدا می‌کند، اتفاقی است که روز اول افتاد. به‌جای اینکه دور هم بنشینند و کار را با انرژی رفاقت جلو ببرند، نشستند و یک توافق‌نامه نوشتند و در نه نسخه امضا کردند. سهم هر کس، مالکیت معنوی، و حتی این‌که اگر روزی یکی خواست برود، تکلیف سهمش چه می‌شود. مهدی سر یکی از بندها زنگ زد و اعتراض کرد، بند شل‌تر و دوباره فرستاده شد. رفاقت سر جایش ماند و ساختار هم ساخته شد.

بعد نوبت فرآیند بود. خودشان می‌گویند یک مشت مهندس‌اند، و همان نگاه را روی تولید محتوا پیاده کردند. هر روز همه خبر جمع می‌کنند، خبرها با لایک و دیس‌لایک در گروه انتخاب می‌شوند، یک نفر آن روز سردبیر است و لحن نه نفر را یکدست می‌کند، دو نفر می‌خوانند و یکی تدوین می‌کند. سردبیر هر روز عوض می‌شود. حاصلش شش اپیزود در هفته است و یک اپیزود ویژهٔ شنبه که در آن اجازه دارند هر کاری دل‌شان می‌خواهد بکنند.

در این مدت با تمام سختی‌هایی که در بیش از یک سال گذشته وجود داشته پروژه متوقف نشده است حتی ماه‌هایی که به گفتهٔ خودشان همه ناامید بودند و کسی حوصلهٔ کار تیمی نداشت. رسول در سخت‌ترین روزها از اپیزودها کنار کشید و بچه‌ها کاورش کردند و بعد خودش را رساند. فریناز روزهایی که خودش داغان بود، نمک جمع را نگه داشت.

و بخش کم‌گفته‌شدهٔ ماجرا اقتصاد آن است. ناشتا تا امروز آورده‌ای داشته و هیچ‌کدام یک ریال برنداشته‌اند. همه‌اش نگه داشته شده برای پلن بعدی. همه شغل اول دیگری دارند و همه، بدون استثنا، می‌گویند می‌خواهند روزی ناشتا شغل اول‌شان باشد. کیارش پلن سال بعد را بی‌تعارف می‌گوید: بزرگ‌ترین پادکست فارسی شدن.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه تیم ناشتا باشید تا از تبدیل شدن یک گروه دوستی به یک تیم حرفه‌ای، از نوشتن توافق‌نامه بین رفقا، از طراحی فرآیندی که شش روز در هفته خروجی می‌دهد، از چرخاندن چهار میکروفن بین نه نفر در تهران، و از این‌که خلاقیت کجا اتفاق می‌افتد گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب تیم «ناشتا» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «رامیار منوچهرزاده»، عکاس، کیوریتور، فعال فرهنگی هنری و کارگردان و تهیه‌کننده‌ی پادکست‌های «رادیونیست»، «ویکی‌پز» و «رادیوکامرس»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

رامیار منوچهرزاده از معدود کسانی است که یک پروژه‌ی فرهنگی را هم‌زمان از سه جای مختلف دیده است: از پشت دوربین به‌عنوان هنرمند، از پشت میز به‌عنوان تهیه‌کننده، و از پشت میز مذاکره به‌عنوان کسی که باید پول این پروژه را جور کند. 

در مسیرش از سنندج به دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران رسید، در دهه‌ی هشتاد با علی ناجیان به عکاسی استیج و خلق برند هنری «علی رامیار» رسید و بعد به سه‌گانه‌ی ولیعصر، شریعتی و انقلاب؛ سه پروژه‌ی چهارساله با نزدیک به هشتاد نفر که در آن‌ها شهر را مثل یک آرشیو زنده ورق زدند. همان سال‌ها هم به عوان یک مدرس سر کلاس می‌رفت و هنوز هم هفته‌ای یک روز این کار را می‌کند.

«رادیونیست» دقیقاً از دل همین ورق زدن بیرون آمد. آبان ۱۳۹۸ با اپیزود کاباره‌ی میامی شروع شد؛ بیست و هشت دقیقه‌ای که هیچ‌کس حاضر نبود برایش مصاحبه بدهد. اما چیزی که رادیونیست را از پادکست‌های آن دوره جدا کرد، همین سرسختی بود: به جای آن‌که یک روایت خطی از A به B ساخته شود، برای هر اپیزود تا پانزده مصاحبه انجام می‌شود و تحریف‌ها و تناقض‌های تاریخ شفاهی کنار هم می‌نشینند. رامیار همین کار را سال‌ها قبل در پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشدش کرده بود؛ نشستن پای حرف بهمن جلالی و یحیی دهقانپور و مهران مهاجر و تبدیل کردن تاریخ عکاسی ایران به یک روایت دویست و پنجاه صفحه‌ای.

اما بخش کم‌گفته‌شده‌ی داستان جای دیگری است. رادیونیست اولین پروژه‌ی پادکست فارسی بود که مالکیت معنوی‌اش را یک مجموعه‌ی تجاری خرید و شش سال تمام‌قد پایش ایستاد. و وقتی آن مجموعه صادقانه گفت دیگر نمی‌تواند ادامه بدهد، رامیار نقشی را بازی کرد که خودش اسمش را می‌گذارد «دولت انتقالی»؛ نشستن بین فروشنده و خریدار، قیمت‌گذاری یک آی‌پی که هیچ فرمولی برایش وجود نداشت، و انتقال مالکیت بدون آن‌که حتی یک اپیزود دیر منتشر شود یا مخاطب چیزی بفهمد.

پشت این آرامش، یک تعهد سنگین ایستاده است. رامیار خودش را وکیل سه گروه می‌داند: مالکان، آن پنجاه شصت نفری که هویت حرفه‌ای‌شان به این پروژه گره خورده، و شنونده‌ای که هفت سال است ماهی دو بار منتظر می‌ماند. جمله‌ای که در این گفت‌وگو چند بار برمی‌گردد سراغش همین است: من رادیونیست نیستم، رادیونیست مال من نیست.

و نکته‌ی کم‌یاب درباره‌ی رامیار، سخاوتش در باز کردن همین سازوکار است. او به همراه حسین در این گفت‌وگو مرز اسپانسرشیپ و پارتنرشیپ را باز می‌کند، توضیح می‌دهد چرا معرفی مستقیم بعد از هفت سال دیگر جواب نمی‌دهد، و چرا به قول خودش اسپانسر گاو شیرده نیست که فقط بدوشی‌اش. حرفش این است که تا وقتی پادکست فارسی پروژه‌ای دلی و شخصی بماند و به سمت تشکل و قاعده و کپی‌رایت نرود، به حق طبیعی خودش نمی‌رسد.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه رامیار منوچهرزاده باشید تا از مسیر عکاسی و کیوریتوری تا تهیه‌کنندگی پادکست، از اقتصاد پروژه‌های فرهنگی و هنری، از قیمت‌گذاری و انتقال مالکیت معنوی، از ساختن تیمی پنجاه نفره که هیچ‌کس از آن جدا نشده، و از پروژه‌ی مستندی که چهار سال است بی‌سروصدا ساخته می‌شود گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «رامیار منوچهرزاده» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امی

آقای «سامان دادمندیان»، سازنده و میزبان پادکست «آدمیزاد»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» است؛

فرض کنید کسی بخواهد پادکستی بسازد که هیچ‌کدام از قواعد رشد را رعایت نکند. نه مهمان مشهوری داشته باشد، نه میزبان چهره‌ای که بشود رویش حساب کرد، نه حتی تصویری از مهمان‌ها. آدم‌های معمولی بنشینند و دو ساعت از تلخ‌ترین بخش‌های زندگی‌شان بگویند. طبق هر منطق آشنایی، این کار نباید جواب بدهد. اما آدمیزاد از اردیبهشت پارسال در حالی که دو جنگ، دی ماه و ماه‌ها قطعی اینترنت را تجربه کرده‌ایم با بیست اپیزود، نزدیک به دو میلیون بار شنیده شد.

سوال اصلی اینجاست که چطور این اتفاق رقم خورده است.

سامان می‌گوید چیزی به اسم الگوریتم شبکه‌های اجتماعی وجود ندارد؛ آنچه هست الگوریتم آدم‌هاست. پنجاه سال پیش روزنامه بود، بعد تلویزیون و رادیو آمد و حالا شبکه‌های اجتماعی؛ ابزار عوض شده اما آن‌طرف ماجرا همچنان همان انسان نشسته با همان کمبودها و همان انگیزه‌های پنهان. کسی که این را بفهمد لازم نیست دنبال ساختار و هوک و فرمول وایرال شدن بگردد.

اما این حرف یک سایه‌ی تاریک هم دارد. اگر بشود دقیقاً فهمید چه چیزی آدم‌ها را تکان می‌دهد، همان دانش را می‌شود برای فروش بیمه‌ی عمر با ترساندن، یا فروش لباس زیر با دست گذاشتن روی حقارت آدم‌ها هم به کار برد. 

سامان هر دو سر این طیف را از نزدیک می‌شناسد؛ هم کسی که برای برندها محتوایی با ده‌ها میلیون بازدید می‌سازد، هم کسی که پای روایت خشونت خانگی و اعتیاد نشسته. سؤال ما همین بود: مرز کجاست؟ و او مرزی دارد که سر آن ایستاده، حتی وقتی می‌داند پشت آن مرز داستان‌هایی هست که پادکستش را می‌ترکاند.

پشت این‌ها یک باور ساده‌تر هم هست. اسم پادکست قرار بود «کنتراست» باشد، چون زندگی نه سیاه است نه سفید. آن که بد شروع می‌کند و خوب تمام می‌شود آدمیزاد است، آن که خوب شروع می‌کند و بد تمام می‌شود هم آدمیزاد است، و آن که از اول تا آخر بد می‌ماند هم. برخلاف روایت‌های آشنای موفقیت، این‌جا هیچ‌کس قول پایان خوش نداده.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر است، همراه سامان دادمندیان باشید تا درباره‌ی دلایل استقبال از آدمیزاد، شناخت پرسونای مخاطب و انگیزه‌های پنهان پشت هر واکنش، رساندن مخاطب از اینستاگرام به پادکست، پیدا کردن و انتخاب مهمان‌ها و صحت‌سنجی روایت‌ها، تابوهایی که نمی‌شود سراغشان رفت، نقش کیفیت فنی در موفقیت یک کار و نسبت هنر و مارکتینگ گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «سامان دادمندیان» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «مرضیه صادقی» و آقای «امین اردانی»، تهیه‌کنندگان و راویان پادکست‌های «فیکشن» و «قصه‌گو»، مهمانان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

مرضیه صادقی و امین اردانی را با دو صدا می‌شناسیم که کنار هم قصه تعریف می‌کنند؛ یکی در «فیکشن» که هفت سال است سراغ اتفاق‌های واقعیِ باورنکردنی می‌رود، و یکی در «قصه‌گو» که متن‌های کهن ادبیات فارسی و اساطیر جهان را دوباره شنیدنی کرده است. اما نکته‌ی جالب این‌جاست که این همکاری از یک توییت شروع شد.

سال ۱۳۹۸، مرضیه که ادبیات داستانی خوانده بود جلسه‌ی نقد داستان برگزار کرد و امین که مهندس نرم‌افزار بود و از روزمرگی خسته، پوستر جلسه را در توییتر دید و رفت. آن روز میان بحثی درباره‌ی جریان سیال ذهن نشست، چیزی نفهمید، و بی‌سروصدا بیرون آمد. فردایش مرضیه در توییتر پرسید آن آقایی که کنارم نشسته بودی که بودی؟ پاسخ آن توییت، امروز دو پادکست و بیش از سیصد اپیزود است.

مسیرشان هم مثل هر مسیر مستقلی، پر از آزمون و خطا بوده است. از ضبط اپیزود اول در یک استودیوی مذهبی در سیدخندان گرفته تا ساختن یک باکس چوبی آکوستیک در خانه و خریدن تجهیزات با وام ازدواج. جایی در میانه‌ی همه‌ی این‌ها فهمیدند که می‌شود روی این کار حساب کرد؛ و هر دو کارمندی را رها کردند تا تمام‌وقت پای تولید محتوا بایستند.

قرارداد اولیه‌ی «فیکشن» ساده بود: سراغ اتفاق‌هایی برویم که در منطق آدم جا نمی‌شوند. همین اسمش را ساخت. بعدها مسیرش به تروکرایم یا داستان‌های جنایی واقعی رسید، اما آن نگاه اولیه ماند؛ روایت آدم‌هایی که کارشان با هیچ علت و معلولی توضیح داده نمی‌شود.

«قصه‌گو» اما از یک حسرت متولد شد. مرضیه همیشه دلش می‌خواست کاری در حوزه‌ی تحصیلش بکند و «فیکشن» این فرصت را نمی‌داد. حالا در «قصه‌گو» متن کلاسیک را کامل می‌خواند، خلاصه و روایت می‌کند؛ از شاهنامه و لیلی و مجنون تا منظومه‌های کم‌شنیده‌ای مثل ویس و رامین. کاری سخت‌تر از «فیکشن»، اما به گفته‌ی خودش با ارزش معنوی بیشتر.

شاید بشود گفت وجه مشترک هر دو پروژه، همان کد اخلاقی روشنی است که برای خودشان تعریف کرده‌اند؛ نه شبه‌علم، نه خرافه، نه محتوای جنسیت‌زده و نژادپرستانه، و نه سوار شدن بر ترندهای روز و احساسات مخاطب. و در کنارش، تعهدی که به آن می‌بالند: از روز اول تا امروز، حتی یک دقیقه در انتشار اپیزودهای‌شان تأخیر نداشته‌اند.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه مرضیه صادقی و امین اردانی باشید تا از شکل‌گیری «فیکشن» و «قصه‌گو»، فرآیند نوشتن و تولید، استراتژی رشد در پلتفرم‌های مختلف، اقتصاد پادکست مستقل و تجربه‌ی زندگی و کار کنار هم گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «مرضیه صادقی»، «امین اردانی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «حسام مقدم»، وکیل دادگستری، کارشناس ارشد حقوق جزا و جرم‌شناسی و راوی پادکست جنایی «بازگویی»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

حسام مقدم از معدود کسانی است که جنایت را از سه پنجره‌ی متفاوت تماشا کرده است: سال‌ها به‌عنوان خبرنگار جنایی ایسنا پای ثابت دادسراها و صحنه‌های جرم بود، بعدها دبیر بخش حقوقی و سردبیر تحریریه‌ی شبکه‌های اجتماعی همان خبرگزاری شد، و در تمام این سال‌ها حقوق خواند و ردای وکالت پوشید. 

