Life of Stories
Join various authors in engaging readings of stories both popular and unique. This podcast offers a multilingual auditory tour through the world of imagination and wonder. Stories are grounded in Science, History, Fiction, Non-Fiction and more.
# 2130 : ‘स्वतःला नव्याने शोधताना‘ (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
एका झऱ्याला वाहताना एक दिवस एक मोठं वाळवंट आडवं आलं. ते पार करण्याचा विचार करूनच झरा घाबरला.
तेवढ्यात वाळूचा एक कण त्याला म्हणाला, “तुला हे वाळवंट पार करायचं असेल, तर तुला स्वतःलाच बदलायला लागेल!”
झरा दचकला—“स्वतःला बदलायचं? पण मग मी झरा कसा राहणार?”
पुढे त्याने जे केलं, त्यामुळे तो झरा तर राहिला नाही… पण त्याचं अस्तित्व संपलंही नाही!
असं नेमकं काय घडलं?
=========
# 2129 : ‘माझी खरी किंमत मला तरी ठाऊक आहे का?‘ ओशो. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
तुर्कस्तानचा राजा कादिर हसन आणि घोडा विकणारा हबीब यांची ही गोष्ट एका साध्या व्यवहारातून एक विलक्षण सत्य उलगडते.
राजाला घोड्याची किंमत पाचशे ते हजार मोहरा वाटत असताना हबीब मात्र पाच हजार मोहोरांवर ठाम असतो.
आपल्या घोड्याची किंमत सिद्ध करण्यासाठी हबीब जे करतो, ते ऐकून तुम्हालाही क्षणभर आश्चर्य वाटेल.
शेवटी राजालाच आपल्या अंदाजापेक्षा दुप्पट किंमत मोजावी लागते.
ही गोष्ट कदाचित शेवटी तुम्ही स्वतःलाच एक प्रश्न विचारते —“आपली किंमत इतरांनी ठरवावी, की आपल्याला स्वतःची किंमत माहीत असावी?”
# 2128 : ‘सूर्यफूल सूर्याचा पाठलाग का करते‘? (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
सकाळी सूर्य पूर्वेला उगवतो, तेव्हा सूर्यफूलही पूर्वेकडे तोंड करून उभं असतं. दिवसभर सूर्य आकाशातून पूर्वेकडून पश्चिमेकडे सरकत जातो… आणि त्याच्याबरोबर हे फूलही हळूहळू आपली दिशा बदलतं. संध्याकाळी ते पश्चिमेकडे वळलेलं दिसतं. पण गंमत अशी की, दुसऱ्या दिवशी सकाळी सूर्य उगवण्याआधीच ते पुन्हा पूर्वेकडे तोंड करून तयार असतं!
हे फूल असं का करतं? सूर्याचा पाठलाग करण्यासाठी त्याला दिशा कोण सांगतं? आणि सगळ्यात आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे—रात्रीच्या अंधारात सूर्य नसतानाही ते सकाळची दिशा ओळखतं तरी कसं?
# 2127 : मृतदेहांची टंचाई अन् सोळा निर्घृण हत्या. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
वैद्यकीय महाविद्यालयात शिक्षण घेणाऱ्या विद्यार्थ्यांसाठी मानवी शरीररचनेचा (Anatomy) अभ्यास हा अत्यंत महत्त्वाचा भाग असतो. शरीरातील हाडे, स्नायू, रक्तवाहिन्या, नसा, अवयव आणि त्यांची रचना समजून घेण्यासाठी विद्यार्थ्यांना प्रत्यक्ष मानवी शरीराचा अभ्यास करावा लागतो. त्यामुळे शवविच्छेदन हा वैद्यकीय शिक्षणाचा अविभाज्य भाग मानला जातो. मात्र काही शतकांपूर्वी वैद्यकशास्त्राचा अभ्यास करणाऱ्यांसमोर एक मोठीच समस्या होती. मानवी शरीराच्या अंतर्गत रचनेचा अभ्यास करायचा, पण त्यासाठी मृतदेहच मिळत नव्हते.
