Ardavan Anoosh | اردوان انوش

تقریباً هفتاد سال پیش، روان‌شناسی به نام لئون فستینگر نظریه‌ای مطرح کرد به نام:

Social Comparison Theory

یا نظریه مقایسه اجتماعی.

حرف اصلی خیلی ساده بود:

ما برای اینکه بفهمیم چقدر خوبیم، چقدر موفقیم، چقدر توانمندیم و اصلاً کجاییم، خیلی وقت‌ها خودمون رو با دیگران مقایسه می‌کنیم.

یعنی مقایسه کردن یک نقص عجیب در شخصیت شما نیست.

بخشی از رفتار طبیعی انسانه.

آدم گران یعنی چه؟

بذار خیلی ساده بگم.

به نظر من:

آدم گران کسیه که برای خودش استاندارد دارد.

نه اینکه فکر کند از بقیه بهتر است.

بلکه می‌داند چه چیزهایی برای خودش قابل قبول نیست.

مثلاً می‌دونه:

من وارد هر رابطه‌ای نمی‌شم.

من هر کاری رو به هر قیمتی قبول نمی‌کنم.

من برای پول هر کاری نمی‌کنم.

من برای اینکه تنها نباشم، وارد رابطه‌ای که به من آسیب می‌زنه نمی‌شم.

من برای اینکه دیگران تأییدم کنند، شخصیت خودم رو عوض نمی‌کنم.

من برای اینکه یک موقعیت اجتماعی پیدا کنم، ارزش‌هام رو زیر پا نمی‌ذارم.

این یعنی:

من قیمت دارم؟ نه.

بلکه:

من ارزش دارم و برای این ارزش، مرز دارم.

اسم این پادکست شاید عجیب باشه، ولی قرار نیست اینجا درباره قرص خواب و قهوه حرف بزنیم.

قرار هست درباره تناقض‌هایی حرف بزنیم که هر روز با خودمون حمل می‌کنیم.

مثلاً می‌گیم:

«من خیلی خسته‌ام، ولی نمی‌تونم بخوابم.»

می‌گیم:

«از این کارم متنفرم، ولی نمی‌دونم شغل بعدیم چی باشه.»

می‌گیم:

«باید مهاجرت کنم.»

بعد پنج دقیقه بعد می‌گیم:

«ولی اگر برم چی؟»

می‌گیم:

«باید کسب‌وکار خودم رو راه بندازم.»

بعد می‌گیم:

«ولی اقتصاد چی؟ دلار چی؟ جنگ چی؟ آینده چی؟»

می‌گیم:

«من فقط آرامش می‌خوام.»

ولی همزمان روزی سه ساعت داریم زندگی آدم‌های دیگه رو در اینستاگرام نگاه می‌کنیم.

و شاید یکی از عجیب‌ترین وضعیت‌های زندگی امروز همین باشه:

ما همزمان هم خیلی اطلاعات داریم، هم خیلی مطمئن نیستیم.

هم خیلی انتخاب داریم، هم نمی‌دونیم کدوم رو انتخاب کنیم.

هم خیلی سریع حرکت می‌کنیم، هم گاهی ماه‌ها و سال‌ها سر جای خودمون ایستادیم.

و اسم این وضعیت برای خیلی از ما شده:

بلاتکلیفی.

اما قبل از اینکه وارد بحث بشیم، بذارید چند تا فکت براتون بگم.

احساسی که شاید خیلی از ما این روزها تجربه‌اش می‌کنیم، اما اسمش را نمی‌دانیم.

احساس می‌کنی هنوز همه‌چیز تمام نشده...

هنوز می‌توانی کار کنی.

هنوز می‌توانی یاد بگیری.

هنوز می‌توانی یک کسب‌وکار جدید بسازی.

هنوز می‌توانی عاشق شوی.

هنوز می‌توانی رابطه جدیدی بسازی.

هنوز می‌توانی مهاجرت کنی.

هنوز می‌توانی پولدار شوی.

هنوز می‌توانی زندگی‌ای را که دوست داری بسازی.

اما یک چیزی درونت می‌گوید:

«بی‌خیال... دیگه نمی‌شه.»