«بازگویی» که از سال ۱۴۰۳ آغاز شد، محل تلاقی همین سه پنجره است؛ پادکستی که خیلی زود پادکست برتر دومین رویداد ملی پادکست فارسی در حوزه‌ی سرگرمی و اطلاعات عمومی شد.

«بازگویی» روایت مستند جنایت‌های مشهور ایران است؛ از شهلا جاهد و بیجه تا خفاش شب و خانه‌ی وحشت. اما آنچه آن را از روایت صرف روزنامه‌ای جدا می‌کند، عمقی است که راوی‌اش به دنبال آن است. 

حسام در هر پرونده تلاش می‌کند چندصدایی حاکم باشد و صدای همه‌ی آدم‌های دخیل در ماجرا شنیده شود؛ به‌خصوص آن‌ها که هیچ‌وقت تریبونی نداشته‌اند. به قول خودش، در یک جنایت پلیس حرف می‌زند، قاضی حرف می‌زند، حتی متهم فرصت حرف زدن دارد؛ اما قربانی که زیر خاک رفته، هیچ‌وقت وقت دفاع نداشته است.

قاعده‌ای که او روز اول برای خودش گذاشت، ساده اما دشوار است: «تو راوی هستی، نه قاضی.» برای همین در روایت‌هایش نه صفتی به مجرم می‌چسباند و نه اشک مخاطب را هدف می‌گیرد. در عوض با نگاه جرم‌شناسانه سراغ ریشه‌ها می‌رود؛ این‌که در ذهن مرتکب چه گذشته، بزه‌دیده که بوده و آدم‌های یک پرونده، سال‌ها بعد از جنایت، به کجا رسیده‌اند.

همین نگاه ریشه‌ای است که روایت‌هایش را از قضاوت دور و به همدلی نزدیک می‌کند. حسام باور دارد اگر شرایط زندگی‌اش طور دیگری رقم خورده بود، شاید امروز خودش جای یکی از همین متهم‌ها نشسته بود. شاید برای همین است که وقتی سراغ بازماندگان می‌رود، پیش از هر چیز به آن‌ها حق می‌دهد که حرف نزنند؛ و وقتی حرف می‌زنند، خودش را جای‌شان می‌گذارد.

نکته‌ی کم‌یاب درباره‌ی حسام، سخاوت اوست. برخلاف بسیاری که روش کارشان را «اسرار حرفه‌ای» می‌دانند، او در این گفت‌وگو مسیر تحقیقش را قدم‌به‌قدم باز می‌کند؛ به این امید که کسی از راه برسد و تروکرایم ایرانی بهتری بسازد. به قول خودش، بخل داشتن در این قضیه ارزشی ندارد.

اما پشت این روایت‌های آرام و بی‌طرف، کاری پرتنش نهفته است: راه رفتن روی لبه‌ی باریک آگاهی‌بخشی بدون آموزش جرم، و باز کردن زخم‌هایی که صاحبان‌شان سال‌ها تلاش کرده‌اند بسته بماند. 

حسام در این گفت‌وگو از همین پشت‌صحنه می‌گوید؛ از فرآیند شکار مستندات و آرشیوها، از هنر پیدا کردن آدم‌هایی که هیچ‌کس سراغ‌شان نرفته، و از پرونده‌هایی که هنوز رهایش نکرده‌اند؛ از جمله تماس تلفنی شهلا جاهد با او، مدتی پیش از اجرای حکم.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه حسام مقدم باشید تا از مسیر خبرنگاری جنایی تا پادکست‌سازی، اخلاق روایت جنایت، روش تحقیق و منبع‌یابی در «بازگویی» و چالش‌های ساخت تروکرایم ایرانی گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «حسام مقدم» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on

آقای «علیرضا بنی‌جانی» تهیه‌کننده، پژوهشگر، مترجم و راوی پادکست تاریخی «پاراگراف»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

علیرضا بنی‌جانی را بیشتر از هر چیز با صدایی می‌شناسیم که تاریخ را از دل کتاب‌های تاریخی بیرون کشیده و به قصه‌هایی شنیدنی تبدیل کرده است. اما نکته‌ی جالب این‌جاست که «پاراگراف»، یکی از شناخته‌شده‌ترین پادکست‌های تاریخ به زبان فارسی، به قول خودش حاصل این بود که او تاریخ را دوست نداشت. 

آنچه علیرضا دوست نداشت، تاریخ خشک کلاس‌ها و فهرست بلند تاریخ‌ها و اسامی بود و آنچه بعدها پیدا کرد، تاریخ به شکل قصه بود. قصه‌ای که مثل رمان و فیلم می‌تواند آدم را به تأمل وادارد و پرسش‌هایی درباره‌ی انسان، جامعه و امروز پیش رویش بگذارد.

مسیر او به پادکست پر از آزمون و خطا بوده است. از فیلم‌سازی آماتور با دوربین خانگی و تئاتر دانشجویی گرفته تا روزنامه‌نگاری، ترجمه‌ی کتاب و تدوین. جایی در میانه‌ی همه‌ی این تجربه‌ها بود که فهمید آنچه واقعاً برایش جذابیت دارد، خود رسانه است؛ 

این‌که بتوانی از یک مجرا چیزی را به گوش مخاطبت برسانی. پادکست، مدیومی که با شنیدن اولین قصه‌های صوتی فارسی کشفش کرد، همان مجرایی شد که همه‌ی این علاقه‌ها را یک‌جا در خود جای داد.

در «پاراگراف»، بنی‌جانی روایتش را نه بر یک کتاب، بلکه بر پژوهش در منابع متعدد بنا می‌کند. منابع را کنار هم می‌گذارد، روایت‌ها را می‌سنجد و از دل آن‌ها قصه‌ی خودش را بیرون می‌کشد. برای او تاریخ مجموعه‌ای از حقایق قطعی نیست؛ میدان جنگ روایت‌هاست و هر مورخ راوی‌ای است که از نقطه‌ای مشخص به گذشته نگاه می‌کند. 

شاید به همین دلیل است که با آن‌که سراغ ساختن اپیزودهایی از تاریخ ایران نمی‌رود، معتقد است تمام اپیزودهایش درباره‌ی ایران است. چون از این‌جا و اکنون، و با دغدغه‌های امروز خودش، به گذشته‌ی جهان نگاه می‌کند.

شاید بشود گفت وجه مشترک تمام کارهای علیرضا بنی‌جانی، از ترجمه و پژوهش تا ساخت «پاراگراف»، همین کنجکاوی سیری‌ناپذیر است. همان چیزی که خودش به شوخی «سندروم علاقه‌ی بی‌قرار» می‌نامد؛ میلی به این‌که هر چیز جذابی را از نزدیک تجربه کند و ببیند خودش در آن چگونه است.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه علیرضا بنی‌جانی باشید تا از قصه‌گویی با تاریخ، فرآیند پژوهش و روایت‌سازی در «پاراگراف»، فراز و فرودهای مسیر پادکست‌سازی و آینده‌ی صنعت پادکست فارسی گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «علیرضا بنی‌جانی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «امین متین» نویسنده، کارگردان، داستان‌پرداز و خالق پادکست داستانی «ساعت صفر»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

امین متین را شاید بیشتر از هر چیز با قصه‌هایی بشناسیم که مرز میان واقعیت و خیال را کمی جابه‌جا می‌کنند؛ قصه‌هایی که از دل زندگی روزمره آغاز می‌شوند، اما تنها با یک تغییر کوچک در قواعد جهان، مخاطب را به سفری می‌برند که پایانش قابل پیش‌بینی نیست.

او از دل تئاتر و سینما به دنیای پادکست رسید؛ جایی که فهمید برای ساختن یک جهان داستانی، همیشه به دوربین، لوکیشن و گروهی بزرگ نیاز نیست. گاهی صدا، موسیقی و تخیل مخاطب، از هر تصویر واقعی قدرتمندتر عمل می‌کنند. نتیجه این نگاه، «ساعت صفر» شد؛ اثری که بیش از آن‌که یک پادکست معمولی باشد، تجربه‌ای از یک روایت سینمایی است که تنها با صدا ساخته می‌شود.

جالب این‌جاست که علاقه‌ی امین متین به قصه، محدود به ژانر خاصی نیست. او از داستان‌هایی حرف می‌زند که فقط یک عنصر غیرعادی را وارد دنیایی کاملاً واقعی می‌کنند؛ تغییری کوچک که کافی است همه‌چیز را زیر سؤال ببرد. شاید به همین دلیل، در آثارش، سفر در زمان یا عناصر علمی‌تخیلی، بیش از آن‌که هدف باشند، ابزاری برای پرداختن به پرسش‌هایی درباره انتخاب، سرنوشت، هویت و مسئولیت انسان‌اند.

او در سال‌هایی که «ساعت صفر» را ساخته، نشان داده که قصه‌گویی فقط به نوشتن یک داستان خوب محدود نمی‌شود؛ بلکه از ریتم روایت، طراحی صدا، سکوت، موسیقی و حتی اعتماد به تخیل شنونده شکل می‌گیرد. برای او، مخاطب فقط شنونده نیست، بلکه بخشی از فرآیند ساختن جهان داستان است.

شاید بشود گفت وجه مشترک تمام کارهای امین متین، از نویسندگی و کارگردانی تا ساخت «ساعت صفر»، همین باور به قدرت قصه است؛ این‌که اگر داستانی برای گفتن داری، باید آن را با زبانی روایت کنی که خودت به آن ایمان داری، نه صرفاً زبانی که بیشتر دیده یا شنیده می‌شود.

در این قسمت از کوزی کرنر، همراه امین متین باشید تا از جهان قصه‌ها، مرز میان سینما و پادکست، خلق دنیاهای خیالی و مسیری که «ساعت صفر» را به یکی از مهم‌ترین پروژه‌های داستانی صوتی فارسی تبدیل کرده است، گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امین متین» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «عباس سیدین» نویسنده، مترجم و پادکستر، از پادکست‌های «پرسه» و «بی‌پلاس» مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

عباس سیدین را شاید بیشتر از هر جای دیگری با صدایش بشناسیم؛ صدایی که از دل کتاب‌ها و پرسش‌هایی که خودش هم پاسخ‌شان را نمی‌داند بیرون می‌آید. 

او نام پادکستش را «پرسه» گذاشته، و این کلمه به‌خوبی نشان می‌دهد کارش چیست: نه سخنرانی از موضعی از پیش تعیین‌شده، بلکه گشت‌وگذاری کنجکاو در میان کتاب‌ها و ایده‌ها، با این باور که هر پاسخ، در واقع دری‌ست به‌سوی چند پرسش تازه‌تر.

جالب این‌جاست که سیدین از دل موسیقی به این مسیر رسیده؛ او کارشناسی ارشد نوازندگی موسیقی ایرانی را از دانشگاه تهران گرفته، رشته‌ای که ظاهرا ربطی به علم، فلسفه و روان‌شناسی که امروز محور کارش شده ندارد. 

اما شاید همین پیشینه‌ی موسیقایی به گوش او آموخته که چطور در میان انبوهی از منابع و کتاب‌ها، ریتم یک روایت را پیدا کند و آن را به زبانی ساده و صمیمی برای مخاطب فارسی‌زبان بازگو کند.

او هم‌زمان با اجرا و تولید، مترجم هم هست؛ کاری که در نگاه اول ساکت‌تر و کم‌سروصداتر از پادکست به نظر می‌رسد، اما از جنس همان کنجکاوی است. 

ترجمه‌ی کتاب‌هایی مثل «عقل در برابر جنون» و «محتوم»، و کارهایی که هنوز در راهند، از داروین تا مک‌کارتی، نشان می‌دهد سیدین ترجمه را هم نوعی پرسه می‌داند؛ پرسه‌ای در ذهن نویسنده‌ای دیگر، برای آن‌که حاصلش را به زبان خودمان برگرداند.

شاید بشود گفت وجه مشترک تمام کارهای سیدین، از نوشتن پادکست «بی‌پلاس» تا ساختن «پرسه» و ترجمه‌ی کتاب، همین یک چیز است: اعتقاد به این‌که فهمیدن، مقصد نیست، مسیر است. و او سال‌هاست این مسیر را با صدای خودش برای دیگران هم روایت می‌کند.

در این قسمت از کوزی کرنر، همراه عباس سیدین باشید تا از دل موسیقی، کتاب و ترجمه به یک پرسه‌ی مشترک برسیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «عباس سیدین» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

قسمت صفر پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» از پادکست تصویری کوزی کرنر با حضور حسین نصیری منتشر شد؛

پرونده‌ای که آغاز مسیری تازه است برای بررسی و تحلیل دنیای پادکست‌های فارسی.

در این اپیزود، حسین نصیری از شکل‌گیری این پرونده و دلایل اهمیت جریان پادکست فارسی می‌گوید؛

اگر به ساخت پادکست علاقه‌مندید، این اپیزود نقطه‌ی شروع شماست.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «ترلان پروانه» بازیگر سینما و تلویزیون، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

ترلان پروانه بیست‌وهشت سال دارد و بیست‌وپنج سال است که کار می‌کند. این جمله را باید دو بار خواند تا سنگینی‌اش را حس کرد؛ 

او پیش از آن‌که خواندن و نوشتن بیاموزد، دیالوگ حفظ می‌کرد. پیش از آن‌که بداند کلمه‌ها را چطور روی کاغذ می‌نویسند، یاد گرفته بود آن‌ها را چطور باید جلوی دوربین زندگی کرد. 

سه‌ساله بود که برای اولین بار جلوی دوربین ایستاد، و از همان لحظه، کودکی‌اش با چیزی گره خورد که بیشتر آدم‌ها در بزرگسالی هم فرصت تجربه‌اش را پیدا نمی‌کنند: دیده شدن.