# 2126 : श्रावणातील वरदलक्ष्मी. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
श्रावण महिन्यात प्रत्येक दिवसाला वेगळे महत्त्व आहे हे आपल्याला माहित आहेच. श्रावणी सोमवार, मंगळागौर, बुध-बृहस्पती पूजन झाल्यावर येतो तो श्रावणी शुक्रवार. श्रावणातील प्रत्येक शुक्रवारी जिवतीचे म्हणजेच जरा-जिवंतिका पूजन केले जाते. श्रावणी शुक्रवारी जिवतीच्या पूजनासह वरदलक्ष्मीचेही व्रत केले जाते. तर आज हे वरदलक्ष्मी व्रत जाणून घेऊया.
# 2125 : मानो, या ना मानो... ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
पंडितजी भगवान श्रीकृष्णाचे भक्त आहेत. त्यांचेकडे एक फोटो आहे श्रीकृष्णाचा. त्यातील भाव त्यांना जिवंत वाटत असे.
एकदा त्यांनी का त्यांच्या मुलाने नवे घर घेतले होते. तिथे जाण्यासाठी गडबड चालली होती.
पण त्या गडबडीत तो फोटो कुठेतरी गळबटला.. सापडेनासा झाला.
पंडितजी अस्वस्थ झाले.
"मेरा कान्हा मुझसे रूठ गया"... असेच सारखे सारखे म्हणत होते.
# 2124 : माणुसकी अजूनही जीवंत आहे. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
मी चालत असताना माझ्या वाटेत एका विजेच्या खांबावर एक छोटासा कागदाचा तुकडा झुलत होता. त्यावर काय लिहिलंय याची उत्सुकता मला झाली आणि मी जाऊन वाचलं.
त्यावर लिहिलं होतं:
"माझं ५० रुपये हरवलं आहे. कुणाला मिळालं असेल तर कृपया या पत्त्यावर परत द्यावं. मला नीट दिसत नाही." – आणि एक पत्ता दिला होता.
# 2123 : ‘बेंजामिन फ्रँकलिन इफेक्ट‘. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे.)
Send us Fan Mail
न्यूयॉर्कमध्ये राहणाऱ्या मुलाला आईने विचारलं, “घरचं लोणचं पाठवू का?”
त्याने क्षणाचाही विचार न करता उत्तर दिलं—“नको गं, इथे सगळं मिळतं!”
तीन वर्षांनी त्याने मानसशास्त्रातला एक विचार वाचला… आणि आईच्या त्या साध्याशा प्रश्नाचा अर्थच बदलून गेला.
त्याला उमगलं—त्या २०० ग्रॅम लोणच्यात फक्त लोणचं नव्हतं; आणखी बरंच काही सात समुद्र पार करून त्याच्यापर्यंत पोहोचणार होतं.
मदत नाकारताना आपण नकळत आणखी काय नाकारतो?
सत्य कळल्यावर… कदाचित ‘नको’ म्हणण्याआधी तुम्ही एकदा नक्की थांबून विचार कराल.
========
# 2122 : " कृष्णजन्म " (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
कृष्णाच्या जन्माच्या रात्री मथुरेत मुसळधार पाऊस कोसळत होता.
तुरुंगाचे दरवाजे आपोआप उघडले आणि वसुदेव कृष्णाला टोपलीत घेऊन यमुनेकडे निघाले.
दुथडी भरून वाहणारी यमुना कृष्णाच्या चरणांशी येऊन शांत झाली आणि शेषनागाने फण्यांचं छत्र धरून त्याचं रक्षण केलं.
वसुदेवांनी कृष्णाला गोकुळात पोहोचवलं आणि परत तुरुंगात आले.
कंसाला मात्र कृष्ण मथुरेतच असल्याचं वाटत होतं. पण ज्याला तो शोधत होता, तोपर्यंत कृष्ण गोकुळात सुरक्षित पोहोचला होता!
===========
# 2121 : "ज्याने स्टॅलिनलाही नाही चकीत केले ." (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
एक कोरा चेक… आणि त्याच्या बदल्यात चक्क एक लाख रुबल्स!
समोर होता बँकेचा कॅशियर… आणि पैसे काढून दाखवण्याचं आव्हान होतं खुद्द स्टॅलिनचं!
वुल्फ मेसिंगने हा विलक्षण प्रयोग खरंच यशस्वी केला होता का?
तो जागतिक कीर्तीचा हिप्नॉटिस्ट होता. भल्याभल्यांच्या मनावर ताबा मिळवण्याची कला त्याला अवगत होती.
त्याच्या आयुष्याभोवती अनेक एक गूढ आख्यायिका विणलेल्या आहेत.
