زندگی تازه

تمرکز بر شخصیت واقعی عیسی مسیح، کلید شادی ما حتی در شرايط نامطلوب است. اگر از گناهان دانستۀ خود توبه نکنيم و بر خداوند متمرکز نباشيم به شادی روحانی ما لطمه وارد می‌شود.‏

شادی الهی و واقعی، دراثر رابطۀ شخصی ما با عیسی مسیح خداوند به‌دست می‌آید. مسیح شادی الهی و واقعی خود را به ما ایمانداران وعده داده و اين شادی یکی از ميوه‌های روح‌القدس در زندگی ما است.‏

ما ایمانداران به مسیح، از‌طریق روح‌القدس به قدرت او دسترسی داریم. روح‌القدس عملکردهای مختلف و متفاوتی را در ما و توسط ما ایمانداران مسيحی به‌انجام می‌رساند و ما را پیوسته هدایت می‌کند.‏

آنچه با بی‌ريايی و به‌طور بلاعوض برای ديگران انجام دهيم پاداش الهی را به‌همراه خواهد داشت. نبايد برای خوشنودی ديگران و امتياز گرفتن از آنها کاری انجام دهيم زيرا سرافرازی واقعی ازجانب خداست.‏

در فصل چهاردهم انجیل لوقا، عیسی مسیح در قالب مَثَل، اصل مهمی را در زندگی بیان می‌کند. هرکه خود را بزرگ سازد، خوار خواهد شد و هرکه خود را خوار سازد، سرافراز خواهد گرديد.‏

یکی از فریسیان يهودی در روز شنبه عیسی را به مهمانی دعوت کرد تا او را به دام بیندازد، زیرا مرد مریضی نیز آنجا بود. اما مسیح در روز شنبه مریض را شفا داد و رحمت الهی خود را آشکار ساخت.‏

شیطان و ارواح پلید، پیوسته در تلاش هستند تا ما را وسوسه کرده و به انجام گناه سوق دهند. اما خدا از ما محافظت می‌کند و به ما سلاح‌های روحانی را بخشیده تا بتوانیم در مقابل نيرنگ‌های شیطان ايستادگی کنیم.‏

وقتی خود را با مسیح مقایسه می‌کنیم متوجه کاستی‌های خود می‌شویم و این حالت ما را از غرور روحانی باز‌می‌دارد. اما بايد بدانيم که کفايت ما از خدا‌ست و او می‌خواهد که بکوشيم و به بلوغ روحانی برسيم.‏

یکی دیگر از نشانه‌های رشد و بلوغ روحانی، مسئوليت‌پذيری و خدمت مؤثر در کليسا است. هر‌قدر بیشتر در مسيح رشد کنيم، اشتیاق بیشتری برای خدمت به ديگران و انجام کارهای نیکو داریم.‏

یکی از نشانه‌های رشد و بلوغ روحانی اين‌است‌که خصائل مسیح‌گونه به‌خوبی در زندگی ما ديده شوند. ما ایمانداران مسيحی در‌مسیر رشد روحانی از‌طریق روح‌القدس، باید بکوشيم و با خدا همکاری کنیم.‏

ایمانداران مسيحی، باید تعاليم ابتدايی دربارۀ مسيح را پشت‌سر نهاده و دائماً درحال رشد باشند. بايستی پیوسته تسلیم روح‌القدس باشیم و مطابق کتاب مقدس زندگی کنيم تا به‌سوی کمال پيش برويم.‏

برای رشد روحانی باید انگیزه‌ای قوی داشته‌ باشیم. خدا امکانات و ابزارهایی مثل کتاب مقدس، دعا و کليسا را در‌اختیار ما گذاشته تا با استفاده از آنها و ياری و هدايت روح‌القدس بتوانیم در مسيح رشد کنیم.‏

انگیزه‌های رشد روحانی، غیرمادی و روحانی هستند و مربوط به آخرت ما و همچنين زندگی کنونی ما می‌باشند. هرقدر بيشتر در مسيح رشد کنيم، بهتر می‌توانیم خدا را خدمت نموده و در ملکوت او مفيد باشيم.‏

خدا از‌طریق روح‌القدس که در ما ساکن است و همچنین به‌وسيلۀ کلیسا و سختی‌های زندگی، شرایط رشد و بلوغ روحانی را برای ما فراهم می‌سازد. سهم ما نيز همکاری با خدا و استفاده از این امکانات می‌باشد.‏

وقتی به عیسی مسیح ایمان می‌آوريم مثل نوزادی هستیم که در خانوادۀ خدا چشم به جهان باز می‌کند و مثل هر کودک دیگری باید مراحل رشد را طی کنیم و به بلوغ برسیم و زندگی ما مسيح‌گونه باشد.‏