اما دیده شدن، برای یک کودک، شمشیری دولبه است. وقتی ترلان به مدرسه رفت، هم‌کلاسی‌هایش قبل از آن‌که او خودش را معرفی کند، می‌شناختندش. او هرگز آن تجربه‌ی ساده و معمولی را نداشت که بچه‌ای ناشناس باشد در حیاط مدرسه؛ بچه‌ای که می‌تواند اشتباه کند، بیفتد، بلند شود، بی‌آن‌که کسی نگاهش کند. دوران کودکی او همیشه یک تماشاگر اضافه داشت.

و نوجوانی، که برای همه‌ی ما پر از خطا و آزمون در خلوت است، برای او در برابر چشم یک جامعه گذشت. در همان سال‌هایی که هم‌سالانش پشت درهای بسته‌ی اتاق‌هایشان هویت‌شان را جست‌وجو می‌کردند، ترلان ستاره‌ای بود که هر حرکتش دیده، تفسیر و قضاوت می‌شد. 

اولین حواشی بزرگ زندگی‌اش زمانی سراغش آمدند که هنوز داشت یاد می‌گرفت خودش کیست. او مجبور بود هم‌زمان دو کار دشوار را انجام دهد: بزرگ شدن، و بزرگ شدن در مقابل چشم دیگران.

با این همه، آنچه در مسیر ترلان پروانه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، دوام آوردن است. کودکان بازیگر بسیاری آمده‌اند و در همان کودکی مانده‌اند؛ اما او از دل آن کودک جلوی دوربین، نوجوانی ساخت که ایستاد، و از دل آن نوجوان، بازیگری که امروز با کوله‌باری از تجربه‌ای که سن‌وسالش را به چالش می‌کشد، هنوز کار می‌کند. 

برنده‌ی پروانه‌ی زرین بهترین بازیگر در جشنواره‌ی فیلم کودک و نوجوان شد، در بیش از شصت اثر سینمایی، تلویزیونی و نمایش خانگی نقش آفرید، و مهم‌تر از همه، توانست از دل حرفه‌ای که کودکی‌اش را از او گرفته بود، هویتی برای بزرگسالی‌اش بسازد.

شاید داستان ترلان پروانه، بیش از آن‌که داستان یک بازیگر باشد، داستان دخترکی‌ست که هیچ‌وقت فرصت نکرد تماشاگر باشد؛ چون همیشه روی صحنه بود. 

و حالا، پس از بیست‌وپنج سال، آمده تا برای یک بار هم که شده، از آن‌سوی دوربین به مسیر خودش نگاه کند.

در این قسمت از کوزی کرنر، همراه ترلان پروانه باشید تا با هم به کودکی‌ای برگردیم که جلوی دوربین گذشت و به آدمی برسیم که از دل آن بیرون آمد.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «ترلان پروانه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «رضا دریاکناری» هنرمند عکاس، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

رضا دریاکناری کار خود را از دل واقعیت آغاز کرد؛ روزگاری عکاس مستند بود، کسی که دوربینش را رو به جهان همان‌طور که هست می‌گرفت و چیزی به آن نمی‌افزود. اما مستند برای او هرگز نقطه‌ی پایان نبود، مسیری بود که مدام او را جابه‌جا می‌کرد؛ 

از مستند انسانی به مستند معماری، و از آن‌جا به پرسشی که مسیر بعدی‌اش را رقم زد: اگر آدم را از بستر آشنایش بیرون بکشیم و در دل یک فضای متروک و غریب بگذاریم، چه اتفاقی برای تصویر می‌افتد؟

از همین پرسش بود که بازی جدی‌تر شد. نور و سایه به کار او راه یافتند، تکنیک‌هایی مثل دابل اکسپوژر آمدند، و کم‌کم مستند جای خود را به پرتره داد؛ پرتره‌ای که هیچ‌گاه بی‌حرکت نماند. گریم اضافه شد، بعد کلاه و لباس، بعد اکسسوار، تا این‌که در جهشی بزرگ‌تر دیگر تنها سوژه نبود که ساخته می‌شد؛ کل صحنه بود که طراحی می‌شد. 

هر عنصری در قاب، از پارچه‌ای که روی یک شانه افتاده تا شیئی که در گوشه‌ی میز نشسته، دیگر تصادفی نبود؛ همه‌چیز نوشته می‌شد، مثل کلماتی که کنار هم یک جمله می‌سازند.

این‌جا بود که او به آنچه امروز «عکاسی استیجد - عکاسی صحنه‌آرایی‌شده» می‌نامدش رسید؛ جایی که هر مهارتی که در طول سال‌ها آموخته، از نورپردازی مستند تا صحنه‌آرایی پرتره، در خدمت روایت یک داستان کامل قرار می‌گیرد. 

عکس دیگر لحظه‌ای ثبت‌شده نیست، بلکه صحنه‌ای‌ست از یک نمایش که پیش از کلیک دوربین، در ذهن او به‌طور کامل اجرا شده. کاراکترها شخصیت دارند، فضا تاریخ دارد، و هر جزئیات کوچک بخشی از یک جهان بزرگ‌تر است که او آن را می‌سازد تا بعد بتواند از آن عکس بگیرد.

در همین مسیر بود که دریاکناری به ریشه‌های خودش بازگشت. عناصر ایرانی، از یادگارهای دوره‌ی قجر تا شمایل‌ها و اسطوره‌های بومی، آگاهانه وارد جهان تصویری او شدند؛ نه به‌عنوان تزئین، بلکه به‌عنوان زبان. 

نتیجه‌ی این نگاه، جهانی‌ست که هم‌زمان آشنا و غریب است؛ فضایی که رگه‌هایی از نقاشی‌های قرون‌وسطایی و باروک در آن دیده می‌شود، اما ریشه در خاک ایران دارد. شاید به همین دلیل است که او ترجیح می‌دهد بعضی از این آثار را روی بوم چاپ کند؛ گویی می‌خواهد یادآوری کند که مرز میان عکاسی و نقاشی هم، مثل هر مرز دیگری در کار او، ثابت نیست.

موسیقی و سینما دو همراه همیشگی این مسیر بوده‌اند؛ نه به‌عنوان الهام گذرا، بلکه به‌عنوان زبانی که به او یاد داده چطور یک قاب ساکن هم می‌تواند ریتم داشته باشد، هم می‌تواند روایت کند. برای دریاکناری، عکاسی هیچ‌گاه توقف در یک ژانر نبوده؛ بلکه مسیری‌ست از ثبت واقعیت تا ساختن جهانی تازه از دل آن.

در این قسمت از کوزی کرنر با رضا دریاکناری درباره‌ی همین مسیر طولانی از عکاسی مستند تا استیجد حرف زده‌ایم؛ از لحظه‌ای که تصمیم گرفت واقعیت را ترک کند تا لحظه‌ای که تصمیم گرفت جهانی تازه بسازد، و از تاثیری که موسیقی و سینما در طول این سال‌ها روی نگاه او گذاشته‌اند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «رضا دریاگناری» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See

آقای «علی بهمنی» هنرمند، طراح و مدرس شناخته‌شده‌ی هنر اوریگامی، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

علی بهمنی هنرمندی‌ست که جهان خود را از دل ساده‌ترین ماده‌ی ممکن می‌سازد: یک ورق صاف. او بی‌آن‌که چیزی به کاغذ بیفزاید یا چیزی از آن کم کند، تنها با تازدن، آن را به فرم، حجم و معنا تبدیل می‌کند؛ گویی هر تا، تصمیمی‌ست میان آنچه هست و آنچه می‌تواند باشد.

«اوریگامی» برای بهمنی نه یک سرگرمی، بلکه نتیجه‌ی یک مسیر طولانی‌ست؛ مسیری که از ژاپن، سرزمین مادری این هنر، شکل گرفت، از دل ریاضیات عبور کرد و در نهایت به جایی رسید که در آن هندسه و احساس، نظم و زیبایی، در یک نقطه به هم می‌رسند. او که تحصیل‌کرده‌ی ریاضیات و مطالعات موزه است، اوریگامی را هم‌زمان به‌مثابه‌ی علم و هنر می‌بیند و سال‌هاست هر دو وجه آن را تدریس می‌کند.

فلسفه‌ی کار بهمنی ریشه در مفهوم تبدیل دارد؛ این باور که می‌توان از یک سطح بی‌شکل، چیزی زنده و پیچیده آفرید، بی‌آن‌که به برش یا چسب نیازی باشد. برای او، تازدن نوعی گفت‌وگو با ماده است؛ گفت‌وگویی صبورانه که در آن کاغذ و گاهی فلز مرزهای خود را آشکار می‌کند.

شاید همین نگاه است که بهمنی را از کاغذ فراتر برده. او در پروژه‌ی «Mirrorigami» دست به تازدن ورق‌های فلزی برده و از شکنندگی و درخشش آینه‌کاری ایرانی الهام گرفته است؛ تلاشی برای آن‌که یک سنت کهن را در زبان معاصر اوریگامی از نو روایت کند. اینجاست که ریشه‌های ایرانی او با تربیت ژاپنی این هنر گره می‌خورند و چیزی تازه می‌سازند.

بهمنی بارها مرزهای این هنر را جابه‌جا کرده؛ از کاغذ ظریف تا فلز سخت، از طرح‌های منتشرشده در کتاب‌ها و کنوانسیون‌های بین‌المللی تا آثاری که در ژاپن، قطر، ایران و امارات به نمایش درآمده‌اند. مجموعه‌ی «Patterns & Shadows» او در سال ۲۰۲۲ برنده‌ی جایزه‌ی جشنواره‌ی هنرهای الفطیم شد.

در کنار خلق اثر، بهمنی خود را وقف آموزش هم کرده است؛ از تدریس وجه علمی و هنری اوریگامی در دانشگاه‌ها و مدارس گرفته تا کارگاه‌های جهانی آنلاین. او در عین حال در دنیای طراحی دیجیتال، رابط کاربری، تجربه‌ی کاربری و موشن نیز فعال است؛ گویی همان منطق تا و فرم را به فضایی دیگر منتقل می‌کند.

برای بهمنی، اوریگامی بیش از آن‌که درباره‌ی کاغذ باشد، درباره‌ی امکان است؛ این‌که چطور می‌توان از ساده‌ترین چیزها پیچیده‌ترین فرم‌ها را بیرون کشید و چطور یک خط تا می‌تواند مرز میان ریاضیات و شعر را محو کند. شاید به همین دلیل است که کار او، بیش از آن‌که صرفاً مجموعه‌ای از فرم‌ها باشد، دعوتی‌ست به دیدن دوباره‌ی چیزهایی که فکر می‌کردیم می‌شناسیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «علی بهمنی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «سارا شاهرخی»، کارآفرین اجتماعی، بنیان‌گذار و مدیر سازمان مردم‌نهاد «ایفا»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او مسیر حرفه‌ای خود در این حوزه را از دل فعالیت‌های داوطلبانه و خیریه آغاز کرد؛ جایی که از نزدیک با چهره‌ی سنتی مبارزه با فقر روبه‌رو شد؛ چهره‌ای که در آن، کمک‌ها بیشتر بر تأمین نیازهای فوری و معیشتی خانواده‌ها متمرکز بود تا بر ریشه‌ها. همین مواجهه‌ی واقعی، نقطه‌ی آغاز پرسشی شد که بعدها به «ایفا» انجامید: آیا می‌توان به‌جای تسکین موقت درد، بستری برای تغییر پایدار ساخت؟

اما مسیر سارا، تنها به نقد روش‌های گذشته محدود نماند؛ او به مرور وارد جهانی تازه‌تر و جسورانه‌تر شد؛ جهانی که در آن، فقر دیگر نه یک سرنوشت محتوم، بلکه نتیجه‌ی نبود دسترسی به فرصت و سرمایه دیده می‌شود. جهانی که در آن، انسان روستایی نه «نیازمندی» که باید از او حمایت شود، بلکه فردی توانمند و باانگیزه است که تنها به یک فرصت احتیاج دارد.

سارا در سال‌های فعالیت خود، همواره کوشیده مفهوم کمک را از قالب‌های کلیشه‌ای و یک‌سویه فاصله دهد و به سمت ساختن مدلی شخصی، کرامت‌محور و چندلایه حرکت کند؛ مدلی که در آن، فناوری مالی، آموزش، اعتماد و سرمایه‌ی اجتماعی، همگی بخشی از یک روایت واحد هستند؛ روایتی که میان «ایفایاران» و «ایفاپذیران» پلی پایدار می‌سازد.

ایفا در هر مرحله از مسیر خود، بخشی تازه از این نگاه را آشکار کرده است؛ از قرض‌های خرد و بدون بهره به کسب‌وکارهای کوچک روستایی، تا پروژه‌هایی بلندپروازانه چون «زاگرس» که در آن، خلق شغل جایگزین برای بومیان منطقه، به ابزاری برای حفاظت از محیط‌زیست بدل می‌شود.

در نگاه او، توسعه یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که هم‌زمان اقتصاد، انسان و طبیعت را در بر می‌گیرد. او تلاش می‌کند به‌جای ارائه‌ی راه‌حل‌های تکراری و آشنا، تجربه‌ای زیسته و واقعی از تغییر بسازد؛ تجربه‌ای که هم برای کارآفرین محلی معنا داشته باشد و هم برای حامی شهری.

آن‌چه سارا شاهرخی را از بسیاری از فعالان هم‌نسلش متمایز می‌کند، جسارت او در عبور از مدل‌های منسوخ، تجربه‌گرایی و خروج از منطقه‌ی امن خیریه‌ی سنتی است؛ او همواره کوشیده میان جهان نوآوری مالی و زیست واقعی مردم مناطق محروم پلی ایجاد کند؛ پلی میان سرمایه و کرامت، میان فناوری و انسان، میان فقر و فرصت.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، سارا شاهرخی از مسیر شکل‌گیری ایفا می‌گوید؛ از سال‌های آزمون‌وخطا، شکست‌ها و آموخته‌ها، از تجربه‌ی «زیما» و برخورد با محدودیت‌های رگولاتوری، تغییر نگاهش به فقر و توسعه، و از این‌که چگونه کارآفرینی اجتماعی برای او به راهی برای فهم جامعه و فهم خودش تبدیل شده است.