स्टॅलिनलाही चकित करणाऱ्या वुल्फ मेसिंगच्या आयुष्याची ही विलक्षण कथा ऐका…
"देवा मला वर नको" ओशो. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
त्या संताला लोक प्रतिपरमेश्वरच मानू लागले होते.
त्यामुळे चिंतेत पडून परमेश्वराने ठरवलं की आता याला काहीतरी दैवी शक्ती दिलीच पाहिजे.
“लोकांना माणुसकीची ताकद कळली, तर माझ्या दैवी शक्तीचं काय?”
फकिराने कधी तशी कामनाही केलेली नसताना परमेश्वर त्याला प्रसन्न झाला, त्याच्यापुढे प्रकट होऊन वर माग म्हणू लागला.
फकीर म्हणाला, परमेश्वरा, मागण्यासारखा तर तूच होतास. मी तुलाही मागितलं नाही, तर ही सगळी दैवी शक्तीची माया मी कशाला मागून घेईन?
# 2119 : सहवासाची भूक. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
"आई... तुम्ही जेवलात ना?" वैशालीने सहजच विचारलं.
समोर बसलेल्या सुमित्रा काकूंनी हलकंसं हसत उत्तर दिलं, "हो गं सूनबाई... पोटभर जेवले."
पण वैशाली स्वयंपाकघरात गेली, तर सिंकमध्ये ठेवलेल्या स्टीलच्या ताटाकडे तिचं लक्ष गेलं. ताटात अर्धी कोरडी पोळी, थोडंसं पाणी... आणि भाजीला तर हातही लावलेला नव्हता.
पहिल्या दिवशी तिला वाटलं, कदाचित तब्येत बरी नसेल...
पण दुसऱ्या दिवशीही तेच...
तिसऱ्या दिवशीही तेच...
आता मात्र तिच्या मनात प्रश्नांचं वादळ उठलं.
आई रोज "पोटभर जेवले" असं का सांगतात...?
# 2118 : सासुबाईंची अट. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
"सूनबाई... या घराच्या चाव्या तुला तेव्हाच देईन, जेव्हा तू माझी एक अट मान्य करशील."
नववधू स्वराने आश्चर्याने आपल्या सासूबाई सुमनताई यांच्याकडे पाहिले.
तिच्या मनात विचार आला, "कदाचित सासूबाई घराचे नियम सांगतील... पहाटे लवकर उठायचं, डोक्यावर पदर घ्यायचा किंवा कुणाशी मोठ्या आवाजात बोलायचं नाही."
स्वरा हळूच म्हणाली,
"हो सासूबाई. तुमची प्रत्येक गोष्ट मी मान्य करेन."
# 2117 : एका गाण्याची गोष्ट. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
जयश्रीबाईंनी सुरेश भटांना विचारले..., त्यांची माफी मागितली.., सुरेशभाऊ नुसतेच हसले..., गाडी सुटणार तेव्हढ्यात सुरेश भाऊंनी एक कागद जयश्री ताईंच्या हातात ठेवला..!
"हे घ्या आपले गाणे..! आपली व्यावहारिक अडचण मला समजते जयश्रीताई.., पण त्याचे काय आहे..., काव्य ही एक दैवी देणगी आहे..! प्रतिभेचा हुंकार आहे.., याला काळ.., काम.., वेगाची बंधने लागू पडत नसतात.., सुचले तर आत्ता लगेच नाही तर जेव्हा सुचेल तेव्हा असे हे काम असते...!
आज भल्या पहाटेच हे गाणे सुचले मला.., हातासरशी लिहून टाकले...!”
# 2216 : तुमचा आशीर्वाद हिच भेट! ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
हळूहळू खात्री पटायला लागते की लोकांनी पत्रिकेतील सूचना गंभीरपणे घेतली आहे. आपणही पाकीट खिशातून काढत नाही. उलट मनात यजमानांचं कौतुक सुरू होतं. किती छान विचार आहे. शेवटी लग्न म्हणजे माणसांनी एकत्र येणं. पैशाचा व्यवहार कशाला? माझ्यातला समाजसुधारक नुकताच जन्म घेत असतो आणि तेवढ्यात हॉलच्या प्रवेशद्वारातून ती येते.