و این دقیقاً موضوع امروز ماست:

«از پیش باخته»

امروز می‌خوام درباره چیزی باهات حرف بزنم که شاید اسمش رو نشنیده باشی...

اما احتمالاً یه جایی از زندگی، تجربه‌اش کردی.

حتی شاید همین الان هم داری تجربه‌اش می‌کنی.

اسمش هست:

سوگ زندگی نزیسته.

و می‌خوام از همین اول، یک سؤال ازت بپرسم.

تا حالا برای چیزی دلتنگ شدی که...

اصلاً نداشتی؟

برای آدمی که هیچ‌وقت باهاش وارد رابطه نشدی؟

برای بچه‌ای که هیچ‌وقت به دنیا نیومد؟

برای شغلی که هیچ‌وقت به دستش نیاوردی؟

برای کسب‌وکاری که هیچ‌وقت نتونستی راه بندازی؟

برای شهری که هیچ‌وقت نتونستی توش زندگی کنی؟

برای نسخه‌ای از خودت که فکر می‌کردی یک روز قرار است بشوی...

ولی نشدی؟

اگر جواب این سؤال «بله» است...

این اپیزود برای توست.

چون امروز قرار نیست درباره مرگ یک آدم حرف بزنیم.

قرار نیست درباره از دست دادن چیزی که یک زمانی داشتیم حرف بزنیم.

می‌خواهیم درباره چیزهایی حرف بزنیم که...

هرگز نداشتیم، اما برایشان عزاداریم.

مغز انسان تفاوت زیادی بین «شیر گرسنه» و «پیامک بانک» قائل نیست.

اگر هر دو را تهدید بداند...

تقریباً یک واکنش شیمیایی مشابه ایجاد می‌کند.

یعنی مغز تو اگر احساس کند ممکن است پولت را از دست بدهی...

تقریباً همان هورمون‌هایی را ترشح می‌کند که اگر یک حیوان وحشی دنبالت کرده باشد.

اگر الان این اپیزود را گوش می‌کنی...

شاید مثل خیلی از آدم‌های این روزها...

شب‌ها دیرتر خوابت می‌برد...

مدام اخبار را چک می‌کنی...

نمی‌دانی شش ماه بعد چه اتفاقی می‌افتد...

و شاید از خودت بپرسی...

«آیا اصلاً الان وقت ساختن برند هست؟»

امروز قرار نیست درباره سیاست حرف بزنیم.

قرار است درباره انسان حرف بزنیم.

درباره مغز...

درباره اقتصاد...

و درباره اینکه وقتی دنیا غیرقابل پیش‌بینی می‌شود...

آدم‌های موفق چه کار متفاوتی انجام می‌دهند.

مغز انسان برای زندگی در شبکه‌های کوچک طراحی شده.

روانشناسی تکاملی می‌گوید:

مغز ما حدود ۱۵۰ رابطه فعال را می‌تواند مدیریت کند.

این عدد به عدد دانبار معروف است.

یعنی...

اگر هزاران فالوور هم داشته باشی،

در نهایت فقط تعداد محدودی از آدم‌ها هستند که واقعاً برایت فرصت می‌سازند.

پس...

تعداد ارتباط مهم نیست.

کیفیت ارتباط مهم است.

تاریخ ایونت:

اول و دوم مرداد ماه

اگه صاحب برندی و می خوای در این ایونت باشی، تا پر نشده بهمون خبر بده

فکت ۱ — بیشتر آدم‌های موفق، اراده‌ی قوی‌تر ندارند؛ سیستم بهتری دارند.

وقتی زندگی آدم‌های موفق را بررسی می‌کنیم، متوجه می‌شویم تفاوت اصلی آن‌ها با دیگران در میزان انگیزه نیست.

اتفاقاً بسیاری از آن‌ها روزهایی دارند که:

اما کاری که آن‌ها را جلو می‌اندازد این است که حتی در روزهای بد هم می‌دانند باید چه کاری انجام دهند.

به زبان مدیریت:

سیستم، قوی‌تر از انگیزه است.

مردم وقتی پول کم می‌آورند، خرید را متوقف نمی‌کنند؛ فقط دلیل خریدشان عوض می‌شود

بیشتر مدیرها فکر می‌کنند:

«مردم پول ندارن، پس نمی‌خرن.»