او درباره‌ی تفاوت رویکرد سنتی و پایدار، مفهوم «توانمندسازی» در برابر «کمک»، فشارهای فعالیت در فضای مردم‌نهاد، و مواجهه‌ی یک کارآفرین با مسئولیت اجتماعی‌اش صحبت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر پروژه نه فقط یک برنامه‌ی اقتصادی، بلکه سندی از یک باور عمیق به کرامت انسانی است.

نگاه سارا شاهرخی به تغییر، نگاهی شخصی، انسانی و تجربه‌محور است؛ او باور دارد که توسعه زمانی واقعی می‌شود که انسان‌ها نه ابژه‌ی کمک، بلکه فاعل سرنوشت خود باشند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «سارا شاهرخی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

آقای «حامد وحدتی‌نسب» انسان‌شناس پیشاتاریخ، باستان‌شناس، زیست‌شناس و پژوهشگر شناخته‌شده‌ی حوزه‌ی تکامل انسان، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او مسیر فکری و حرفه‌ای خود را از زیست‌شناسی آغاز کرد و به‌تدریج با تمرکز بر انسان‌شناسی و باستان‌شناسی، به یکی از چهره‌های مرجع در مطالعه‌ی انسان‌های اولیه، دوران پارینه‌سنگی و رفتارهای زیستی–فرهنگی انسان پیشاتاریخ در ایران تبدیل شد؛ 

مسیری میان‌رشته‌ای که به او امکان داده تکامل انسان را نه صرفاً از زاویه‌ی تاریخ، بلکه از دل زیست، مغز، رفتار، بقا و سازگاری بررسی کند.

حامد وحدتی‌نسب با نگاهی علمی و در عین حال روایت‌محور، به این پرسش بنیادین می‌پردازد که «چرا انسان، انسان شد؟»؛ پرسشی که او در پژوهش‌ها و گفت‌وگوهایش با تکیه بر شواهدی چون ابزارهای سنگی چند میلیون ساله، ایستادن روی دو پا، شکار مستمر، شکل‌گیری زبان، کار گروهی و انتقال دانش میان نسل‌ها واکاوی می‌کند. 

از نگاه او، خلاقیت نه یک جهش ناگهانی، بلکه قابلیتی تدریجی و طیفی است که در بستر بقا شکل گرفته و بدون آن، مغز بزرگ انسان نه مزیت، بلکه مانعی برای ادامه‌ی حیات بود.

او سال‌هاست تمرکز اصلی خود را بر مطالعه‌ی پارینه‌سنگی، فناوری ابزارهای سنگی، انسان‌های اولیه و مسیر پراکندگی و استقرار آن‌ها در فلات ایران و مناطق پیرامونی گذاشته و تلاش کرده است تصویری دقیق، مستند و به‌دور از روایت‌های اسطوره‌ای یا ساده‌انگارانه از گذشته‌ی دور انسان ارائه دهد؛ تصویری که گذشته را نه افسانه، بلکه داده‌ای زنده برای فهم اکنون می‌داند.

در کنار فعالیت‌های دانشگاهی و پژوهشی، وحدتی‌نسب در حوزه‌ی ترویج علم نیز حضوری پررنگ دارد. او با سخنرانی‌ها، نوشته‌ها و حضور در رسانه‌ها و پادکست‌ها، مفاهیم پیچیده‌ی انسان‌شناسی و باستان‌شناسی را به زبانی قابل‌فهم برای مخاطب عمومی توضیح می‌دهد و می‌کوشد میان دانش تخصصی و کنجکاوی عمومی پلی پایدار بسازد.

او میزبان پادکست «خداحافظ آفریقا» و هم‌میزبان پادکست «بنفش» است؛ فضاهایی که در آن‌ها علم، روایت و پرسش‌گری به هم می‌رسند و گذشته‌ی انسان به آینه‌ای برای اندیشیدن به امروز و فردای ما تبدیل می‌شود.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «حامد وحدتی‌نسب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «گُربه» هنرمند گرافیتی و تصویرساز شناخته‌شده‌ی هنر شهری ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

گُربه هنرمندی‌ست که آگاهانه هویت شخصی خود را پشت یک کاراکتر پنهان کرده؛ کاراکتری با ماسک گربه که سال‌هاست شبانه در خیابان‌ها، دیوارها و زیر پوست شهر زندگی می‌کند. 

«گربه» نه صرفاً یک نام هنری، بلکه نتیجه‌ی یک مسیر طولانی از جست‌وجو، تجربه و آزمون‌وخطاست؛ مسیری که از نقاشی‌های کودکی آغاز شده، از گرافیتیِ دوران نوجوانی عبور کرده و در نهایت به خلق یک شخصیت مستقل رسیده که می‌تواند هم‌زمان گرافیتی باشد، استریت‌آرت باشد، استیکر شود، پیست‌آپ و اینستالیشن باشد، کتاب شود یا حتی وارد دنیای برندها و کاراکترهای تجاری شود.

فلسفه‌ی گربه ریشه در مفهوم آزادی دارد؛ آزادیِ گربه‌های خیابانی که شب می‌آیند و صبح می‌روند، دیده می‌شوند اما قابل شناسایی نیستند. برای خالقش، گربه امکانی‌ست برای گفتن حرف‌هایی که شاید در قالب هویت واقعی پرهزینه، پرریسک یا حتی ناممکن باشد. 

گربه می‌تواند گستاخ‌تر، شجاع‌تر، منتقدتر و رها‌تر عمل کند؛ می‌تواند به مسائل اجتماعی، شخصی و احساسی واکنش نشان دهد و در عین حال فاصله‌ای امن میان هنرمند و اثرش ایجاد کند. این دوگانگی این‌که گاهی خود گربه است، گاهی خالق او و گاهی راوی داستانش بخشی جدایی‌ناپذیر از زیست هنری اوست.

برای گربه، هنر خیابانی صرفاً یک خروجی بصری نیست؛ ترکیبی‌ست از اثر و واکنش. او بارها آثارش را در شهر نصب کرده و از دور واکنش رهگذران را تماشا کرده است؛ نگاه‌ها، مکث‌ها، بی‌تفاوتی‌ها یا حتی تخریب‌ها. این تعامل زنده با شهر، برای او به همان اندازه‌ی خود اثر اهمیت دارد.

در کنار فعالیت‌های خیابانی، گربه به‌عنوان تصویرساز و طراح کاراکتر نیز شناخته می‌شود. او شخصیت‌هایی برای برندها و فضاهای مختلف خلق کرده؛ کاراکترهایی که از دل همان جهان فانتزی بیرون آمده‌اند اما وارد زندگی واقعی شده‌اند.

گربه ترجیح می‌دهد دیده نشود تا دیده شود؛ بایستد و تماشا کند تا قضاوت شود. او باور دارد که اثر باید حرف بزند، نه چهره‌ی خالق. شاید به همین دلیل است که گربه، بیش از آن‌که صرفاً یک هنرمند خیابانی باشد، یک جهان روایی زنده است؛ جهانی که هر روز می‌تواند شکل تازه‌ای به خود بگیرد و همچنان آزاد بماند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «گربه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «میترا شاهسوند» طراح برند، استراتژیست ارتباطات و از چهره‌های خلاق و تأثیرگذار طراحی هویت برند در ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را از دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و خیلی زود دریافت که زیبایی بدون معنا ماندگار نیست. همین نگاه فلسفی او را راهی لندن کرد تا در رشته‌ی «تایپوگرافی در ارتباطات تصویری» در کالج ارتباطات لندن و سپس «رسانه و ارتباطات» در دانشگاه لستر تحصیل کند؛ جایی که نگاهش به نقش زبان و روایت در شکل‌گیری برندها عمیق‌تر شد.

پس از چند سال فعالیت در لندن، میترا به ایران بازگشت و استودیوی برندینگ خود را در تهران تأسیس کرد؛ جایی که طراحی را نه صرفاً یک ابزار، بلکه فرآیند کشف هویت برند می‌داند. او در پروژه‌های خود برند را «داستانی زنده» می‌بیند که از دل فرهنگ و تجربه‌ی انسانی زاده می‌شود.

در سال‌های اخیر، مسیر کاری او با تجربه‌ای عمیق از زندگی پیوند خورد؛ هم‌زمان با مراقبت از مادر بیمار و دوران پاندمی کرونا، دو پروژه‌ی مهم My Lady و My Baby را خلق کرد—برندهایی که به گفته‌ی خودش «از دل رنج، عشق و آموختنِ مادر بودن» زاده شدند.

میترا شاهسوند در رویدادهایی چون تداکس‌تهران سخنرانی کرده و داور جشنواره‌های بین‌المللی طراحی بوده است. آثارش در جشنواره‌ی خلاقیت گرِتی فرانسه مورد تقدیر قرار گرفته و در دانشگاه تهران به تدریس برندینگ و روایت برند پرداخته است.

نگاه او به طراحی تلفیقی از شهود و منطق است؛ جایی میان علم و احساس، میان روایت و استراتژی. او معتقد است:

«خودشناسی به خلاقیت کمک می‌کند و خلاقیت به خودشناسی.»

میترا شاهسوند امروز تنها یک طراح نیست؛ او روایت‌گری معاصر است که از میان فرم و رنگ، زبان تازه‌ای برای بیان هویت می‌سازد و باور دارد:

«برند، همان داستانی‌ست که ما درباره‌ی خودمان باور می‌کنیم.»

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «میترا شاهسوند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «کیان پورتراب» موزیسین، آهنگساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و خواننده‌ی آلترناتیو راک و پاپ، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال‌های نوجوانی و با حضور در فضای موسیقی راک مستقل ایران آغاز کرد؛ جایی که به‌عنوان یکی از اعضای گروه «کامنت» شناخته شد؛ گروهی که برای بسیاری از مخاطبان نسل جوان، یکی از متفاوت‌ترین و تأثیرگذارترین پروژه‌های موسیقی آلترناتیو فارسی بود.

اما مسیر هنری کیان، تنها به فعالیت گروهی محدود نماند؛ او به مرور، وارد جهان شخصی‌تر و مستقل‌تری شد؛ جهانی که در آن، موسیقی برایش به بستری برای تجربه، کشف و بیان لایه‌های عمیق‌تر ذهن و احساس تبدیل شد. جهانی که در آن موسیقی تنها ابزار سرگرمی نیست، بلکه راهی برای بیان بحران‌های درونی، تنهایی، خشم، عشق، فروپاشی و بازسازی انسان معاصر است.

کیان در سال‌های فعالیت خود، همواره تلاش کرده موسیقی را از قالب‌های کلیشه‌ای رایج فاصله دهد و به سمت ساخت فضایی شخصی، صادقانه و چندلایه حرکت کند؛ فضایی که در آن، صدا، سکوت، نویز، شعر و احساسات خام، همگی بخشی از روایت هستند.

کیان پورتراب در هر دوره از فعالیت هنری‌اش، بخشی تازه از جهان ذهنی خود را آشکار کرده است؛ از قطعاتی که بر پایه‌ی خشم، اضطراب و بی‌قراری ساخته شده‌اند تا آثاری که به سکوت، تنهایی، پذیرش و مواجهه‌ی انسان با خودش نزدیک می‌شوند.

در نگاه او، موسیقی یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که می‌تواند هم پناهگاه باشد و هم میدان نبرد. او تلاش می‌کند به‌جای ساختن موسیقی صرفاً خوش‌شنیدنی، تجربه‌ای احساسی و زیسته خلق کند؛ تجربه‌ای که شنونده را وارد فضای ذهنی و عاطفی اثر کند.

آلبوم‌ها و پروژه‌های موسیقایی کیان پورتراب، هرکدام نماینده‌ی بخشی از این مسیر تحول هستند؛ مسیری که از صداهای خشن‌تر و بیرونی آغاز می‌شود و به جهان‌های شخصی‌تر، تاریک‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌رسد. او از آن دسته هنرمندانی است که بیش از آن‌که به تکرار موفقیت‌های گذشته فکر کنند، در تلاش‌اند هر بار جهان تازه‌ای را تجربه و خلق کنند.

آن‌چه کیان پورتراب را از بسیاری از موزیسین‌های هم‌نسلش متمایز می‌کند، جسارت او در تغییر، تجربه‌گرایی و عبور از منطقه‌ی امن است؛ او همواره کوشیده میان موسیقی مستقل جهانی و زیست شخصی ایرانی پلی ایجاد کند؛ پلی میان اضطراب نسل امروز، تنهایی شهری، بحران هویت و میل به خلق.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، کیان پورتراب از مسیر شکل‌گیری هویت موسیقایی‌اش می‌گوید؛ از سال‌های تجربه، شکست، آزمون‌وخطا، تأثیر موسیقی راک و آلترناتیو، تغییر نگاهش به صدا و ساختار، و از این‌که چگونه موسیقی برای او به ابزاری برای فهم جهان و فهم خودش تبدیل شده است.

او درباره‌ی تفاوت دوره‌های مختلف کاری‌اش، تغییر فضای آلبوم‌ها، مفهوم «بلوغ هنری»، فشارهای فعالیت مستقل، و مواجهه‌ی یک هنرمند با جهان درونی‌اش صحبت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر آلبوم نه فقط مجموعه‌ای از قطعات، بلکه سندی از یک دوره‌ی زیسته و احساسی است.

نگاه کیان پورتراب به موسیقی، نگاهی شخصی، فلسفی و تجربه‌محور است؛ او باور دارد که هنر زمانی واقعی می‌شود که هنرمند حاضر باشد خودش را بی‌واسطه و بدون پنهان‌کاری وارد اثر کند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «کیان پورتراب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب

آقای «امیدرضا کاظمی» مشاور توسعه‌ی کسب‌وکار در صنعت گردشگری و مهمان‌نوازی، پژوهشگر و فعال فرهنگی در حوزه‌ی هتلداری، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او از چهره‌های شناخته‌شده‌ی صنعت میزبانی ایران است؛ از نخستین دانش‌آموختگان هنرستان هتلداری ایران که پس از تجربه‌ی کار در هتل‌های بزرگ تهران، مسیر خود را از مدیریت اجرایی به تفکر و بازتعریف فلسفه‌ی «میزبانی ایرانی» گسترش داد. 