هدفی که کلام خدا برای ما مسيحيان تعیین کرده‌،‌ این‌است‌که باید در مسيح که الگوی ما است رشد کنيم و به بلندای کامل قامت او برسيم، یعنی شخصیتی کاملاً رشد ‌یافته و انسانیت کاملی مانند مسیح داشته‌ باشیم.‏

وقتی انسان به مسیح و واقعيت مرگ و قيام او ایمان می‌آورد، نجات و حیات جاويد می‌یابد و لازم است که در مسیر رشد و بلوغ روحانی بیشتر شبيه مسيح شود. این هدف خدا برای زندگی کنونی و آيندۀ ما است.‏

وقتی ما ایمانداران مسيحی درک کنیم که فرزندان خدا و صاحب حیات جاودانی و شریک سلطنت مسیح هستيم، می‌توانیم با کمک روح‌القدس پيوسته شادی حقیقی و استوار الهی را در خود داشته باشيم.‏

همان‌طور که پولس رسول برای ایمانداران شهر کولسی دعا می‌کرد، ما نیز می‌توانیم برای دیگران دعا کنیم تا کلام خدا را عمیق‌تر درک کنند و زندگی و خدمت آنها خداپسندانه باشد.‏

ما ایمانداران مسيحی باید مسئولیت هر گناه دانستۀ خود را بپذیریم و در‌‌حضور خدا به آن اعتراف کنیم. به‌خاطر کار عظیم عیسی مسيح بر صلیب، گناهان ما بخشیده شده و از اسارت گناه آزاد شده‌ایم.‏

با مطالعۀ زندگی جدعون یاد می‌گیریم که چطور خدا اشخاص ضعیف و معمولی را تشویق و تقویت کرده و آنها را مهيا می‌کند تا ازطریق آنان نقشه‌های خود را عملی سازد و قدرت عظيمش را آشکار نمايد.‏

ما از زندگی یعبیص یاد می‌گیریم که اهداف و آرزوهای بزرگ داشته باشیم و دعا عامل مهمی در زندگی ما باشد. ما بايد مانند یعبیص در ایمان‌مان رشد کنیم و با فروتنی و قناعت واقعی از خداوند بطلبيم.‏

واقعۀ قيام مسيح از مردگان، نقطۀ اوج زندگی عيسی مسيح در انجيل مقدس می‌باشد. قيام مسيح از مردگان، در واقع شالوده و بنيان ايمان مسيحی است. برای دريافت نجات آسمانی و رهايی از عذاب ابدی در جهنم، انسان بايستی به مرگ مسيح بر صليب و قيام جسمانی و روحانی او از مردگان قلباً ايمان بياورد و در برابر مسيحِ زنده به زانو درآيد.‏

چرا ما ايماندارانِ به مسيح، می‌توانيم اميدوار باشيم و در اين دنيای غرق در نااميدی و سردرگمی، به ديگران اميد دهيم؟ در انجيل مقدس، لوقا ۲۴: آيات ۱۳ تا ۳۵ ‌می‌بينيم که چگونه مسيحِ از مردگان قيام نموده و زنده، با دو نفر ملاقات کرد و آنها را اميدوار و دلگرم نمود.‏

قيام مسيح، هم ذات الهی او را ثابت می‌نمايد و هم اعتبار پيشگويي‌های عهد عتيق را به ثبوت می‌رساند. به خاطر واقعيت قيام مسيح از مردگان، ايماندارانِ به مسيح می‌توانند مطمئن باشند که در موقع بازگشت او، با بدنی جاودانی از مردگان برخواهند خاست و برای هميشه با خدا خواهند زيست.‏

پيغام اصلی انجيل، زنده شدن مسيح پس از مرگ او بر صليب می‌باشد. با قيام و برخاستن عيسی مسيح از مردگان، خدای پدر حقانيت مسيح و درستی پيام او را به اثبات رسانيد. اگر به واقعيت قيام مسيح ايمان نداشته باشيم، نمی‌توانيم آنچه را که در مسيح يافت می‌شود دريافت نمايیم زيرا قيام مسيح از مردگان، پايه و اساس ايمان واقعی و نجات‌بخش مسيحی است.‏

این برنامه به مناسبت «جمعه نیک»، بر اولین سخن عیسی مسیح بر صلیب تمرکز دارد: «ای پدر این‌ها را بیامرز زیرا که نمی‌دانند چه می‌کنند.» مسیح با بخشش دشمنان، الگوی غلبه بر بدی با نیکویی و شفاعت برای گناهکاران را به کمال رساند.‏