اما واقعیت اینه که در دوره‌های سخت اقتصادی، مردم همچنان خرید می‌کنند.

فقط خریدهایشان تغییر می‌کند.

مثلاً:

اقتصاددان‌ها به این پدیده می‌گویند:

اثر رژ لب (Lipstick Effect)

یعنی آدم‌ها وقتی نمی‌توانند خانه، ماشین یا سفر بخرند، دنبال لذت‌های کوچک‌تر می‌روند.

چرا «ابهام» از «مشکل» بدتره؟

مغز ما یه سیستم بقا داره که بخش مهمش آمیگدالا (Amygdala) هست.

وظیفه‌اش چیه؟

تشخیص خطر.

حالا نکته اینجاست:

در نتیجه:

آمیگدالا مدام روشن می‌مونه

بدن وارد حالت استرس مزمن میشه

هورمون کورتیزول بالا میره

این یعنی چی؟

یعنی تو در حالت «آماده‌باش دائمی» هستی…

بدون اینکه بدونی باید برای چی آماده باشی.

خستگی ذهنی شدید + اضطراب + ناتوانی در تصمیم‌گیری

در روان‌شناسی انگیزش، یک قانون مهم داریم:

اگر پاداش قبل از تلاش داده شود، تلاش متوقف می‌شود.

Premature Reward یعنی:

تو قبل از پرداخت هزینه‌ی واقعی، پاداش گرفتی.

مثال خیلی ساده:

ولی:

این یعنی:

پاداش → بدون هزینه

مغز عاشق این وضعیته.

پس چه کار می‌کنه؟

و «بعداً» معمولاً هیچ‌وقت نمیاد.

قبل از اینکه وارد بحث بشیم، بذار خیلی شفاف یه چیز رو بگم:

اگر این روزها

رو تجربه می‌کنی،

این ضعف شخصیت نیست، این واکنش طبیعی مغز سالم در شرایط اجتماعی ناپایداره.

تو خراب نشدی.

تو فقط در شرایط سختی زندگی می‌کنی.

بیشتر آدم‌ها نه به خاطر «کم‌استعدادی»، بلکه به خاطر کم‌جرأتی در بیان خود به جایگاه دلخواهشون نمی‌رسن

واقعیت رفتاری

در دنیای واقعی، خیلی کم پیش میاد کسی واقعاً «بی‌استعداد» باشه.

اکثر آدم‌ها:

ولی بیان نمی‌کنن.

استعداد وقتی دیده نمی‌شه،

از نظر بازار، کارفرما، شریک عاطفی یا جامعه وجود خارجی نداره.

مغز چه کار می‌کنه؟

بیان خود = قرار گرفتن در معرض ارزیابی

و مغز انسان ارزیابی رو با «خطر» یکی می‌دونه.

پس مغز می‌گه:

آذین محمدی مربی حرفه‌ای یوگا و فانکشنال که زندگیش پس از بارداری دچار یک تغییر بزرگ شد.

در این پادکست از دوران بعد از بارداری و چالش هاش برامون میگه.

اگه امروز مدیر برند فشنی، یا تازه برندت رو راه انداختی،

بیشتر از اینکه به طراحی، ترند، یا حتی مارکتینگ نیاز داشته باشی،

به سواد مالی نیاز داری.

نه سواد مالی دانشگاهی.

نه اکسل‌های ترسناک.

نه حسابداری خشک.

سواد مالیِ زنده موندن.

سواد مالیِ نباختن.

سواد مالیِ اینکه آخر ماه با وجود فروش خوب، حالِ دلت خراب نباشه.

این اپیزود قراره دقیقاً همون چیزیه که هیچ‌کس به مدیرهای فشن یاد نمی‌ده.

تفاوت طراح و آرتیست در چیست؟

تفاوت اصلی طراح و آرتیست در هدف است: آرتیست (هنرمند) به دنبال بیان شخصی و برانگیختن احساسات از طریق خلق اثری منحصربه‌فرد است، در حالی که طراح (Designer) به دنبال حل یک مشکل یا انتقال یک پیام مشخص به مخاطب (مانند خرید محصول یا درک اطلاعات) است و اثر او باید عملکردی باشد و در خدمت یک هدف تجاری یا کاربردی قرار گیرد، هرچند هر دو از مهارت‌های بصری استفاده می‌کنند و ممکن است در یک تیم همکاری کنند

این اپیزود خیلی مهمه…

چون قراره درباره چیزهایی حرف بزنیم که اگر امروز در ۲۰–۳۰ سالگی یاد بگیری، ده سال بعد به معنی واقعی کلمه زندگیت را نجات می‌دهد.