نگاه او به میزبانی صرفاً یک شغل یا مهارت خدماتی نیست، بلکه گفت‌وگویی فرهنگی میان آداب و اصول است، جایی که «آداب»، ریشه در ادب و فرهنگ دارد و از دل رابطه‌ی زنده‌ی میزبان و مهمان زاده می‌شود، و «اصول»، ساختاری است که با گذر زمان باید دوباره بازخوانی و بازتعریف شود.

امیدرضا در دوران کاری‌اش در پروژه‌هایی چون هتل تاریخی سرای عامری‌ها در کاشان، هتل آتنا تهران، هتل بوتیک سوريجان، و در همکاری با مجموعه‌هایی همچون گروه سورینت و شرکت عظام، نقش کلیدی در شکل‌گیری جریان تازه‌ای از بازآفرینی بناهای تاریخی و تجربه‌ی سفر ایرانی ایفا کرده است؛ جریانی که بعدها در سراسر ایران ادامه پیدا کرد و به شکل‌گیری بوتیک‌هتل‌ها و اقامتگاه‌های بومی انجامید.

اما آن‌چه امیدرضا را از دیگر فعالان صنعت هتلداری متمایز می‌کند، زاویه‌ی نگاه انسانی و فرهنگی اوست؛ او باور دارد که میزبانی، بیش از هر چیز یک فرآیند پرورش است.

همان‌طور که خودش می‌گوید: «آداب، پروروندنی است، دیکته‌شدنی نیست. ادب را باید در زمان کاشت، در تعامل آموخت و در معاشرت تجربه کرد.»

او می‌کوشد نشان دهد که مهمان‌نوازی در ایران نه وارداتی از غرب، بلکه بخشی از ژن فرهنگی و تاریخی ماست؛ مفهومی که در معماری خانه‌ها، در شاه‌نشین‌ها و حیاط‌های بیرونی، در فرهنگ هم‌سفره‌گی و هم‌نشینی و در قهوه‌خانه‌های بوشهر و حیاط‌های کویری کاشان ریشه دارد. در نگاه او، «خانه ایرانی» نه فقط مکانی برای اقامت، که تجلی روح ارتباط، ادب و گفت‌وگوست.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، امیدرضا کاظمی از تاریخ نانوشته‌ی صنعت گردشگری در ایران سخن می‌گوید؛ از جریان‌هایی که از دهه‌ی چهل آغاز شد، در دهه‌ی شصت زیر خاکستر ماند، و در دهه‌ی نود دوباره گل داد. او از نسل مدیرانی است که می‌کوشند استاندارد جهانی را در چارچوب آداب ایرانی بازتعریف کنند و در این مسیر، میان «اصول جهانی» و «روح بومی» پلی زنده بسازند.

در کارنامه‌ی او، علاوه بر مدیریت و مشاوره، نقش‌های آموزشی و پژوهشی پررنگی دیده می‌شود؛ از تدریس در حوزه‌ی مدیریت رستوران و بوتیک‌هتل گرفته تا راه‌اندازی پلتفرم میزبین که ترکیبی از فناوری و تجربه‌ی انسانی را وارد صنعت میزبانی کرده است.

نگاه امیدرضا کاظمی به میزبانی، نگاهی شاعرانه و فلسفی است؛ او معتقد است میزبانی، آیینه‌ای از فرهنگ ماست؛ جایی که شأن میزبان نه در خدمت، بلکه در هم‌نشینی معنا می‌یابد.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امیدرضا کاظمی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See

خانم «فرشته حداد» و آقای «آرش آکند»، طراح، هنرمند و بنیان‌گذاران برند ایرانی «فَرموک»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

«فرموک» برندی است زاده‌ی خیال، صبر و تجربه، که از مرز میان هنر و فشن عبور کرده و کلاه و لباس را از یک پوشش ساده به اثری هنری، شخصی و روایت‌گر بدل کرده است.

فرشته حداد، با پیش‌زمینه‌ای در طراحی گرافیک، تئاتر و کاستوم‌دیزاین، و آرش آکند، با ذهنی نقاشانه و نگاهی مجسمه‌سازانه به فرم، بیش از یک دهه است که در کنار هم «فرموک» را چون اثری زنده می‌تنند؛ اثری که در آن هر کلاه و لباس نه صرفاً محصول، بلکه روایت است؛ روایتی از هویت، فرم، و خیال انسانی.

نام «فرموک» خود حامل داستانی کهن است؛ واژه‌ای برگرفته از اسطوره‌ی یونانی سه الهه‌ی سرنوشت که رشته‌ی عمر آدمیان را با ابزاری به نام فرموک می‌ریسیدند. 

آرش آکند، که در ابتدا دنیای نقاشی و تصویرسازی را دنبال می‌کرد، از تجربه‌ی ساخت کلاه به عنوان سفری درون‌گرایانه یاد می‌کند؛ سفری که در آن آموخت «هنرمند در صبر زاده می‌شود». 

او ساخت کلاه را به مجسمه‌سازی تشبیه می‌کند، جایی که قالب‌ها شکسته می‌شوند و فرم‌ها از دل آزمون و خطا پدید می‌آیند. در نگاه او، کلاه «بومی برای نقاشی» است؛ بومی که این‌بار بر سر انسان می‌نشیند و به بخشی از هویت او بدل می‌شود.

فرموک، که در آغاز تنها تجربه‌ای شخصی در ساخت کلاه بود، امروز به برندی مستقل در مرز میان هنر، فشن و طراحی مفهومی بدل شده است؛ برندی که با الهام از سنت «کلاه‌مالی» ایرانی و با ترکیب متریال‌هایی چون نمد، پشم خرگوش و سمور، فرآیندهایی کاملاً دست‌ساز و غیرتکراری را خلق می‌کند. 

در کارنامه‌ی این دو هنرمند، علاوه بر طراحی و تولید آثار دست‌ساز، همکاری با پروژه‌های سینمایی و برندهای فرهنگی نیز به چشم می‌خورد؛ از طراحی کاستوم برای فیلم‌ها تا خلق کالکشن‌هایی مفهومی که میان مد، روایت و فرهنگ ایرانی پلی تازه می‌سازند.

اما آن‌چه «فرموک» را از سایر برندهای فشن متمایز می‌کند، نگاه فلسفی آن به انسان و پوشش است. در این جهان، کلاه تنها پوشش سر نیست؛ نمادی است از تفکر، از آگاهی، از قصه‌ای که هر فرد بر سر می‌نهد.

و در نهایت، «فرموک» نه صرفاً یک برند، بلکه گفت‌وگویی زنده میان اسطوره، انسان و هنر است؛ جایی که فرم به معنا می‌رسد، و معنا بر سر آدمی می‌نشیند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «فرشته حداد»، «آرش آکند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

بیش از پنجاه روز از توقف فعالیت کوزی کرنر گذشته؛ پنجاه روزی که برای خیلی‌هامان فقط عدد نبود؛ زمستانی بود که با خودش سوگ آورد؛ سوگی که ردش هنوز روی صورت شهرها مانده؛ روی دل آدم‌ها؛ روی گفتگوهایی که نیمه‌تمام ماندند.

دی‌ماه ۱۴۰۴ برای ایران فقط یک ماه نبود؛ فصلی بود که به صورت جمعی عزادار شدیم؛ و وقتی یک جامعه عزادار می‌شود، صداها آهسته‌تر و کلمات محتاط‌تر می‌شوند؛ و سکوت معنای دیگری پیدا می‌کند.

در چنین روزهایی بیش از همیشه فهمیدیم که جامعه‌ی ما به چه چیزی نیاز دارد:

به هم‌دلی.

به گفت‌وگو.

به خلاقیت.

خلاق‌تر شدن نه به معنای ساختن چیزهای عجیب، بلکه به معنای پیدا کردن راه‌های تازه برای مواجهه با مسائل پیچیده‌ای که دورمان را گرفته‌اند.

در همین ایام سکوت، پروژه‌ی مستقل کوزی کرنر دو ساله شد؛ پروژه‌ای که با شما رشد کرد؛ از مرز ۲۲۰ هزار نفر مخاطب گذشت؛ ۱۱۳ گفت‌وگوی صوتی و تصویری منتشر شد؛ نسخه‌های ویدیویی بیش از ۳ میلیون بار دیده و نسخه‌های صوتی بیش از ۱ میلیون بار شنیده شدند؛ و میکروکانتنت‌های کوزی کرنر در شبکه‌های اجتماعی بیش از ۱۰۰ میلیون بار بازدید داشتند.

اما راستش را بخواهید، هیچ‌کدام از این اعداد مهم‌تر از یک چیز نیستند:

این‌که شما کنار ما بودید.

اگر گفت‌وگویی شکل گرفت، اگر جمله‌ای جایی نشست، اگر لحظه‌ای الهام‌بخش شد، به خاطر همراهی شما بود.

برای تک‌تک آن لحظه‌ها ممنونیم.

ما همیشه تلاش کرده‌ایم در هر شرایطی راه ارتباط را باز نگه داریم؛ به همین دلیل، با حضور رسمی در پلتفرم آپارات تلاش کردیم تحت هیچ شرایطی این رابطه قطع نشود.

از این پس، همزمان با انتشار اپیزودهای جدید، نسخه‌ی ویدیویی آن‌ها نیز در آپارات منتشر خواهد شد و گفت‌وگوهای پیشین هم به مرور در آن‌جا در دسترس قرار می‌گیرند.

اگر می‌خواهید این مسیر ادامه داشته باشد، اگر گفتگو برای شما هم هنوز مهم است، با عضویت در کانال رسمی کوزی کرنر در آپارات همراه ما بمانید.

در پایان، آرزوی سلامتی و آرامش برای تمام ایرانیان داریم.

و امیدواریم دوباره بتوانیم کنار هم گفت‌وگو کنیم.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «علی بوستان» طراح گرافیک، نوازنده‌ی سه‌تار و شورانگیز و از هنرمندان چندبعدی و تأثیرگذار موسیقی و هنر معاصر ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او آموزش سه‌تار را از نوجوانی نزد محمد فیروزی آغاز کرد و در ادامه از محضر استادانی چون محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان و احمد عبادی بهره برد. 

از اواخر دهه‌ی شصت با حضور در دوره‌های پیشرفته‌ی حسین علیزاده، همکاری عمیق و مستمر او با این استاد برجسته شکل گرفت؛ همکاری‌ای که نه‌تنها در قالب نوازندگی بلکه در طراحی گرافیک و تصویرسازی پروژه‌های موسیقایی نیز نمود پیدا کرد. 

این هم‌نشینی سبب شد بوستان در بسیاری از کنسرت‌ها، ضبط‌ها و پروژه‌های بین‌المللی به‌عنوان همراه نزدیک علیزاده حضور یابد و تجربه‌ای منحصربه‌فرد در تلفیق دو هنر موسیقی و تصویر به دست آورد.

بوستان سال‌ها به‌عنوان نوازنده‌ی سه‌تار و شورانگیز در «گروه هم‌آوایان» حسین علیزاده فعالیت داشته و نامش در فهرست رسمی اعضای این گروه ثبت شده است. 

او در کنسرت‌ها و جشنواره‌های معتبر داخلی و خارجی روی صحنه رفته و اجراهایش در کنار هنرمندان برجسته، جایگاهی ارزشمند میان مخاطبان موسیقی ایرانی و جهانی برایش رقم زده است. حضور او در پروژه‌ی تاریخی Endless Vision (به تماشای آب‌های سپید) در کنار حسین علیزاده و جیوان گاسپاریان که نامزد جایزه‌ی گرمی شد، تنها یکی از نشانه‌های این مسیر درخشان است.

در کنار نوازندگی، علی بوستان در عرصه‌ی طراحی گرافیک نیز چهره‌ای حرفه‌ای و شناخته‌شده است. او با نشر معتبر «هرمس» همکاری طولانی‌مدتی داشته و طراحی جلد آلبوم‌ها، پوسترها و کمپین‌های تبلیغاتی بسیاری از آثار شاخص موسیقی ایران را بر عهده گرفته است. نگاه بصری او که از سنت گرافیک مدرن ایران الهام گرفته و با روح موسیقی پیوند خورده، آثاری را پدید آورده که امضا و هویت شخصی او را به‌وضوح نمایان می‌سازد.

از مهم‌ترین آثاری که بوستان در آن‌ها به‌عنوان نوازنده حضور داشته می‌توان به آلبوم‌های به تماشای آب‌های سپید، باده تویی، عشقیم گُل، موسیقی فیلم کنعان، آلبوم آلبا با گروه نور، و مجموعه‌ی جزیره‌ی قشم؛ هشت روایت اشاره کرد؛ اثری که در آن علاوه بر نوازندگی، قطعه‌ی «خورشید» را نیز آهنگسازی کرده است.

علی بوستان با زیست در مرز میان موسیقی و گرافیک، موفق شده است امضای شخصی و یگانه‌ی خود را بر بخشی از مهم‌ترین پروژه‌های هنری معاصر ایران بگذارد؛ هنرمندی که حضورش هم در جهان شنیداری و هم در جهان بصری، ترکیبی کم‌نظیر از خلاقیت، دقت، تجربه‌گرایی و نگاه چندساحتی به هنر را شکل داده است.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «علی بوستان» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/Corner80

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

علی بوستان را از آدرس

آقای «آروند دشت‌آرای» کارگردان، بازیگر و طراح صحنه‌ی برجسته و از چهره‌های مهم و اثرگذار تئاتر معاصر ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او تحصیلات خود را در رشته‌ی طراحی صنعتی به پایان رسانده است، اما مسیر زندگی‌اش خیلی زود از طراحی صنعتی به دنیای هنرهای نمایشی، تجربه و اندیشه‌ی خلاقانه تغییر جهت داد. دشت‌آرای از همان جوانی در مرز میان هنر، طراحی و تجربه‌ی زیسته حرکت کرد و امروز از او به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر تجربی ایران یاد می‌شود.

آروند دشت‌آرای فعالیت حرفه‌ای خود را از اواخر دهه‌ی هفتاد آغاز کرد و در ۱۹ سالگی نخستین اثرش، «هشتمین خان»، را در جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر روی صحنه برد. تنها یک سال بعد، مؤسسه‌ی «فیلم و هنرهای اجرایی ویرگول» را تأسیس کرد؛ مرکزی که به یکی از پایگاه‌های مهم تولید و اجرای تئاترهای تجربی در ایران بدل شد. در آثار او همواره رگه‌هایی از جسارت، فلسفه، و نگاهی چندرشته‌ای میان تئاتر، معماری و طراحی دیده می‌شود.