प्रत्येक लग्नात ती असते. कधी आत्या. कधी मावशी. कधी आईच्या मामाच्या मुलाची बायको. नातं काहीही असो, तिच्या चालण्यातून एक गोष्ट स्पष्ट असते—आजच्या कार्यक्रमात काही निर्णय घेण्याचा अधिकार तिने स्वतःकडे राखून ठेवलेला आहे. आणि तिच्या हातात असतो एक भला मोठा खोका!
# 2215 : आपण चुकीच्या वाटेवर चालू नये म्हणून.. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
सारंग आधीच प्रचंड मानसिक तणावात होता. त्याचा पुण्यातला कन्स्ट्रक्शनचा व्यवसाय बुडण्याच्या मार्गावर होता. आज सोलापूरमध्ये दुपारी दोन वाजता त्याची एका सरकारी अधिकाऱ्यासोबत अत्यंत महत्त्वाची मिटिंग होती. एक मोठा प्रोजेक्ट मिळवण्यासाठी तो तब्बल पन्नास लाखांची लाच देणार होता. हे काम बेकायदेशीर होते, पण स्वतःची कंपनी वाचवण्यासाठी त्याने हा चुकीचा मार्ग निवडला होता. त्याच्या पत्नीने, 'गौरी'ने सकाळी आग्रह केला होता, "सोलापूरला जाताय तर वाटेत अक्कलकोटला स्वामींचे दर्शन घेऊन जा." केवळ तिच्या समाधानासाठी, कसलीही श्रद्धा नसताना सारंग मंदिरात आला होता.
# 2114 : पण त्यांचे अनुभव अमूल्य असतात. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
आधी जेवणाच्या टेबलावर महेंद्रजी एखादा मजेशीर किस्सा सांगत असत. आता, सर्वजण शांतपणे जेवण आटपून आपापल्या खोलीत निघून जात.
सर्वात मोठा बदल आरुषमध्ये झाला होता.
त्याने आजोबांच्या खोलीत जाणे जवळपास बंद केले होते. त्याला वाटायचे की आजोबा आता त्याच्यावरही रागवले आहेत.
एके दिवशी शाळेत त्याला "माझा सर्वोत्तम मित्र" या विषयावर निबंध लिहायचा होता.
त्याने लिहिले—
"आधी माझे सर्वोत्तम मित्र माझे आजोबा होते. आता ते माझ्याशी बोलत नाहीत. कदाचित माझ्याकडूनही काही चूक झाली असेल."
# 2113 : निवृत्ती म्हणजे शेवट नाही. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
रिटायर झाल्यानंतर त्यांना वाटलं, आता आपली कोणालाच गरज नाही.. पण सुनेने असा एक निर्णय घेतला की त्यांच्या आयुष्याची दिशाच बदलली.
निवृत्ती म्हणजे शेवट नाही… स्वतःला पुन्हा शोधण्याची वेळ असते ही...
# 2112 : अडीच मिनीटात संपवला अपहरणाचा थरार. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
कॅप्टन उरी बार-लेव्ह ॲमस्टरडॅमहून न्यूयॉर्कला जाणाऱ्या एल -अलच्या प्रवासी विमानाचे उड्डाणाची तयारी करत होते. या फ्लाईट्ची (El Al Flight 219 ) सुरुवात तेल अवीवहून झाली होती आणि ॲमस्टरडॅम हा त्यातील दुसरा टप्पा होता.
उड्डाणापूर्वी शिफोल विमानतळावरील एका सुरक्षा अधिकाऱ्याने बार-लेव्ह यांना 'चार प्रवासी संशयास्पद दिसत आहेत' असं सांगितलं. त्यापैकी दोघांकडे सेनेगलचे पासपोर्ट होते आणि त्या दोन्ही पासपोर्टचे क्रमांक सलग होते. उरलेल्या दोघांकडे होंडुरासचे पासपोर्ट होते. विशेष म्हणजे या चौघांनीही विमानाची तिकीटं अगदी शेवटच्या क्षणी काढली होती.