اگر تو وارد حوزه فشن شدی، اگر برند مانتو، طلا، کیف، کفش یا هر چیزی ساختی؛

اگر مدرسه‌ طلا داری، اگر فروشگاه داری،

اگر تازه می‌خوای شروع کنی…

باید اقتصاد بلد باشی.

اما نه آن اقتصاد خشک دانشگاهی.

اقتصادی که واقعاً در مغازه، کارگاه، پیج، و طراحی به درد می‌خورد.

این اپیزود را طوری نوشتم که اگر امروز گوشش بدی، آخرش بگی:

«خب… بالاخره فهمیدم اقتصاد چیه!»

سامان تازه مهاجرت کرده.

در ایران زندگی خودش را به سختی ساخته بود آماده بود تا رشد بیشتری را تجربه کنه.

خونه، ماشین، ...

اما تصمیم گرفت مهاجرت کنه.

سامان داره خیلیییی دوستانه برامون از مسیر واقعی مهاجرتش میگه.

فکت ۱ — چرا رقابت کالا‌محور خسته‌کننده است؟

«بیش از 70% تصمیمات خرید احساسی‌اند، نه منطقی»

🔬 چه اتفاقی در مغز می‌افتد؟

وقتی یک مشتری با یک محصول برخورد می‌کند، مغز از دو مسیر به آن نگاه می‌کند:

۱) مسیر سریع – limbic system (سیستم لیمبیک / احساسی)

وقتی تو یک گوشواره، مانتو یا انگشتر را می‌بینی، مغز اول می‌پرسد:

«این من هستم؟ این حس خوبی به من می‌دهد؟ این با هویت من می‌خورد؟»

۲) مسیر کند – neocortex (نئوکورتکس / منطقی)

نتیجه:

وقتی محصولت هیچ احساس یا معنایی ندارد، مغز مشتری مجبور می‌شود در مسیر «تحلیل منطقی» تصمیم بگیرد → که:

اما اگر تو احساس بسازی، مغز مسیر سریع را فعال می‌کند و مشتری سریع می‌گوید:

«این همونه!»

دفتر مهاجرتی به بهترین شکل ممکن خدمات ویزاهای توریستی را ارائه می‌دهد. ما ویزاهای توریستی اروپایی به صورت تضمینی از کشورهای فرانسه و ایتالیا دریافت می‌کنیم و تمام افراد واجد شرایط می‌توانند ویزاهای توریستی امریکا را درخواست نمایند. اگرچه ویزاهای توریستی کانادا گاها شرایط سخت‌تری دارند،

طبق تحقیقات Gallup در سال ۲۰۲3، فقط ۱۵٪ از کارمندان در جهان واقعاً درگیر کارشون هستن.بقیه یا فقط «حاضرند»، یا حتی از کارشون دل‌زده‌ان. یعنی از هر ۱۰ نفر، ۸ نفر با تمام وجود کار نمی‌کنن.در روان‌شناسی سازمانی، می‌گن: “هیچ‌کس با شور و اشتیاقِ صاحب ایده برای هدف اون نمی‌جنگه.”چون ذهن انسان فقط وقتی فعالانه درگیر می‌شه که حس کنه مالک چیزی‌ه.در مدل انگیزشی هرزبرگ (Herzberg)، عوامل رضایت از کار و نارضایتی از کار یکی نیستند.یعنی حتی اگر حقوق خوب بدی، تا زمانی که حس معنا، رشد و دیده شدن در کار نباشه، آدم‌ها فقط “می‌مونن”، ولی “نمی‌درخشن”.و فکت آخر:طبق داده‌های Harvard Business Review، مدیرانی که خودشون را فدا می‌کنن و ساکت می‌مونن تا تیمشون راحت باشه، در ۸۰٪ مواقع دچار فرسودگی شغلی (Burnout) می‌شن.چون مغز انسان نیاز به «بازخورد عادلانه» داره — اگر فقط بده و نگیره، انرژی‌ش ته می‌کشه.