دشت‌آرای در دهه‌ی هشتاد با نمایش‌هایی شناخته شد که قواعد کلاسیک صحنه را شکستند و تماشاگر را از جایگاه منفعل به همراهی فعال کشاندند. در یکی از نخستین پروژه‌هایش، بازیگران با فرمان‌های زبانی تماشاگر هدایت می‌شدند& تجربه‌ای که مرز میان اجرا و تعامل انسانی را از میان برداشت. در اثر دیگرش، «آدیشن»، با همکاری نغمه ثمینی، حقیقت و نمایش چنان در هم تنیده می‌شوند که مخاطب نمی‌داند کجا تماشاگر است و کجا درون اثر؛ نمایشی درباره‌ی اعتماد، انتخاب و هویت که از مهم‌ترین آثار تئاتر تجربی ایران محسوب می‌شود.

او از پایه‌گذاران جریان «تئاتر مستقل» در ایران است؛ جریانی که با ایجاد فضاهایی چون تالار حافظ و گسترش مدل تئاتر خصوصی، فصل تازه‌ای را در تولید و تأمین مالی اجراها گشود. نمایش «سگ سکوت» با بازی حامد بهداد، باران کوثری و پانته‌آ بهرام نقطه‌ی عطفی در تاریخ تئاتر پس از انقلاب بود؛ نمایشی که آغازگر مدل اقتصادی جدیدی برای تئاتر و شکل‌گیری حضور تهیه‌کننده در ساختار اجرایی شد. با این‌حال، دشت‌آرای همواره تأکید دارد که تئاتر بیش از آن‌که کالا باشد، بستری برای بازسازی ارتباط انسانی است؛ هنری زنده که باید میان انسان‌ها گفت‌وگو ایجاد کند.

در کنار کارگردانی، دشت‌آرای در زمینه‌ی طراحی صحنه نیز نامی درخشان دارد. نگاه او به صحنه نگاهی فضاسازانه و معماری‌محور است” هر اجرا در جهان او مانند ساختن یک زیست‌جهان تازه است. همین دیدگاه باعث شده تا در جشنواره‌های داخلی و خارجی جوایز متعددی کسب کند و از او به‌عنوان طراح صحنه‌ای با نگاهی مفهومی و چندلایه یاد شود.

او در حوزه‌ی آموزش نیز نقش مهمی ایفا کرده است. در ورک‌شاپ‌هایش از «زیست خلاقانه» سخن می‌گوید؛ از این‌که خلاقیت تنها در صحنه‌ی تئاتر یا استودیو اتفاق نمی‌افتد، بلکه در نحوه‌ی زیستن، نگاه کردن، و تصمیم‌های روزمره معنا پیدا می‌کند. او معتقد است انسان خلاق کسی است که هر تجربه‌ی عادی را به فرصتی برای آفرینش بدل می‌کند.

از جمله آثار شاخص او می‌توان به «سگ سکوت»، «پروانه و یوغ»، «هفت دستور کلیدی برای معاصر شدن» و پروژه‌ی بین‌فرهنگی «درباره‌ی تصویرت از من تجدید نظر کن» اشاره کرد؛ آثاری که در ایران و اروپا اجرا شده‌اند و تحسین منتقدان را برانگیخته‌اند. دشت‌آرای همچنین در سال ۱۳۹۶ مدیر امور بین‌الملل سی‌وششمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر بود و پیش‌تر نیز عضویت در هیئت مشاوران هنری تئاتر شهر را ب

آقای «مهدی احمدی» بنیان‌گذار و چهره‌ی اصلی رسانه‌ی گفت‌وگومحور «رسانه‌ی آزاد»، مهمان قسمت «دهم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

چهره‌ای که در سال‌های اخیر نقش مهمی در بازتعریف شیوه‌ی گفتگو در فضای عمومی ایران داشته و توانسته است یکی از جدی‌ترین بسترهای طرح مسئله، تضارب آرا و پرورش تفکر نقاد را شکل دهد.

او مسیر خود را از دانشگاه و از دل علوم پایه آغاز کرد؛ ابتدا در رشته‌ی فیزیک تحصیل کرد و سپس مسیرش را به فلسفه تغییر داد. این ترکیب علمی–فلسفی، بن‌مایه‌ی ذهن تحلیلی و سخت‌گیر او نسبت به مسئله‌فهمی شد؛ ذهنی که بعدها شیوه‌ی طراحی گفت‌وگوها، انتخاب سوژه‌ها و مدل مواجهه‌ی رسانه آزاد با مسائل اجتماعی و سیاسی را تعریف کرد. 

مهدی احمدی این سال‌ها را صرف ساختن نوعی فضای گفت‌وگویی کرده که در آن شفافیت، نقدپذیری و مواجهه‌ی رودررو با تفاوت‌های فکری اصل اساسی است.

اهمیت کار او تنها در تولید برنامه نیست؛ در شیوه‌ی صورت‌بندی گفت‌وگوست. او بنیان‌گذار ساختاری است که به جای سخنرانی‌های یک‌طرفه، «درس‌گفت‌وگو» را پیشنهاد داد؛ جایی که دو صاحب‌نظر ابتدا دیدگاه خود را با وضوح و ترتیب ارائه می‌کنند و سپس در میدان بحث، لایه‌های پیچیده‌ی مسئله را آشکار می‌سازند. 

با تغییرات اقتصادی و اجتماعی دهه‌ی نود، رشد علاقه‌ی عمومی به بحث و مناظره، و فراگیر شدن فضای مجازی، او تصمیم گرفت این تجربه‌ی طولانی را به شکلی رایگان و عمومی در اختیار جامعه بگذارد؛ تصمیمی که به تولد «رسانه‌ی آزاد» انجامید. رسانه‌ای که امروز با ده‌ها گفت‌وگوی جدی و خونسرد، یکی از مرجع‌های مهم تحلیل، تفکر انتقادی و شنیدن صداهای متفاوت در ایران محسوب می‌شود. 

مهدی احمدی در این مسیر نه از یک نقطه‌ی اتوریته، بلکه از جایگاه یک «شهروند پرسش‌گر» حرکت کرده؛ کسی که خود نخستین مصرف‌کننده‌ی گفت‌وگوهاست و دغدغه‌های شخصی و جمعی را به مسئله تبدیل می‌کند.

ویژگی بارز کار احمدی در نقش او به‌عنوان «طراح گفت‌وگو» است. انتخاب مهمان‌ها، سنجش نسبتی که افراد با مسئله دارند، تحلیل شبکه‌های فکری، اقتصادی و فرهنگی آنان، و تنظیم سطح تنش و همکاری در بحث، بخش بزرگی از کاری است که با دقت و وسواس انجام می‌دهد. 

رسانه آزاد امروز محصول سال‌ها سماجت، شکست‌های پیاپی، خانه‌به‌دوشی فکری و عملی، و زنده ماندن با کمترین امکانات است؛ مسیری که در نهایت به ساختن یکی از مهم‌ترین فضاهای گفت‌وگو در فارسی‌زبانان انجامید. 

در گفت‌وگوی کوزی کرنر نیز احمدی درباره‌ی مهارت میزبان، نسبت دانش و مدیریت بحث، اخلاق گفت‌وگو، نقش اعتماد، محدودیت‌های فضای رسانه‌ای و ایده‌های جدیدی که برای آینده‌ی گفتگو در ایران در ذهن دارد، سخن می‌گوید.

مهدی احمدی امروز نه صرفاً یک میزبان، بلکه یکی از معماران گفت‌وگوی جدی در ایران است؛ کسی که توانسته با تکیه بر پرسش‌گری، انصاف، طراحی دقیق و باور به تفکر جمعی، رسانه‌ای بسازد که بسیاری آن را بخشی ضروری از زیست فکری جامعه می‌دانند.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE10

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌

خانم «ملینا اسدی» طراح گرافیک، طراح جواهرات، خالق محتوا و میزبان پادکست تصویری «جزرومد»، مهمان قسمت «نهم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را با طراحی آغاز کرد. نخست در حوزه طراحی گرافیک و هویت بصری و سپس در طراحی جواهرات. دقت، حساسیت و نگاه زیبایی‌شناسانه‌ای که در این دو حوزه پرورش یافت بعدها در شکل‌دهی جهان شخصی و رویکرد او به روایت و گفتگو نقش جدی داشت.

ملینا اسدی یکی از معدود زنان فعال در عرصه پادکست‌ها و ویدئوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی است. او با تکیه بر توانایی روایتگری، کنجکاوی انسانی و نگاه دقیق به تجربه زیسته دیگران توانست «جزرومد» را به فضایی صمیمی و قابل اعتماد برای گفتگوهای عمیق تبدیل کند. فضایی که در آن قصه‌های واقعی آدم‌ها بدون اغراق و فاصله بیان می‌شد و میزبان تلاش می‌کرد رابطه‌ای انسانی و برابر با مهمان‌ها شکل دهد.

«جزرومد» از همان ابتدا پروژه‌ای کاملاً شخصی بود. انتخاب مهمان‌ها، تحقیق پیش از ضبط، چیدمان، ضبط، تدوین و انتشار را یک‌تنه پیش می‌برد. همین استقلال در تولید، به‌مرور او را به چهره‌ای متمایز میان میزبانان زن این حوزه تبدیل کرد. 

در طول دو سال‌ونیم بیش از سی اپیزود ساخت که بسیاری از آنها مورد توجه قرار گرفت و حتی باعث شد برخی مهمانان برای حضور در برنامه شخصاً به او پیام بدهند.

با این حال، در میانه مسیر با پرسش‌های جدی و مسئولانه‌ای روبه‌رو شد. اینکه مسئولیت او در برابر مخاطب چیست. اینکه آیا گفت‌وگوهایش می‌توانند برداشت‌های اشتباه ایجاد کنند. اینکه آیا به اندازه کافی خوب است یا نه. 

بازخورد دوستان، نقدی که یکی از متخصصان درباره یکی از اپیزودها نوشت و مجموعه‌ای از تغییرات شخصی باعث شد انتشار «جزرومد» را متوقف کند تا زمان بیشتری برای فکر کردن، بازنگری و بازتعریف مسیر داشته باشد.

او از ترس‌هایش صریح حرف می‌زند. ترس از آسیب‌زدن ناخواسته. ترس از ناکافی بودن. ترس از معمولی بودن. با این حال شوق او برای شنیدن روایت‌های انسانی و لذت ساختن فضایی که در آن گفتگو معنا پیدا می‌کند همچنان زنده است. تجهیزات ضبط هنوز گوشه خانه است و جمعشان نکرده. نشانه‌ای که می‌گوید این مسیر برای او تمام نشده است.

ملینا اسدی امروز در نقطه‌ای قرار دارد که بازگشت به «جزرومد» برایش محتمل‌تر، پخته‌تر و آرام‌تر از قبل شده است. او از صداهای متفاوت، انسانی و تأثیرگذار میان زنان پادکست‌ساز نسل جدید است و اگر دوباره آغاز کند می‌تواند فصل تازه‌ای از گفت‌وگوهای صمیمی و عمیق فارسی را رقم بزند.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE09

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in this episode’s logo variation is by “Clara Candelot” in #36daysoftype 

ملینا اسدی را از آدرس‌های زیر دنبال کنی

آقای «مجتبی هاشمی» روزنامه‌نگار فوتبال، مجری، گفت‌وگوگر و میزبان پادکست تصویری «اتاق خاطره» و یکی از چهره‌های اصلی پادکست تصویری «فوتبال ۳۶۰»، مهمان قسمت «هشتم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

چهره‌ای خوش‌بیان، طنزپرداز، و مسلط بر تاریخ فوتبال ایران که توانسته شکل متفاوتی از گفت‌وگوی ورزشی را خلق کند؛ فرمـی زنده، انسانی، گرم و صمیمی که هواداران جدی فوتبال و حتی مخاطبانی را که سال‌هاست فوتبال تماشا نمی‌کنند، پای اپیزودهای مفصل «فوتبال ۳۶۰» نشانده است.

او فعالیت حرفه‌ای خود را با روزنامه‌نگاری ورزشی آغاز نمود؛ جایی که سال‌ها با وسواس، دقت، و حافظه‌ای استثنایی، روایت‌ها و فراز و فرودهای فوتبال ایران را ثبت کرد و همین پیشینه‌ی عمیق، از او چهره‌ای ساخت که نه کارشناس صرف است و نه هوادار جانبدار، بلکه «مطلع» است؛ 

کسی که تاریخ دو-سه دهه‌ی فوتبال را در لحظه از ذهن بیرون می‌کشد و در قالب روایت‌هایی زنده، شوخ‌طبع و مبتنی بر جزئیات، وارد گفت‌وگو می‌کند.

در ترکیب چهارنفره‌ی «فوتبال ۳۶۰»، نقش مجتبی هاشمی همچون یک لولای اصلی است؛ لولایی که میان کارشناس فنی، تحلیل‌گر حاشیه و فضای هواداری حرکت می‌کند و جزیره‌های مختلف بحث را به هم متصل می‌سازد. گفت‌وگویی که او و هم‌تیمی‌هایش خلق کرده‌اند، کاملاً بداهه، بی‌سناریو و برخاسته از سال‌ها رفاقت، اعتماد و شناخت متقابل است؛ فضایی انسانی که مخاطب را پشت همان میز می‌نشاند و حس یک دورهمی واقعی را به ویژه برای ایرانیان دور از وطن زنده می‌کند.

اما در بخش «اتاق خاطره»، مجتبی با کاراکتری دیگر حضور دارد؛ پرسشگری دقیق، شنونده‌ای حسا‌س، و فضاسازی که توانسته در گفت‌وگو با فوتبالیست‌ها، ترکیبی از نوستالژی، زندگی شخصی، و پشت‌صحنه‌ی مسیر حرفه‌ای‌شان را آشکار کند. او گفت‌وگو را مطابق روحیه‌ی هر مهمان پیش می‌برد و از دل روایت‌ها، جنس انسانی و پنهان زندگی ورزشی را بیرون می‌کشد.