آمرزش گناهان، بر پایۀ فیض خدا و به‌طور رایگان، از راه ايمان به مسيح، به انسان هدیه داده می‌شود. خدا مشتاق است که گناهان انسان را بيامرزد و اين آمرزش به‌وسيلۀ ايمان به مسيح کامل و قطعی می‌باشد.‏

مسیح، به‌خاطر گناهان ما، در روز جمعۀ نیک، بر صلیب جان بداد تا بار گناهان ما را بر خود بگيرد و جريمۀ گناهان ما را با مرگ خود بپردازد. در ايمان و اتحاد با مسیح، ما رستگار و تکمیل می‌شويم.‏

فقط در مسیح، نجات آسمانی و آمرزش گناهان و پیروزی ما کامل شده است. وقتی نجات مسیح را دریافت می‌کنیم، ختنۀ روحانی می‌شویم. ما در مسیح، خلقت تازه‌ای هستیم و قوت هرچيز را داريم.‏

الوهیت‌ به‌طور کامل در مسيحِ خداوند مجسم شد. او بالاتر از همۀ قدرت‌ها و ریاست‌ها می‌باشد. فقط در اتحاد با مسيحِ از مردگان قيام‌نموده، ما کامل می‌شويم و تکميل شدن ما پايدار و هميشگی است.‏

عيسی مسيح، در يکشنبۀ نخل، با فروتنی و سوار بر کرّۀ الاغی وارد اورشليم شد. هرچند که او شاه شاهان و خداوند خداوندان بود، اما باز فروتنانه ثابت نمود که پيوسته مطيع خواست و ارادۀ پدر آسمانی می‌باشد.‏

ما از زندگی سامسون یاد می‌گیریم که عیش و عشرت باعث بی‌نظمی در زندگی ما می‌شود. عصبانیت، کینه‌توزی، انتقام‌جویی و عدم تعهد نسبت‌به خدا باعث تضعیف ما می‌شود و زندگی ما را تباه می‌سازد.‏

ما از زندگی ابراهیم یاد می‌گیریم که ایمان‌ خود را بسنجیم. ایماندار واقعی از خدا پیروی می‌کند و بدون اینکه بداند خدا او را کجا می‌برد و چه‌وقت و چگونه به مقصد می‌رساند به نقشۀ خدا اعتماد می‌نمايد.‏

با بررسی زندگی قهرمانان ایمان، ياد می‌گيريم که چگونه زندگی کنیم. از زندگی نوح می‌آموزيم که برای کار خدا آماده و مطيع او باشیم، با ديگران متفاوت و پشتکار داشته باشيم و پيوسته به خدا اعتماد نماييم.‏

با توجه به زندگی قهرمانان ایمان، می‌فهميم که خدا نقشه‌های خود را توسط افرادی عادی عملی می‌سازد. موسی، هویت و مسئولیت و ارزش‌هايش را شناخت و از هدفی که خدا برای او داشت چشم برنداشت.‏

ترس از آینده نيز یکی دیگر از ترس‌های انسان است. برای داشتن آینده‌ای درخشان باید به خدا و وعده‌های او اعتماد نماييم و با هدايت خدا برنامه‌ریزی کنیم و کارهای درست را بدون تأخیر انجام دهیم.‏

خدا از ما برای گسترش ملکوت و جلال نامش استفاده می‌کند و ما نباید ترس از بی‌کفایتی داشته باشیم. ما لایق نیستیم اما خدا برای ما نقشه دارد و با فیض خود ما را برای انجام هر کاری تجهیز و آماده می‌کند.‏

عيد باستانی نوروز که در فرهنگ ما ايرانيان اهميت خاصی دارد، می‌تواند فرصت خوبی برای ما مسيحيان ايرانی ايجاد کند که مژدۀ نجات مسيحی و حقايق کلام خدا در مورد تولد تازه و بهار روحانی و دگرگون شدن انسان در اثر ايمان به مسيح را با ديگران در ميان بگذاريم.‏

در يوحنا فصل ۳، آيۀ ۳ عيسی فرمود که، تا شخص از نو تولد نيابد نمی‌تواند پادشاهی خدا را ببيند. با پايان يافتن زمستان، فصل بهار فرا می‌رسد و طبيعت دگرگون و نو می‌شود. انسان نيز به حيات نو و دگرگونی نياز دارد که در اتحاد با مسيح امکان‌پذير است. برای ديدن پادشاهی خدا، انسان نياز دارد که تولد نو بيابد و بهار روحانی را تجربه کند.‏