مصاحبه با محمد حسین آهنی

پدر طراحی ج.اهرات با زیبراش در ایران

فعال بازارهای مالی

دکتری هوش مصنوعی

https://www.instagram.com/ahanifx?igsh=aWN0NXphd3M1Y3Vw&utm_source=qr

گاهی زخم یعنی یه جمله از کسی که برات عزیز بوده.

گاهی یعنی یه دوست که رفت و دیگه جواب پیامتو نداد.

گاهی یعنی جامعه‌ای که توش رشد کردی و مدام حس کردی باید کسی دیگه باشی تا پذیرفته شی.

و گاهی یعنی خودت…

وقتی از خودت ناامید شدی و خودت رو قضاوت کردی.

زخم یعنی لحظه‌ای که قلبت فهمید دنیا اون‌قدری که فکر می‌کردی امن نیست.

ولی یه چیز رو باید بگم:

زخم نشونه‌ی ضعف نیست.

نشونه‌ی اینه که «احساس کردی».

و هر کسی که می‌تونه عمیق احساس کنه، ظرفیت رشد و عشق واقعی داره.

مصاحبه با دکتر فاطیما فیضی. ودکتر محدثه صانعی

روش درست انتخاب پزشک.و عواقب بی دقتی!

بالاخص در حوزه زیبایی

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که منظور از کلمه دیزاین یا طراحی چیست؟ چرا ما این‌قدر این کلمه را به کار می‌بریم؟ چند دهه قبل محصول را «می‌ساختند.» دوره‌های آموزشی را «اجرا» می‌کردند. مسیر شغلی «انتخاب» می‌شد. شهرها «بنا» می‌شدند. چارت سازمانی «چیده» می‌شد یا حفره‌هایش (موقعیت‌های سازمانی) «پُر» می‌شد. وب‌سایت را هم «راه‌اندازی» می‌کردند.

اما در چند دههٔ اخیر مدام اصطلاح «طراحی» را می‌بینیم و می‌شنویم و به کار می‌بریم.

مصاحبه با تارا تقی پور

نقاش و اینفلئونسر هنری

میانگین گفت‌وگوی درونی یک انسان در روز بین ۶۰ تا ۷۰ هزار جمله است.»

تحلیل روان‌شناختی:

این یعنی ذهن ما هیچ‌وقت ساکت نیست. ما دائم در حال گفت‌وگو با خودمون هستیم — حتی وقتی فکر می‌کنیم در سکوتیم. بخش زیادی از اضطراب‌ها، ترس‌ها و حس‌های منفی‌مون نه از اتفاقات بیرون، بلکه از همین گفت‌وگوهای درونی شکل می‌گیرن. در واقع ذهن، با صدای خودت تو رو شکل می‌ده.

اگر اون صدا دائم سرزنش‌گر باشه، ذهنت محیطی ناامن می‌سازه.

اما اگر اون صدا حمایت‌گر و آرام باشه، ذهن تبدیل به پناهگاه امن تو می‌شه.

از دید مارکتینگ و برند شخصی:

در دنیای برندینگ، «لحن برند» تعیین می‌کنه مخاطب چطور تو رو درک کنه. درونی هم همین‌طوره: گفت‌وگوی درونی تو لحن برند درونی توئه.

اگر درونت پر از واژه‌های منفی باشه، حتی ناخودآگاه در حرف زدن، رفتار یا محتواهایی که تولید می‌کنی، حس ضعف و بی‌اعتمادی منتقل می‌کنی.

برند قوی، اول از ذهن قوی شروع می‌شه.