آنچه برای مجتبی هاشمی بیش از هر چیز جذاب است «احوالات آدم‌ها» است؛ این‌که از کجا آمده‌اند، چه چیزی شکسته‌شان یا ساخته‌شان، چگونه پیچ‌های تند مسیر را رد کرده‌اند، و چه‌طور افتادن‌های ناگهانی یا اوج‌گیری‌های غیرمنتظره، شخصیت امروزشان را شکل داده است. همین دغدغه باعث شده او مسیری متفاوت در گفت‌وگوهای فوتبالی بسازد؛ مسیری که در آن هم تحلیل وجود دارد، هم روایت، هم شوخ‌طبعی و هم نگاه انسانی.

ترکیب تجربه‌ی چندین‌ساله‌ی روزنامه‌نگاری، تماشای طولانی‌مدت فوتبال ایران، شناخت دقیق از کاراکترهای ورزشی، طنازی ذاتی، و یک ذهن پرسشگر، از مجتبی هاشمی شخصیتی ساخته که توانسته در «فوتبال ۳۶۰» فرم تازه‌ای از محتوا را تثبیت کند؛ فرمی که نه خشک و فنی است و نه هواداری و احساسی، بلکه گرم، آزاد، مبتنی بر اعتماد، و ریشه‌دار در تجربه‌ی انسانی فوتبال است.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE08

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏

خانم «الهام اظهری» مدیر روابط عمومی گروه مالی «آگاه»، از چهره‌های پیشرو در ورود، تثبیت و توسعه‌ی حضور برندها در فضای پادکست و ویدیوکست فارسی، مهمان قسمت «هفتم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

مدیری که طی تنها چند سال گذشته، بیش از ۸۰ همکاری در قالب اسپانسرشیپ، مشارکت تجاری و سرمایه‌گذاری محتوایی را برای آگاه در فضای پادکست رو طراحی و هدایت کرده و این برند را به یکی از مهم‌ترین بازیگران بازار پادکست‌های فارسی تبدیل کرده است.

او فعالیت حرفه‌ای خود را در حوزه‌ی روابط عمومی و ارتباط با رسانه‌ها آغاز نمود؛ اما علاقه‌ی جدی، طولانی و شخصی‌اش به دنیای پادکست که از سال‌ها شنیدن، تحلیل و دنبال‌کردن این مدیوم شکل گرفته بود کاملاً مسیر حرفه‌ای‌اش را تحت تأثیر قرار داد. 

همین شناخت عمیق و غیرسطحی از پادکست بود که بعدها هنگام پیوستن او به مجموعه‌ی آگاه، زمینه‌ساز شکل‌گیری رویکردی کاملاً جدید در همکاری برندها با پادکست‌ها شد؛ رویکردی که برخلاف مدل‌های سنتی، بر ادغام طبیعی برند با محتوا، روایت‌محوری و تجربه‌سازی انسانی تأکید دارد و نه صرفاً «خواندن یک متن تبلیغاتی».

الهام اظهری را می‌توان از معدود مدیرانی دانست که درک «دقیق رسانه» و «شناخت عمیق مخاطب» را به ابزار اصلی کار خود تبدیل کرده است. او معتقد است پادکست یک مدیوم ارتباطی صرف نیست، بلکه رسانه‌ای است که رابطه‌ی عاطفی و ناخودآگاه میان شنونده و پادکستر را شکل می‌دهد؛ 

رابطه‌ای که اگر برند با آن هماهنگ شود، می‌تواند ارزش‌های خود را به شکلی واقعی، انسانی و اثرگذار منتقل کند. به همین دلیل، در بسیاری از همکاری‌های آگاه، به‌جای مدل‌های کلاسیک اسپانسری، تلاش شده حضور برند با لحن، جهان روایی و روح پادکست هم‌نشین شود و تجربه‌ای «Native -مادرزادی»، طبیعی و غیرمزاحم برای شنونده شکل بگیرد.

او تأکید دارد که حضور برند در پادکست باید بر مبنای یک انتخاب حرفه‌ای، پخته و هوشمندانه انجام شود؛ این‌که «چرا این پادکست؟ چرا این نوع حضور؟ و چرا در این زمان؟». به گفته‌ی او، یکی از مهم‌ترین بخش‌های کار روابط عمومی، انتخاب‌گری دقیق است: این‌که برند در چه مدیومی، با چه هویتی و با چه نوع همکاری باید حضور داشته باشد.

یکی از ویژگی‌های متمایز فعالیت اظهری، نقش او در توسعه و ترویج فرهنگ سرمایه‌گذاری از طریق پادکست است. او پادکست را بستری برای آگاهی‌بخشی و آموزش مالی می‌داند؛ فضایی که در آن مفاهیم پیچیده‌ی اقتصادی و سرمایه‌گذاری می‌توانند با زبانی انسانی، قابل‌لمس و صمیمی منتقل شوند. 

پادکست برای او نه یک کانال تبلیغاتی، بلکه یک ابزار مسئولیت اجتماعی است؛ جایی که برند می‌تواند در کنار معرفی خدمات خود، به ارتقای سواد مالی جامعه نیز کمک کند و در ذهن نسل آینده‌ی کاربران بازار سرمایه جایگاهی پایدار بسازد.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE06

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏

خانم «سحر نحوی» تهیه‌کننده و میزبان پادکست تصویری «کشو»، مهمان قسمت «ششم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او خالق محتوا، پادکستر و روایت‌گر حساس جهانِ ناگفته‌هاست؛ بنیان‌گذار استودیوی «به نحوی دیگر»، سازنده و میزبان پادکست تصویری «کشو»، هم‌میزبان «کارت صدا»، و خالق پادکست «از اول» با تهیه‌کنندگی بلو جونیور.

سحر با ترکیب تجربه‌ی حرفه‌ای، حساسیت انسانی و سال‌ها تمرین در شنیدنِ دقیق، شکل تازه‌ای از گفت‌وگو را در رسانه‌ی فارسی ساخته است؛ گفت‌وگوهایی آرام، عمیق و انسانی که در آن از لایه‌های پنهان زندگی، زخم‌های ناگفته، آثار خاک‌خورده و لحظه‌های شجاعت سخن گفته می‌شود.

او «کشو» را بر دو محور بنا کرده: ترسِ میهمان و کنجکاویِ مخاطب. جایی که هر قسمت سفری است میان آثار منتشرنشده، ایده‌های نیمه‌کاره، تردیدهای شخصی و رازهایی که سال‌هاست در سکوت مانده‌اند.

نحوی در این مسیر، پشتوانه‌ای کم‌نظیر از مطالعه، آماده‌سازی و شناخت می‌سازد؛ از جلسات پیش‌تولید با مهمان تا ساعت‌ها پژوهش درباره‌ی او، از ایجاد امنیت روانی تا هنر پرسیدن سؤال‌های نقطه‌زن. همین ترکیب است که باعث می‌شود بسیاری از مهمان‌ها برای نخستین‌بار «کشویی» را باز کنند که سال‌ها قفل مانده بود.

سحر نحوی یکی از معدود زنانی است که توانسته در فضای گفت‌وگومحورِ جایگاهی مستقل و معتبر بسازد. مسیری که برای او ساده نبوده؛ عبور از شرم بدن، ترس از قضاوت، هراس از بازخوردهای تند، و نگرانی از نفرت‌پراکنی‌هایی که می‌توانستند بر هویت فردی‌اش سایه بیندازند.

اما او با مواجهه‌ی مداوم، با دیدنِ اثر کارش و با اتکا به مخاطبانی که محتوای او را «می‌فهمند»، کم‌کم به نقطه‌ای رسید که بدن و چهره‌اش را نه تهدید، بلکه بخشی از روایت و هویت رسانه‌ای خود دید و جلوی دوربین ایستاد.

سحر نه مجری‌ست و نه صرفاً میزبان؛ او طراح یک فضاست. فضایی امن، دقیق و مهربان که مهمان‌هایش در آن می‌توانند ترس‌شان را روی میز بگذارند و درباره‌اش حرف بزنند. از سفرهای ناگهانی برای ثبت یک گفت‌وگوی خاص تا تلاش برای باز کردن گره‌های یک ذهن بسته، از دعوت‌های پیگیرانه تا همراهی صبورانه، او گفت‌وگو را نه اجرا، که «مراقبت» می‌داند.

«کشو» از دل همین مراقبت ساخته شده: نه برای وایرال شدن، نه برای جنجال، بلکه برای ثبت تجربه‌ی انسانیِ کسانی که چیزی را سال‌ها نگفته‌اند.

رسانه‌ای که در آن صراحت با امنیت، آسیب‌پذیری با جسارت و روایت با واقعیت گره می‌خورد و هر قسمت تبدیل می‌شود به سندی از زیست یک انسان.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE06

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in this episode’s logo variation is by “Clara Candelot” in #36daysoftype 

سحر نحوی را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:

آقایان «شاهرخ استخری» و «مهدی دوستی»، خالقان و میزبانان پادکست تصویری «منگنه»، مهمان قسمت «پنجم» از پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» در پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

دو چهره‌ای که با ترکیب تجربه، تفکر و رفاقت، شکل تازه‌ای از گفت‌وگو در رسانه‌ی فارسی را خلق کرده‌اند؛ گفت‌وگوهایی صادقانه، پرانرژی و انسانی که در آن از پشت صحنه‌ی زندگی، کار، چالش‌های ذهنی و مسیر رشد انسان معاصر سخن می‌گویند.

شاهرخ استخری با پیشینه‌ای در بازیگری و تولید محتوا، در «منگنه» چهره‌ای تازه از خود نشان داده است؛ صریح، صمیمی و در جست‌وجوی گفت‌وگوهای واقعی. او موفقیت را نه مقصد، بلکه قراردادی تازه با خود می‌داند؛ تصمیمی برای پذیرش چالش‌های بیشتر و رشد مداوم. 

در کنار او، مهدی دوستی - کارآفرین، نویسنده و کوچ حرفه‌ای - بُعد تحلیلی و فلسفی برنامه را پیش می‌برد. او با نگاهی عمیق و جامعه‌محور باور دارد که گفت‌وگو زمانی معنا می‌یابد که به «شنیدن» ختم شود، نه صرفاً «گفتن».

رفاقت این دو از دل جلسات طوفان فکری و همکاری‌های خلاقانه آغاز شد؛ از ضبط گفت‌وگوهای خودمانی تحت عنوان «سنجاق‌گپ» تا تولد «منگنه» - برنامه‌ای که نه برای وایرال شدن، بلکه برای صادقانه شنیدن و دیدن انسان‌ها ساخته شد. آن‌ها خود را نه «مجری»، بلکه «میزبان» می‌دانند؛ میزبانانی که هدفشان ساختن فضایی امن، انسانی و بی‌ادعا برای گفت‌وگوست.

«منگنه» یک پادکست تصویری گفت‌وگومحور است که از دل رفاقت، تجربه و دغدغه‌ی مشترک دو میزبانش زاده شده. در آن نه از شعار خبری هست، نه از گفت‌وگوهای ازپیش‌نوشته‌شده؛ بلکه هر قسمت، سفری است به عمق تجربه‌ی انسانی - از زمین خوردن تا برخاستن دوباره. 

این برنامه با تمرکز بر گفت‌وگوهای واقعی در حوزه‌های کارآفرینی، خلاقیت، فرهنگ و زندگی، تلاش می‌کند صدای نسلی تازه از خالقان و فعالان را به گوش مخاطب برساند.

«منگنه» از تضاد میان جدیت و شوخ‌طبعی، بین صمیمیت و نقد، زبان خاص خود را ساخته و امروز به یکی از نمونه‌های شاخص گفت‌وگوهای فارسی بدل شده است؛ جایی که شنیدن، مهم‌تر از گفتن است، و رفاقت، ستون اصلی گفت‌وگو.

در «منگنه»، قرار نیست مهمان زیر فشار پرسش‌ها قرار بگیرد؛ برعکس، شنیده می‌شود، دیده می‌شود و فرصت دارد روایت خودش را تعریف کند. هر اپیزود، سفری است به دنیای زیسته‌ی کارآفرینان، هنرمندان، خالقان و انسان‌هایی که مسیر رشد و مقاومت را تجربه کرده‌اند.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE05

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in this episode’s logo variation is by “HandMadeFont” in #36daysoftype 

شاهرخ استخری و مهدی دوستی را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:

https://www.

آقایان «پاشا مجلسی» و «بهراد تولایی» خالقان و میزبانان پادکست تصویری «عقاید دو دلقک»، مهمان قسمت «چهارم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

پاشا مجلسی از چهره‌های خلاق و تأثیرگذار در فضای محتوای تصویری فارسی است که با پروژه‌هایی چون «ردلاین»، «پلنت» و «عقاید دو دلقک»، توانسته نسل تازه‌ای از گفت‌وگوهای آزاد، طنزآمیز و واقع‌گرایانه را در یوتیوب فارسی شکل دهد. 

او فعالیت حرفه‌ای خود را از ساخت ویدئوهای کوتاه و پادکست‌های تجربی آغاز کرد و به مرور با ترکیب تصویر، موسیقی و گفت‌وگوی صادقانه، امضای شخصی خود را در روایت رسانه‌ای به دست آورد. 

مجلسی در آثارش مرز میان شوخی و جدیت را باریک اما معنا‌دار نگه می‌دارد؛ گفت‌وگو برای او نه ژانر، بلکه شیوه‌ای از اندیشیدن و زیستن است.

بهراد تولایی، شاعر، رپر و مدیر فروش یکی از کارخانه‌های سنگ ایران، با حضور در کنار پاشا مجلسی در «عقاید دو دلقک»، چهره‌ای تازه از خود را به مخاطبان معرفی کرده است. 

او با زبانی بی‌پرده، طناز و گاه گزنده، نگاهی واقع‌گرایانه و زمینی به زندگی روزمره دارد؛ نگاهی که در گفت‌وگوهای او با پاشا به تضادی زنده و الهام‌بخش تبدیل می‌شود. 

تولایی پیش از ورود به رسانه، سال‌ها در فضای موسیقی رپ فارسی فعالیت می‌کرد و از همان دوران دغدغه‌ی بیان آزاد و بی‌قید در او شکل گرفت؛ دغدغه‌ای که امروز در قالب گفت‌وگوهای صریح و گاه جنجالی «عقاید دو دلقک» ادامه پیدا کرده است.