# 2111 : त्सुतोमु यामागुची. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
त्या दिवशी जेव्हा ते तिथून निघण्याच्या तयारीत होते, तेव्हा हिरोशिमावरील आकाशाचे स्वरूप अचानक बदलले. यामागुची यांनी वर पाहिले असता, त्यांना अमेरिकेचे B-29 हे बॉम्बर विमान आकाशातून उडताना दिसले. त्यातून पॅराशूटला जोडलेली एक छोटी वस्तू खाली सोडलेली होती. काही क्षणांतच, आकाशात एक प्रखर लख्ख प्रकाश पसरला. नंतर त्यांनी याचे वर्णन एखाद्या प्रचंड मॅग्नेशियम फ्लेअरच्या तीव्र झगमगाटा सारखे केले. स्वतःचा बचाव करण्यासाठी त्यांनी एका खड्ड्यात उडी मारली, पण त्या स्फोटाच्या प्रचंड धक्क्याने ते जमिनीवरून वर उचलले गेले. स्फोटाच्या लाटेने त्याना हवेत भिरकावले आणि जवळच असलेल्या शेतात फेकून दिले.
# 2110 : '438 दिवस समुद्रात.' (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
जगातला सर्वात मोठा महासागर म्हणजे प्रशांत महासागर. पृथ्वीच्या पृष्ठभागाचा जवळजवळ एक तृतीयांश भाग या महासागराने व्यापला आहे.
पण याच प्रशांत महासागरात मेक्सिकोत मासेमारी करणारा जोसे साल्वाडोर अल्वारेंगा. त्याच्याकडे होती एक फक्त ७ मीटर लांबीची नाव,.त्यात ८००० किमीचा अपघाताने घडलेला थरारक प्रवास, जीव वाचवण्याची धडपड. तब्बल ४३८ दिवस भरकटत राहिला एकट्याने एवढ्या मोठ्या समुद्रात जिंवत राहणे म्हणजे चमत्कारच नव्हे का?
जिथे सर्वच ‘होयबा‘ असतात. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
रशियाचा हुकूमशहा आपल्या खोलीत बेशुद्ध पडला होता… पण बाहेर उभ्या असलेल्या कुणाचीही आत जाण्याची हिंमत होत नव्हती.
ज्याच्या एका शब्दाने माणसं तुरुंगात जायची, त्याच्यासाठी डॉक्टरांना बोलवायचं की नाही, हे ठरवायलाही सगळे घाबरत होते.
भीती इतकी होती की लोकांनी स्वतःचा विचार करणंच सोडून दिलं होतं. ही गोष्ट आहे स्टालिनची… आणि त्याने उभी केलेल्या “होयबा” व्यवस्थेची.
कारण सगळेच हो म्हणायला लागले, की खरं बोलणारं कुणी उरत नाही.
=========
# 2108 : "जीवन का जगावं?" पु.ल. देशपांडे. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
प्रिय चंदू.
जीवनाचा मळा आपण शिंपावा. उगवलं तर उगवलं. मग कुठल्याही क्षेत्रात तू ऐस.
वैमानिक ऐस अगर हमाल ऐस. बोजा टाकायचाच आहे तर तो आनंदाने टाकावा. वैतागाच्या ठिणग्या लगेच पायाखाली विझवाव्या.
My dear boy, whose deaths are justifiable?
परवा मुंबईत गोळीबारात माणसं मेली.
आणि हिरोशिमा? त्याबद्दल लिहायला हवं का?
ज्या दिवशी जन्माला येणं justifiable होईल त्या दिवशी आपण मरणाचं justification शोधत बसू. पण आज हाती आलेल्या क्षणाचं सोनं करायचं आहे.
# 2110 : "438 दिवस समुद्रात...!" ( प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
जगातला सर्वात मोठा महासागर म्हणजे प्रशांत महासागर. याच महासागरात, मेक्सिकोच्या किनाऱ्यावर मासेमारी करणारा होता जोसे साल्वाडोर अल्वारेंगा. त्याच्याकडे होती फक्त सात मीटर लांबीची एक छोटीशी नाव.
एका दिवशी मासेमारीला गेलेला अल्वारेंगा वादळात सापडला. नाव भरकटली… इंजिन बंद पडलं… संपर्क तुटला… आणि सुरू झाला असा प्रवास, ज्याची त्याने कल्पनाही केली नव्हती.
ना जमीन, ना माणूस… ना अन्नाची शाश्वती, ना पिण्याचं पाणी. चारही बाजूंनी फक्त अथांग समुद्र.
वादळं आली, भूक-तहान लागली, निराशा आली… पण जगण्याची इच्छा कायम राहिली.
अशा अथांग समुद्रात ४३८ दिवस एकट्याने जिवंत राहणं… हा चमत्कारच नाही का?