مصاحبه با سانی شکوری

مدیر فروش و بازاریابی هلدینگ طرفه نگار - حسابداری هلو

تینزاپ

باور فراوانی مفهومی است که بر اساس آن، فرد جهان را سرشار از فرصت ها، منابع و امکانات می بیند. این نگرش برخلاف ذهنیت کمبود است که فرد را در ترس، اضطراب و رقابت نگه می دارد. کسانی که باور فراوانی را در خود نهادینه کرده اند، به جای تمرکز بر نداشته ها، روی داشته هایشان و امکانات بی پایان جهان تمرکز می کنند. اما چگونه می توان این باور را در زندگی تقویت کرد؟ اولین قدم، آگاهی از الگوهای ذهنی قدیمی است. بسیاری از افراد در خانواده هایی رشد کرده اند که به آن ها آموزش داده شده منابع محدود هستند و برای رسیدن به موفقیت باید سخت تلاش کرد و با دیگران رقابت داشت. این طرز فکر می تواند مانعی برای پذیرش باور فراوانی باشد. پس، شناخت این افکار و تغییر آن ها، نقطه آغاز مهمی است. تمرکز بر شکرگزاری نیز یکی از راه های مؤثر برای تقویت باور فراوانی است. وقتی فرد به داشته های خود توجه کند و برای کوچک ترین نعمت ها سپاسگزار باشد، ذهنش از حالت کمبود خارج شده و به سوی فراوانی سوق داده می شود.

مصاحبه با نیما ذوقی

فعال و متخصص صنعت فشن

فارغ التحصیل فشن مارکتینگ از کالج رافلز کوالالومپور

مدیربازاریابی مرکز خرید سانا

مدیر برند گردیه از مجموعه سرژه

امروز به عنوان دبیر انجمن نشان های تجاری پوشاک ایران فعال و به توسعه برندهای پوشاک در حوزه مد و فشن کمک می کند.

قبل از اینکه بریم سراغ تحلیل‌ها، اجازه بده چندتا فکت علمی بهت بدم که پایه‌ی این بحثه:

این یعنی: ما «مدرن» نیستیم، ما فقط «مدرن زندگی می‌کنیم». و اگر این تضاد رو درک نکنیم، همیشه درگیر رفتارهایی می‌مونیم که مسیر موفقیت‌مون رو کند یا حتی منحرف می‌کنن.

شیدا قاسمی

دختر مستقلی که داستان برندها را برامون می گه و اونها را تجزیه و تحلیل می کنه.

از مسیر شکست هاش برمون میگه و ما رو با خودش میبره به مسیر پر فراز و نشیب زندگیش.

بیا از یه تصویر واقعی شروع کنیم…

تو سال‌ها درس خوندی، شب تا صبح برای امتحان‌ها بیدار موندی، یه عمر به خودت گفتی «زحمت می‌کشم تا موفق شم»؛ ولی حالا که سی‌سالته هنوز داری قسط خونه می‌دی، هنوز ماشینت اونیه که ده سال پیش آرزوش رو داشتی، هنوز داری حساب می‌کنی تا آخر ماه کم نیاری.

و بعد… یه روز توی اینستاگرام، می‌بینی یه نفر که حتی جمله‌هاش رو هم درست نمی‌تونه بنویسه، با ویدیو گرفتن از قهوه‌خوردنش توی پاریس پولی درمیاره که تو توی یه سال هم نمی‌سازی.

و اون لحظه، یه چیز توی وجودت می‌لرزه. یه چیزی بین خشم، ناامیدی و یه حس سنگین به اسم «حسادت».

همین‌جاست که «هوک روسی» می‌خوری.

نه از رقیبت، نه از دنیا، نه از بقیه… از خودت. از انتظاراتی که داشتی و برآورده نشدنش

مصاحبه با راحیل شادکام

سفیر بهزیستی و شیرخوارگاه آمنه

نویسنده کتاب

بذار یک تصویر بسازیم.

فرض کن دختری ۲۴ ساله‌ای هستی که تازه کار پیدا کردی، برنامه داشتی برای سفر، برای عشق، برای پیشرفت. یهو یک روز مادرت مریض می‌شه. یا پدرت سکته می‌کنه. یا خانواده‌ات طلاق می‌گیرن. همه چیز در چند هفته می‌ریزه به هم.

تو می‌مونی و یک عالمه مسئولیت.

باید بری کار کنی. باید پول دربیاری. باید مراقب باشی. باید قوی باشی.

اما در درونت، یک صدای کوچیک مدام می‌گه: «این حق من نبود.»

از نگاه روانشناسی، اینجا ما وارد فاز سوگ پیچیده می‌شیم. سوگی نه فقط برای از دست دادن یک عزیز، بلکه برای از دست دادن زندگی‌ای که فکر می‌کردیم حقمونه.