پادکست تصویری «عقاید دو دلقک» حاصل پیوند واقعی دو جهان ذهنی متفاوت است؛ دوستی میان یک خالق رسانه‌ای و یک صدای غریزی که از دل تجربه‌ی زیسته حرف می‌زند. 

در این برنامه، طنز به ابزاری برای بیان حقیقت بدل می‌شود و اختلاف نظرها، جان گفت‌وگو را می‌سازند. این دو، نه در نقش مجری و کارشناس، بلکه به‌عنوان دو انسان در حال زیستن، از جامعه، موسیقی، فرهنگ، روابط و حتی از خودشان حرف می‌زنند.

پاشا و بهراد با خلق فضایی صمیمی، پرانرژی و گاه پرتنش، مرز میان سرگرمی و اندیشه را جابه‌جا کرده‌اند. گفت‌وگوهایشان بازتابی از زندگی معاصر ایرانی است؛ پر از تناقض، خنده، خشم، شوخی و تأمل. 

«عقاید دو دلقک» بیش از آن‌که صرفاً یک برنامه‌ی طنز باشد، آیینه‌ای از نسلی است که می‌خواهد هم بخندد و هم بفهمد؛ نسلی که در جست‌وجوی صداقت در زمانه‌ی سانسور و تصویرسازی است.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE04

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in this episode’s logo variation is by “HandMadeFont” in #36daysoftype 

پاشا مجلسی و بهراد تولایی را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:

https://www.instagram.com/majlec

آقای «سیاوش صفاریان‌پور» میزبان و تهیه‌کننده‌ی بیش از ۱۵ پادکست و ویدیوکست، مهمان قسمت «سوم» از پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

سیاوش فعالیت حرفه‌ای خود را از دهه‌ی هفتاد با روزنامه‌نگاری و تولید برنامه‌های تلویزیونی آغاز کرد و با برنامه‌ی ماندگار «آسمان شب» به عنوان یکی از محبوب‌ترین مروّجان علم در ایران شناخته شد. او در دو دهه‌ی گذشته، مسیر خود را از اجرا و تهیه‌کنندگی تلویزیون تا ساخت پادکست‌های تحلیلی و ویدیوکست‌های فرهنگی گسترش داده و امروز به عنوان یکی از معتبرترین چهره‌های رسانه‌ای در فضای گفت‌وگومحور شناخته می‌شود.

در دومین گفت‌وگویش با حسین نصیری در «کوزی کرنر»، از فلسفه‌ی گفت‌وگو به عنوان «بازیِ دو سویه‌ی فهم» یاد می‌کند؛ جایی که میزبان مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده باید در توازن و احترام متقابل قرار گیرند، نه در جایگاه فرادست و فرودست. او معتقد است جامعه‌ی ما سال‌ها در فرهنگ «سخنرانی» زیسته و نیاز دارد یاد بگیرد گفت‌وگو کند، بشنود، و اجازه دهد صداهای گوناگون در کنار هم حضور داشته باشند.

صفاریان‌پور در این گفت‌وگو از تجربه‌ی بیش از بیست‌وپنج سال فعالیت رسانه‌ای سخن می‌گوید؛ از اجرای برنامه‌های زنده‌ی تلویزیونی تا مدیریت پروژه‌های مستند، از تهیه‌کنندگی پادکست‌هایی چون «خداحافظ آفریقا» و «هشتگ بازنشستگی» تا همکاری در پروژه‌های گروهی مانند «کارت صدا». 

او نقش میزبان را به «سرآشپز» تشبیه می‌کند که باید مواد اولیه‌ی گفت‌وگو را با شناخت و دقت ترکیب کند تا از دل آن طعمی تازه و ماندگار بیرون بیاید؛ گفت‌وگویی که در آن شناخت از مهمان، آمادگی ذهنی، و فضای امن و صمیمی حرف اول را می‌زند.

او از منظر حرفه‌ای بر اهمیت «شناخت»، «اعتماد» و «تجربه» به عنوان سه ستون اصلی موفقیت در میزبان‌های گفت‌وگومحور تأکید می‌کند. به باور او، گفت‌وگو نه فقط وسیله‌ی انتقال اطلاعات، بلکه فرایند کشف و آفرینش است؛ لحظه‌ای که نمی‌توان آن را تکرار کرد، چون حس و کشف در همان لحظه شکل می‌گیرد.

در این مسیر، سیاوش صفاریان‌پور از «هارتاک»‌های نمایشی و مبتنی بر جنجال فاصله می‌گیرد و از چیزی دفاع می‌کند که خودش آن را «هاردتاک» می‌نامد؛ گفت‌وگویی صادقانه و انسانی که بر پایه‌ی احترام، دانایی و حساسیت اخلاقی شکل می‌گیرد. او بر این باور است که گفت‌وگوهای عمیق و مؤلف، برخلاف گفت‌وگوهای سفارشی یا زودگذر، می‌توانند فرهنگ ارتباطی جامعه را دگرگون کنند و به بلوغ رسانه‌ای منجر شوند.

برای شناخت عمیق‌تر از نگاه انسانی، فلسفی و حرفه‌ای او به رسانه و گفتگو، گفت‌وگوی مفصلش در «کوزی کرنر» فرصتی است برای شنیدن تجربه‌ی یک عمر زیستن در میانه‌ی اندیشه، گفت‌وگو و مسئولیت.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE03

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in

آقای «امین آرامش» تهیه‌کننده و میزبان پادکست تصویری کارنکن، مهمان قسمت «دوم» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او از چهره‌های اثرگذار و الهام‌بخش در فضای پادکست‌سازی فارسی است که طی سال‌های اخیر توانسته با رویکردی انسانی، پژوهش‌محور و عمیق، جامعه‌ای از شنوندگان دغدغه‌مند را پیرامون مفهوم «معنادار کار کردن» شکل دهد. امین آرامش فعالیت حرفه‌ای خود را با دغدغه‌ی رشد فردی و توسعه‌ی حرفه‌ای آغاز کرد؛ دغدغه‌ای که بعدها به بنیان شکل‌گیری پادکست «کارنکن» انجامید؛ رسانه‌ای برای کسانی که نمی‌خواهند صرفاً «کار کنند»، بلکه می‌خواهند «کارِ معنادار» انجام دهند.

او در پادکست «کارنکن» با افراد مختلف از حوزه‌های گوناگون گفت‌وگو می‌کند تا روایت مسیرهای شغلی، فراز و فرودهای حرفه‌ای و تصمیم‌های سرنوشت‌ساز آن‌ها را بازگو کند. اما جوهره‌ی اصلی برنامه در کاوش عمیق او درباره‌ی رضایت شغلی، انگیزه‌ی درونی، یادگیری مداوم و معنا در کار نهفته است؛ اموری که آرامش در آن‌ها بیش از هر چیز نقش یک تسهیل‌گر گفت‌وگو و یادگیری را ایفا می‌کند.

امین آرامش در طول فعالیت خود همواره بر ارزش تجربه‌ی شخصی و یادگیری از مسیر دیگران تأکید داشته است. او باور دارد که هر انسان می‌تواند از مسیرهای متفاوتی به رشد، رضایت و اثرگذاری برسد، به شرطی که صادقانه در جست‌وجوی معنا و انگیزه‌ی درونی خود باشد. از همین منظر، «کارنکن» تنها یک پادکست نیست، بلکه بستری برای اندیشیدن، الهام‌گرفتن و بازاندیشی در مفهوم کار و زندگی است.

آرامش پیش از ورود به دنیای پادکست‌سازی، در حوزه‌ی آموزش و توسعه‌ی فردی فعال بود و با انتشار نوشته‌ها، سخنرانی‌ها و فعالیت‌های آموزشی خود تلاش می‌کرد تا افراد را به سوی انتخاب آگاهانه‌ی مسیرهای شغلی و زیستن هدفمند دعوت کند. ترکیب نگاه تحلیلی و زبانی صمیمی در آثار او باعث شده است تا محتوای «کارنکن» هم برای مخاطب عام قابل‌درک باشد و هم برای متخصصان حوزه‌ی توسعه‌ی فردی و حرفه‌ای، ارزشمند و قابل تأمل.

امین آرامش در طی سال‌های فعالیت خود در پادکست‌سازی، نویسندگی و آموزش، بر اصولی چون صداقت، پیوستگی در تلاش، و یادگیری از شکست‌ها تأکید دارد. او معتقد است هر انسان در مسیر حرفه‌ای خود با چالش‌هایی مواجه می‌شود، اما تفاوت در شیوه‌ی مواجهه با این چالش‌هاست که رشد و موفقیت را رقم می‌زند.

پادکست «کارنکن» به عنوان یکی از پادکست‌های پیش‌رو در ایران، توانسته با طرح پرسش‌های بنیادین درباره‌ی کار، انگیزه و معنا، در ذهن هزاران شنونده جرقه‌ای از تفکر و بازاندیشی ایجاد کند؛ جایی که گفت‌وگوها به تجربه‌ای آموزشی، انسانی و انگیزه‌بخش بدل می‌شوند.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE02

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in this episode’s logo variation is by “Pietro Anside

آقای «میلاد اسلامی‌زاد» تهیه‌کننده و میزبان پادکست تصویری کارگاه، مهمان قسمت «اول» پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

در این گفت‌وگوی طولانی و صمیمی، درباره‌ی مسیر شکل‌گیری و تحول پادکست «کارگاه» حرف زدیم؛ از نخستین تجربه‌هایش با پادکست «هنرستان» تا چهار دوره‌ی متفاوتی که کارگاه پشت سر گذاشته؛ از تمرکز بر مسیر شغلی و منابع انسانی تا ورود به دنیای کسب‌وکار، ادبیات و در نهایت علوم انسانی.

درباره‌ی نسبت میان علاقه‌ی شخصی و نیاز مخاطب، وسوسه‌ی الگوریتم‌ها، فشار ترندها، و مسئولیت اخلاقی سازندگان محتوا گفتیم. 

او از تجربه‌هایش در گفت‌وگو‌کردن، شنیدن، و یادگرفتن از مهمان‌ها گفت؛ از اینکه چطور پادکست برایش ابزاری بوده برای کنجکاوی، فهمیدن و معاشرت با جهان.

همین‌طور از وضعیت امروز پادکست‌های گفت‌وگومحور در ایران حرف زدیم؛ از تمایز میان محتوای سرگرم‌کننده و تفکربرانگیز، تا چالش‌های اقتصادی، فرهنگی و محتوایی آن‌ها. 

این اپیزود سفری است میان دغدغه، تفکر، و گفت‌وگو؛ گفت‌وگویی درباره‌ی گفت‌وگو، برای همه‌ی کسانی که می‌خواهند بفهمند چرا درست حرف‌زدن هنوز یک هنر است.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE01

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

Original artwork used in this episode’s logo variation is by “Andreion de Castro” in #36daysoftype 

میلاد اسلامی‌زاد را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:

https://www.instagram.com/islamizad

https://www.instagram.com/kargahnet

https://www.youtube.com/@kargahnet

https://kargah.net/

❌ 

از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید:

@cozycornercommunity

سوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید.

❌

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

قسمت صفر پرونده‌ی ویژه‌ی «ویدیوکست‌های گفت‌وگومحور فارسی» از پادکست تصویری کوزی کرنر با حضور حسین نصیری منتشر شد؛

پرونده‌ای که آغاز مسیری تازه است برای بررسی و تحلیل دنیای پادکست‌ها و ویدیوکست‌های فارسی و جهانی.

در این اپیزود، حسین نصیری از شکل‌گیری این پرونده و دلایل اهمیت ویدیوکست‌ها می‌گوید؛

از رشد جهانی صنعت پادکست و ورود پلتفرم‌هایی چون یوتیوب و نتفلیکس، تا تعریف دقیق پادکست و چهار ویژگی اصلی آن: انتشار مبتنی بر RSS، نظم در انتشار، فرآیند برنامه‌سازی و تمرکز موضوعی.

او تفاوت پادکست با پلی‌لیست‌ها و دی‌جی‌ست‌ها را توضیح می‌دهد، مسیر تاریخی این رسانه از آی‌پاد تا ویدیوکست را مرور می‌کند و از تغییر الگوی مصرف محتوا و دلایل رشد سریع ویدیوکست‌ها سخن می‌گوید.

در ادامه به موضوعاتی مانند انتخاب سبک برنامه‌سازی (تک‌نفره یا گفت‌وگومحور)، تفاوت میان محتوای ترند و محتوای سبز (Evergreen)، و مدل‌های درآمدزایی در پادکست‌ها و ویدیوکست‌ها می‌پردازد — از اسپانسرشیپ و سفارش تولید تا مانیتایز کردن کامیونیتی.

او همچنین پشت‌صحنه‌ی طراحی گفت‌وگوهای کوزی کرنر را روایت می‌کند؛ از نحوه‌ی ارتباط با مهمان‌ها و چیدمان میز، تا جزئیات صمیمیت‌سازی مانند گردو و بادام‌های روی میز که به ایجاد گفت‌وگوهای واقعی‌تر کمک می‌کند.

در پایان هم سه مدل دعوت از مهمان — گرم، ولرم و سرد — معرفی می‌شود و مسیر درست ساخت ارتباطات برای برنامه‌های گفت‌وگومحور بررسی می‌شود.

اگر به ساخت پادکست یا ویدیوکست علاقه‌مندید، این اپیزود نقطه‌ی شروع شماست.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/CornerSE00

قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

حسین نصیری را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:

https://www.instagram.com/nasiri.hossein

https://www.instagram.com/cozycornershow

❌ 

از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید:

@cozycornercommunity

سوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید.

❌

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «محراب احمدی» تولیدکننده‌ی محتوا و یوتوبر، مهمان قسمت نوزدهم مجموعه‌ی زی‌تاک از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «محراب احمدی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:

https://yt.openinapp.co/Ztalk19

قبل از هر چیز اگر به آشنا شدن با مشاغل جدید مورد علاقه‌ی متولدین دهه‌ی ۸۰ و ۹۰ شمسی اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما رو دنبال کنید:

‏https://www.cozycorner.show/platforms/

محراب احمدی را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:

https://www.instagram.com/mhrbahmdi

https://youtube.com/@mhrbahmdi

❌ 

از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید:

@cozycornercommunity

سوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید.

❌

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.