# 2107 : प्रेमासाठी देवाणघेवाण असावी लागते. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
"परतफेडीची संधीच न ठेवता केलेली मदत हे उपकार होतात. ते कोणालाही आवडत नाहीत".
"तुम्ही त्यांना फूल ना फुलाची पाकळी म्हणून परतफेडीची संधी दिलीत. बरोबरीला आणलंत."
"प्रेम फक्त बरोबरीच्या नात्यातच जन्मू शकतं! माणसाला असं वाटायला हवं की ‘मीसुद्धा या नात्यात काहीतरी देतोय."
"अत् दीप भव." (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
ही कथा फक्त कंदिलाची नाही.
आपण अनेकदा दुसऱ्यांच्या ज्ञानावर, दुसऱ्यांच्या अनुभवावर, दुसऱ्यांच्या विचारांवर किंवा दुसऱ्यांच्या मतांवर जगत असतो. पण तो उजेड कायमचा नसतो. एखाद्या क्षणी तो विझतो... आणि मग आपल्यालाच अंधारात चाचपडावं लागतं.
म्हणूनच भगवान बुद्धांनी सांगितलेला एक सुंदर संदेश आजही तितकाच महत्त्वाचा आहे—
"अत्त दीपो भव."
# 2105 : हिटलरचा मृत्यू. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
आपल्या आयुष्याच्या अखेरच्या काळात हिटलर जमिनीच्या ५० फुट खाली बनलेल्या बंकरमध्ये राहात होता.
फक्त आपली लाडकी कुत्री ब्लाँडीला फिरवायला कधीकधी चॅन्सलरी बागेत जायचा तेव्हा चारी बाजूला बाँम्बमुळे उद्ध्वस्त झालेल्या इमारतींचे अवशेष पडलेले असायचे.
२५ एप्रिल १९४५ नंतर हिटलरच्या आयुष्याचं एकच ध्येय होतं, स्वतःच्या मरणाची तयारी करणं.
# 2104 : कथा नागपंचमीची. : श्रद्धेत दडलंय विज्ञान (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
आटपाट नगर होतं. तिथे एक शेतकरी होता. त्याच्या शेतात एक नागाचं वारूळ होतं.श्रावणमास आला. नागपंचमीचा दिवस उजाडला. वारुळात जी नागाची नागकुळं होती, त्यांना नांगराचा फाळ लागला........
जशी नागीण शेतकरी कुटुंबावर प्रसन्न झाली, तशी तुम्हा-आम्हांवरही प्रसन्न होवो. ही साठा उत्तरांची कहाणी, पाचा उत्तरी सुफळ संपूर्ण!”
# 2103 : घन घन माला नभी दाटल्या" लेखक : सुमित्र माडगूळकर. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
"ज्ञानियाचा वा तुक्याचा, तोच माझा वंश आहे,
माझिया रक्तात थोडा, ईश्वराचा अंश आहे…”
असं आपल्या कवितेतून सांगणारे कवी, गीतकार आणि साहित्यिक ग. दि. माडगूळकर यांच्या लेखणीतून अनेक अजरामर गाणी जन्माला आली.
त्यापैकीच एक गीत म्हणजे—
“घन घन माला नभी दाटल्या,कोसळती धारा…”
पावसाळ्याचं नितांत सुंदर चित्र डोळ्यांसमोर उभं करणारं हे गीत आजही तितकंच ताजं वाटतं.
चला, ऐकूया ‘घन घन माला नभी दाटल्या’ या प्रसिद्ध गीताची कहाणी.
# 2102 : "Monkeys PAW" . रूपांतर : आोशो. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
ताईत असो की जादूची कांडी, इच्छा मागताना जरा जपूनच! कारण आपल्याला काय हवंय हे कळतं; पण ते मिळाल्यावर काय होईल, याचा अंदाज नेहमीच येतो असं नाही.
प्रत्येक इच्छा पूर्ण होणं आपल्यासाठी चांगलीच ठरेल असं नाही. कधी कधी हवी असलेली गोष्ट मिळते खरी, पण तिची किंमत मात्र, कल्पनेपेक्षा कितीतरी जास्त निघते.
म्हणून जे आहे त्यात समाधान मानणं आणि काही मागण्याआधी जरा विचार करणं—हेच खरं शहाणपण!
प्रारब्धात किंवा नियतीत ढवळाढवळ करणे फार महागात पीडीयू शकते.....!