از نگاه مدیریت و مارکتینگ در فشن، این شرایط مثل یک برندیه که ناگهان بازارشو از دست می‌ده. همه‌چی رو از صفر باید بازتعریف کنه. منابعش کمتر شده، ولی توقعات ازش بالاست. برندهایی که دوام میارن، اونایی هستن که بپذیرن شرایط عوض شده، و خودشونو دوباره بسازن.

رضا مهدوی

آژانس برندسازی و خلاقیت رضا مهدوی توسط رضا مهدوی در سال 1400 تاسیس شد. رضا مهدوی، با بیست سابقه در حوزه تبلیغات ، بازاریابی و برندسازی با برندهای بزرگ ایرانی و بین‌المللی به عنوان مدیر برند، مدیر بازاریابی و یا مشاور برند همکاری داشته است. تدوین استراتژی برند همراه اول، مدیریت برند آپارات؛ طراحی و اجرای اولین مسابقه استعدادیابی آپارات با نام اعجوبه‌ها، مدیریت برند رایتل و طراحی و اجرای ده‌ها کمپین موفق تبلیغاتی در رایتل، مدیریت بازاریابی هیوندای موتور و لانچ خودروهای آزرا، توسان، سانتافه، کوپه و… ، تدوین سند استراتژی برند فیلیمو و طراحی کمپین های موفق تبلیغاتی همچون کمپین معرفی سریال زخم کاری۲، طراحی کمپین موفق ازکی با عنوان «سبیل گذاشتم گرو»، کمپین موفق مهمات مهمونی از برند TNT ، برندسازی مجدد(ریبرندینگ) آیبولک یکی از بزرگترین فروشگاه‌های آنلاین پوشاک ایران، برندسازی مجدد(ریبرندینگ) عسل بانو، یکی از بزرگترین و معتبرترین فروشگاه‌های آنلاین لوازم آرایشی بهداشتی ایران، برندسازی مجدد(ریبرندینگ) جوپا تولید کننده جوراب، و ده ها پروژه موفق دیگر بخشی از سوابق اجرایی رضا مهدوی و تیمش است.

خیلی وقتا ما فکر می‌کنیم ادامه دادن یعنی جنگیدن، یعنی تغییر دادن شرایط، یعنی تلاش برای قانع کردن بقیه. اما واقعیت اینه که گاهی ادامه دادن فقط و فقط با پذیرش ممکن میشه.

پذیرش یعنی چی؟ یعنی دیدن واقعیت، همون‌طور که هست. بدون قضاوت. بدون جنگیدن با چیزی که خارج از کنترل ماست.

چرا پذیرش مهمه؟

از نگاه روانشناسی، وقتی ما نمی‌پذیریم، وارد یک چرخه خودخوری می‌شیم. مدام با خودمون حرف می‌زنیم، می‌گیم چرا اون آدم اینجوریه؟ چرا منو درک نمی‌کنه؟ چرا مامان و بابام به خواسته‌های من توجه نمی‌کنن؟ چرا شریک زندگیم رفتار مناسبی نداره؟ و این "چرا"ها تبدیل می‌شن به انرژی منفی که روان ما رو خسته می‌کنه.

از نگاه مدیریت و فشن مارکتینگ هم همینطوره. یک برند وقتی شرایط بازار رو نمی‌پذیره، شکست می‌خوره. مثلاً فرض کنید مدتی مشتری‌ها دنبال مینیمالیسم می‌رن، اما برند لج می‌کنه و می‌گه "نه! من فقط طرح‌های پرزرق‌وبرق می‌زنم." نتیجه؟ مشتری‌ها رو از دست می‌ده. پذیرش یعنی دیدن بازار همون‌طور که هست، نه همون‌طور که دوست داریم باشه.

مصاحبه با اردلان عظیمیان و عرفان مومنتو

دو دوست که با هم شراکت می کنن.

کار کردن به سبک کف خیابون!!

راه اندازی رستوران های مطرح تهران.

مصاحبه با دکتر محمدحسین رسولی

دندانپزشک

مشاور کسب و کارهای حوزه پزشکی

مدیرعامل استارتاپ

نویسنده کتاب