# 2100 : "न्यूट्रल थिंकिंग" लेखिका डॉ. स्वाती गानू. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
आपल्या माणसांच्या चुका, सवयी लगेच डोळ्यात भरतात… पण त्यांच्यातलं चांगलं किती वेळा दिसतं?
एकदा जरा न्यूट्रल होऊन बघा, माणूसच वेगळा दिसायला लागतो!
इतरांकडे पाहण्याची ही नजर हळूहळू स्वतःकडेही वळते.
मग कळतं—आपणही काही कमी नाही… आणि काही परफेक्टही नाही!
चला, या मजेदार Neutral Thinking Game चा अनुभव घेऊया.
=========
# 2101 : "देवाला हवं होतं फक्त एक पेला पाणी!" ओशो. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
एक तरुण देवाच्या भक्तीत इतका रमला की त्याने जगातल्या सगळ्या सुखांकडे पाठ फिरवली. देवाने त्याला एकच काम दिलं—“मला एक पेला पाणी आण.” पण पाणी आणायला गेलेला तो एका सुंदर मुलीच्या घरी अडकला…
म्हातारपणी देवासमोर पोहोचल्यावर त्याने विचारलं, “मला परत का पाठवलंस?”
देवाने त्याला जे सांगितलं, ते ही गोष्ट ऐकल्यावर कदाचित आपल्यालाही काही गोष्टी नव्याने कळतील.
# 2093 : ऑस्ट्रेलियन रानटी उंट. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
ऑस्ट्रेलियाच्या विस्तीर्ण आणि निर्जन अशा 'आउटबॅक' प्रदेशात लाखो उंट मुक्तपणे फिरत असतात. पण मध्य-पूर्वेकडील प्रदेशाची ओळख असलेल्या या प्राण्यांचे इथे इतक्या मोठ्या संख्येने असणे कसे शक्य झाले?
खरं सांगायचं तर, मला तिथे उंट दिसण्याची अजिबात अपेक्षा नव्हती.
पण, यांची येथील सध्याची संख्या १० ते १२ लाखांच्या दरम्यान आहे आणि ही संख्या दर आठ-नऊ वर्षांनी दुप्पट होत असल्याचे सांगितले जाते. खरे तर, तो महामार्ग म्हणजे ‘उंटांची एक अखंड मिरवणूकच‘ का नाही म्हटली जात, याचेच आश्चर्य वाटते. मग, मुळचे इथले नसलेले प्राणी इतके प्रचंड संख्येने इथे नेमके आले कसे? हेच ऐकुया या गोष्टीत..!
खिडकी जवळची जागा. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
मी माझ्या खिडकीजवळच्या जागेवर बसलो होतो, तेवढ्यात साधारण सात वर्षांचा एक छोटा मुलगा त्याच्या वडिलांचा हात धरून माझ्या शेजारी आला.
तो हळूच म्हणाला,
“काका… जर तुमची हरकत नसेल, तर मला खिडकीजवळ बसता येईल का?”
मी उत्तर देण्याआधीच त्याचे वडील म्हणाले ,
“सर, मला माफ करा. कृपया तुम्हाला काही बंधन वाटून घेऊ नका. तो विमानतळावर आल्यापासून खिडकीजवळ बसण्याचा हट्ट करत आहे. तुम्हाला तुमची जागा ठेवायची असेल, तरी काही हरकत नाही.”
मी हसत म्हणालो,
“ही जागा आता तुझी आहे, चॅम्प!”
क्षणातच त्या मुलाचा चेहरा आनंदाने उजळून निघाला.
# 2098 : उलटे लटकण्याची शिक्षा.. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
स्वर्गातून पृथ्वीकडे पाहताना एकादशी देवीच्या मनात एक वेगळाच संघर्ष सुरू होता. संपूर्ण जगात तिचे भक्त अन्नाचा एक कणही न खाता, स्वतःला कष्ट देऊन तिचे कडक व्रत पाळत होते. पण तिची नजर जेव्हा पुरीच्या श्रीक्षेत्र धामावर पडली, तेव्हा तिथे तिला वेगळेच दृश्य दिसले. तिथे उपवासाची कोणतीही सक्ती नव्हती, तर आनंदाचे आणि उत्साहाचे वातावरण होते. "माझे एवढे कडक व्रत सगळे जग पाळते, मग पुरीचे लोक असे काय वेगळे करतात की ते माझे नियम मोडत आहेत?" या विचाराने देवीच्या मनात थोडासा अहंकार आणि राग जागा झाला.
# 2097 : एक नव्हे दोन महाशंख" ओशो (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
एक भक्त होता. भगवान शंकरांनी त्याच्यावर प्रसन्न होऊन त्याला इच्छापूर्ती करणारा शंख दिला. पण त्याच वेळी त्याच्या नजरेस पडला त्याहून मोठा महाशंख, आणि त्याचा लोभ जागा झाला. हा महाशंख प्रत्येक गोष्ट दुप्पट देण्याचं वचन द्यायचा... पण त्याचं एक गुपित होतं. त्या गुपिताच्या नादात भक्ताने स्वतःच्या हातचं सुखही गमावलं. शेवटी त्याला असा धडा मिळाला की तो ऐकून तुम्हालाही हसू आवरणार नाही. चला तर मग, ऐकूया ही धमाल आणि विचार करायला लावणारी गोष्ट – दोन महाशंख!
गोष्ट खचणाऱ्या राजधानीची. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
इंडोनेशियाची राजधानी जकार्ता हे तुमारे तीन कोटी लोकसंख्येचे महानगर आहे. दक्षिण-पूर्व आशियातील महत्त्वाच्या आर्थिक आणि व्यापारी केंद्रांमध्ये त्याची गणना होते. पण अनेक दशकांपासून या महानगरावर एक अदृश्य संकट घोंघावत आहे. जकार्ताची जमीन हळूहळू खचत चालली आहे. काही भागातील जमीन गेल्या काही दशकांत चार मीटर पेक्षाही अधिक खाली गेली असून काही ठिकाणी आजही १० ते २० सेंटीमीटर प्रती वर्ष या वेगाने ती खचत आहे. त्यामुळे या देशावर राजधानी बदलण्याची नौबत आली आहे.
# 2092 : मुंग्यांची महावसाहत. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )
Send us Fan Mail
मुंग्यांची महावसाहत वैज्ञानिक कुतूहलाचा विषय असली तरी ती पर्यावरणासाठी मोठे आव्हानही आहे. अर्जेंटाईन मुंग्या आक्रमक परकीय प्रजाती मानल्या जातात. त्या जिथे जातात तिथे स्थानिक मुंग्यांच्या प्रजातींचा विस्थापित करतात. अन्नस्रोतांवर ताबा मिळवतात आणि जैवविविधतेला धोका निर्माण करतात.
# 2091 : "पापी मन मोरा" ओशो. (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
आपल्या सगळ्यांच्याच मनात कधी ना कधी असे विचार येतात, की ते कुणाला सांगायचं ही धाडस होत नाही. मग वाटतं, "आपण इतके वाईट आहोत का? मनात असे विचार आले म्हणजे आपण पापी ठरलो का?"
हाच प्रश्न एका शिष्याच्या मनाला इतका पोखरत होता की तो थेट गुरुदेवांकडे गेला आणि म्हणाला, "मला शिक्षा द्या!"
पण गुरुदेवांनी शिक्षा केली नाही. ते त्याला एका विषारी रोपट्यापाशी घेऊन गेले आणि एक असा प्रश्न विचारला, ज्यामुळे शिष्याच्या डोळ्यांत क्षणात प्रकाश पडला.
तो प्रश्न नेमका काय होता?
# 2092 : "पारख." (प्रा. सौ. अनुराधा भडसावळे. )
Send us Fan Mail
एक साधा कामगार, त्याने गाढवाच्या गळ्यात बांधलेला एक चमकणारा दगड.
तो दगड नेमका काय आहे, याची कोणालाच कल्पना नसते, जोपर्यंत एका रत्नपारख्याची नजर त्याच्यावर पडत नाही.
पण खरी कथा तेव्हा सुरू होते, जेव्हा त्या अमूल्य हिऱ्याची किंमत फक्त पन्नास रुपये ठरवली जाते.
त्यानंतर घडणारी एक अनपेक्षित घटना या कथेला अशी कलाटणी देते, की तिचा अर्थ हिऱ्यापलीकडे जाऊन माणसांच्या मनाला स्पर्श करतो.
कदाचित या कथेत तुम्हाला असा एखादा "हिरा" सापडेल, जो आजही तुमच्या अगदी जवळ आहे.
